Debati për dënimin me vdekje është rindezur në Shtetet e Bashkuara pas dy zhvillimeve të ndryshme: raportimeve se Christa Pike i mbijetoi ekzekutimit me injeksion vdekjeprurës në Tenesi dhe njoftimit për transmetimin e mundshëm drejtpërdrejt të ekzekutimit të Nidal Malik Hasan, i dënuar për sulmin e vitit 2009 në Fort Hood.
Të lidhura
None found
Të dyja çështjet kanë nxjerrë në pah shqetësime rreth sigurisë së procedurave, nivelit të transparencës së institucioneve dhe vijës ndarëse mes zbatimit të drejtësisë dhe shndërrimit të saj në spektakël publik.
Christa Pike, 50 vjeçe, u shpall fajtore dhe u dënua me vdekje për vrasjen e Colleen Slemmer, studentes 19-vjeçare, në vitin 1995. Sipas raportimeve mediatike, ekzekutimi i saj në Tenesi ishte caktuar të zhvillohej më 30 shtator, por përfundimi i procedurës nuk ishte ai i parashikuari.
Raportimet bëjnë të ditur se Pike-s iu dhanë dy doza pentobarbital, megjithatë ajo nuk vdiq. Rasti ka rikthyer vëmendjen te problemet e shfaqura ndër vite gjatë përdorimit të injeksioneve vdekjeprurëse në Shtetet e Bashkuara.
Injeksioni vdekjeprurës është prezantuar shpesh si një metodë më e kontrollueshme për ekzekutimet, por raste të mëparshme kanë ngritur dyshime lidhur me vështirësitë e vendosjes së linjave intravenoze, funksionimin e barnave dhe mungesën e informacionit të hapur mbi protokollet e ndjekura.
Rasti tjetër lidhet me Nidal Malik Hasan, ish-psikiatrin ushtarak të dënuar për masakrën në bazën ushtarake Fort Hood. Emri i tij është bërë pjesë e një debati të ri pas raportimeve se ekzekutimi i tij mund të transmetohet drejtpërdrejt.
Kështu, dy rastet kanë rikthyer pyetjen nëse shteti mund të përcaktojë pa kufizime mënyrën e zbatimit të dënimit më të rëndë dhe nëse ekzekutimet duhet të mbeten procedura të mbyllura, të ndjekura vetëm nga dëshmitarë të autorizuar, apo të kthehen në ngjarje të transmetuara për një audiencë të gjerë.
