Arben Isaraj, i cili më parë mbante postin e zëvendësministrit të Drejtësisë, ka hedhur një kundërpërgjigje të fortë ndaj kryeministrit Edi Rama, duke vënë në qendër të argumentit të tij rëndësinë e fjalës së dhënë dhe të qeverisjes me integritet. Në platformat sociale, Isaraj ka theksuar se baza e çdo bashkëjetese të qytetëruar është pikërisht besimi reciprok, të cilin e përshkruan si një pasuri morale të pamatshme dhe të pazëvendësueshme.
Ish-funksionari i lartë socialist argumenton se besimi nuk arrihet përmes retorikës boshe, por farkëtohet me sjellje parimore, ndershmëri dhe llogaridhënie. Sipas tij, megjithëse një mashtrim mund të japë përfitime afatshkurtra, pasojat e tij janë shkatërruese për lidhjet njerëzore dhe dinjitetin e individit. Në një epokë ku informacioni përhapet në çast, Isaraj thekson se mbrojtja e besës dhe e besueshmërisë mbetet një imperativ themelor etik.
Të lidhura
None found
Në një postim më të gjatë, ai shtjellon më tej idenë se vetëm duke u mbështetur tek e vërteta, korrektesa dhe përgjegjshmëria mund të ngrihen marrëdhënie të qëndrueshme, institucione me reputacion dhe një rend shoqëror i paanshëm. Ai e ngjason besimin me një sipërfaqe të pastër qelqi, e cila duhet ruajtur me fanatizëm, pasi edhe një e çarë minimale mund të lërë një shenjë të përhershme, të pamundur për t’u riparuar plotësisht.
“Besa dhe besimi janë si qelqi: një gënjeshtër i thyen, por nuk i kthen më si ishin”, shprehet Isaraj, duke shtuar se çdo shoqëri e zhvilluar mbështetet mbi një themel moral të padukshëm, por jetik: besimin. Ai nënvizon se institucionet, ekonomia, sistemi i drejtësisë, familja dhe të gjitha ndërveprimet shoqërore funksionojnë vetëm kur njerëzit u besojnë fjalës, ndershmërisë dhe karakterit të njëri-tjetrit. Në traditën shqiptare, ky besim gjen shprehjen e tij më të lartë në konceptin e besës, e cila nënkupton jo vetëm respektimin e premtimit të dhënë, por edhe detyrimin moral për të qenë i sinqertë dhe i besueshëm.
Ai përmend se kjo urti popullore me shtrirje universale, e cila gjen jehonë te mendimtarë si Aristoteli, Publilius Syrus, Konfuci, Kanti dhe Kanuni i Lekë Dukagjinit, përmbledh një nga të vërtetat më thelbësore të etikës njerëzore. Isaraj përfundon se besimi nuk fitohet me premtime boshe, por me veprime të qëndrueshme; ai nuk krijohet brenda një nate, por përmes një rrugëtimi të gjatë të mbushur me ndershmëri dhe përgjegjësi. Gënjeshtra, edhe pse mund të sigurojë një avantazh kalimtar, lë plagë të thella dhe dëmton rëndë integritetin moral të personit. Në një realitet ku komunikimi është i menjëhershëm, ruajtja e besës dhe besimit mbetet një detyrë etike e dorës së parë.
