Prirja për të pasur gjithmonë historinë më mbresëlënëse, përvojën më të fortë ose fjalën përmbyllëse mund të lidhet me diçka që nuk dallohet menjëherë.
Të lidhura
None found
Ju flisni për një ditë të vështirë, por ai pretendon se ka kaluar një ditë edhe më të rëndë. Përmendni një udhëtim dhe ai ju thotë se e ka vizituar tashmë atë vend. Nëse tema është puna, dashuria apo sëmundja, ai ka menjëherë një histori personale, një këshillë dhe atë që e paraqet si përgjigjen përfundimtare.
Shumica prej nesh njohin të paktën një njeri me këtë sjellje. Çdo gjë që tregoni, ai thotë se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur ju ndiheni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur. Nëse ndani një arritje të bukur, suksesi i tij ka qenë më i madh. Edhe kur përballeni me një vështirësi dhe nuk i kërkoni mendim, ai është i bindur se e di saktësisht se si duhet të veproni.
Komunikimi me një person të tillë mund të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të dëgjojë atë që po i thoni, bashkëbiseduesi e shfrytëzon rrëfimin tuaj si një mundësi për ta zhvendosur vëmendjen te vetja.
Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin drejt vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.
Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi
Është e natyrshme që, kur dikush ndan me ne një përjetim të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një situatë e ngjashme nga jeta jonë. Shpesh, duke treguar përvojën personale, synojmë t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”
Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda pas kësaj.
Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurt përvojën e vet, përpara se t’ia kthejë sërish vëmendjen personit tjetër.
Ai mund të thotë: “Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”
Në të kundërt, personi që dëshiron të kontrollojë bisedën nuk rikthehet më te historia juaj. Ai kalon në një rrëfim të hollësishëm për veten, nis të krahasojë përvojat dhe shpesh ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni treguar. Në përfundim, në vend që të ndiheni të dëgjuar, krijoni përshtypjen se keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.
Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?
Ky zakon nuk buron domosdoshmërisht nga i njëjti shkak te të gjithë. Disa persona nuk e kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se të jesh bashkëbisedues i mirë do të thotë të ofrosh pa vonesë historinë ose këshillën tënde.
Ka edhe nga ata që nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta mbushin atë duke folur për veten.
Për disa të tjerë, megjithatë, ekziston një dëshirë e fuqishme për t’u perceptuar si të aftë, me përvojë dhe të rëndësishëm. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një përvojë ose se nuk e kanë një përgjigje mund t’ua cenojë ndjesinë e vlerës personale.
Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me siguri të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.
Po ashtu, e kanë të vështirë t’i pranojnë korrigjimet.
Ata japin këshilla edhe pa ua kërkuar askush.
Jo rrallë i ndërpresin të tjerët që të rrëfejnë përvojën e tyre.
Çdo çështje e trajtojnë si një mundësi për krahasim.
Madje, arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.
Kërkimet që trajtojnë tiparet narcistike tregojnë se nevoja e madhe për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë vazhdimisht miratim, sepse në thelb ndihen të pasigurt.
A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?
Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar njerëzit që reagojnë me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave, kërkojnë aprovim dhe e përballojnë me vështirësi faktin që një tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.
Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria qëndron në themel të një sjelljeje të tillë.
Kur vlera që një person i jep vetes mbështetet në masë të madhe te admirimi dhe miratimi nga të tjerët, kundërshtimi mund t’i duket si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër si rrezik.
Kjo e shtyn të përpiqet të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.
Vetësiguria që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon medoemos një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Në disa raste, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.
Psikologët bëjnë dallimin ndërmjet tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Një person grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim. Ndërkaq, tipi vulnerabil mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.
Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose lodhës në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon një model sjelljeje të përhapur dhe të qëndrueshëm, jo thjesht një zakon të pakëndshëm gjatë bisedave.
Përse ky lloj komunikimi na shteron kaq shumë?
Në një bashkëbisedim të shëndetshëm, vëmendja lëviz nga njëri person te tjetri. Fillimisht njëri shprehet, ndërsa tjetri e dëgjon, i drejton pyetje dhe përpiqet ta kuptojë. Më pas, rolet ndërrohen.
Por kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te vetëm një person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet.
