Me kalimin e moshës, shumë burra i humbasin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale te partnerja.
Të lidhura
None found
Pas një jave të lodhshme, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Një gotë verë, bisedat dhe të qeshurat duken si pushimi që ju nevojitet. Por, kur shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, ndjenja e fajit ua zbeh kënaqësinë që kishit për daljen.
Në pamje të parë mund të duket sikur duhet të ndiheni të kënaqura, pasi ai po qëndron vetëm në shtëpi dhe nuk po del me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju përjetoni një ndjesi kufizimi.
Ndonëse kjo çështje diskutohet rrallë, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies së çiftit, nuk ka lidhje shoqërore domethënëse.
Pse humbasin kaq lehtë miqësitë mes burrave?
Sipas studimeve, raportet miqësore të burrave priren të jenë më të brishta krahasuar me ato të grave. Këto të fundit zakonisht i krijojnë lidhjet “ballë për ballë”, përmes bisedave, shkëmbimit të emocioneve dhe përkrahjes së ndërsjellë, ndërsa burrat lidhen më shpesh “krah për krah”.
Për burrat, afrimiteti shoqëror zakonisht ndërtohet dhe mbahet gjallë nga veprimtaritë e përbashkëta, mes tyre sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo angazhimi në të njëjtin projekt.
Aktiviteti shërben si pikënisje për afrimin dhe krijon një mjedis ku besimi zhvillohet pa qenë e nevojshme të flitet drejtpërdrejt për dobësitë personale ose ndjenjat.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin veprimtarinë që i mbante bashkë. Ardhja në jetë e fëmijëve, shpërngulja, ndërrimi i vendit të punës apo pensionimi mund të sjellin edhe mbylljen e një miqësie.
Kur nuk ekziston më ndeshja javore e basketbollit ose puna në të njëjtin ambient, mund të shuhet edhe raporti që mbështetej pikërisht mbi këtë bazë.
Në të kundërt, gratë shpesh i mbajnë miqësitë për shumë vite dhe arrijnë t’i vazhdojnë ato edhe në distancë, pasi lidhjet e tyre bazohen te komunikimi dhe afërsia emocionale.
Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me një person që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por, në mungesë të takimeve dhe përvojave të përbashkëta, raporti fillon të zbehet e të dobësohet gradualisht, transmeton Telegrafi.
Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje
Si rezultat i këtij fenomeni është krijuar ajo që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin asnjë mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo përqindje ishte pesë herë më e lartë.
Gjendja rëndohet më tej nga normat shoqërore që u kërkojnë djemve dhe burrave të tregohen të fortë e të përmbajtur, si dhe të mbështeten vetëm te vetja.
Shumë burra rriten duke besuar se shfaqja e emocioneve tregon dobësi. Për këtë arsye, ata e shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të ndajnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi i kësaj vetmie nuk kufizohet vetëm në jetën shoqërore, por prek edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth, si dhe mendime apo sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik më të madh për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.
Ekspertët vlerësojnë se pasojat shëndetësore të izolimit afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqet që sjellin faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.
Çfarë ndodh kur partnerja mbetet e vetmja mbështetje?
Nëse një burrë nuk ka miq të ngushtë, partnerja mund të kthehet në të gjithë rrjetin e tij emocional dhe shoqëror.
Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Përqendrimi i gjithë këtyre roleve te një person i vetëm ushtron presion të madh dhe cenon ekuilibrin e lidhjes.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, duke e ditur se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, faji mund t’ia lërë vendin pakënaqësisë. Për t’u përshtatur me të, ajo nis të kufizojë jetën e saj: i refuzon ftesat, del më pak dhe kthehet më herët, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.
Në këto kushte, çdo dalje rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë përshtypjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe lumturinë personale.
