Nga mohimi dhe zemërimi, përmes përpjekjeve për ta ndryshuar situatën e deri te trishtimi dhe pranimi, përvoja pas divorcit ndryshon nga një person te tjetri.
Të lidhura
None found
Vendosja e firmave në dokumentet e divorcit nuk shënon gjithmonë fundin e përjetimit emocional. Për shumë njerëz, pikërisht pas këtij momenti fillon një periudhë e ndërlikuar, ku përzihen mosbesimi, zemërimi, dhimbja, shpresa dhe përpjekja për të nisur një kapitull tjetër.
Edhe kur ndarja është menduar gjatë, pranimi i plotë se martesa ka përfunduar mund të kërkojë kohë. Psikologët e lidhin divorcin me një lloj humbjeje, ndaj reagimet mund të ngjajnë me ato që shfaqen pas ndryshimeve të mëdha në jetë.
Rruga nuk është e njëjtë për të gjithë dhe as fazat nuk ndiqen domosdoshmërisht sipas të njëjtit rend. Megjithatë, një model i njohur përfshin pesë etapa të mundshme: mohimin, zemërimin, negocimin, trishtimin dhe pranimin, transmeton Telegrafi.
1. Mohimi – “Kjo nuk po ndodh vërtet”
Në fillim, personi mund të refuzojë ta pranojë realitetin. Mohimi shërben si një mekanizëm mbrojtës, duke i dhënë psikikës kohë për të përpunuar tronditjen dhe ngarkesën emocionale.
Edhe një divorc i parashikuar mund të duket i pabesueshëm kur jeta e përbashkët merr fund. Mund të mbetet shpresa se gjithçka do të rikthehet si më parë ose se vendimi do të ndryshojë.
Kjo fazë nuk është domosdoshmërisht e dëmshme, por mund të bëhet problematike nëse zgjatet dhe personi vazhdon të shmangë përballjen me atë që ka ndodhur.
2. Zemërimi – emocionet e fshehura dalin në pah
Me largimin e tronditjes së parë, shpesh shfaqet zemërimi. Ai mund të drejtohet ndaj ish-partnerit, vetes, rrethanave, familjarëve apo edhe atyre që përpiqen të ofrojnë ndihmë.
Pyetje të tilla si “Pse më ndodhi mua?” dhe “Si përfunduam në këtë pikë?” mund të përsëriten gjatë kësaj periudhe.
Megjithëse është një emocion i vështirë, zemërimi mund të jetë pjesë e përpunimit të humbjes. Thelbësore është që ai të shprehet në një mënyrë që të mos shkaktojë dëme ndaj vetes apo të tjerëve.
3. Negocimi – kërkimi i një mënyre për ta zhbërë ndarjen
Më pas mund të nisë faza e negocimit, gjatë së cilës personi analizon se çfarë mund të kishte vepruar ndryshe dhe nëse ekziston ndonjë mundësi për ta ndryshuar përfundimin.
Mendimet që nisin me “po sikur të…” janë të zakonshme. Shpesh bëhen përpjekje për të gjetur një rrugë shpëtimi për martesën, ndërsa rikthehen dyshimet nëse divorci ka qenë vërtet zgjedhja e duhur.
4. Trishtimi dhe humori depresiv – pranimi i asaj që nuk mund të kthehet
Kur personi kupton se e kaluara nuk mund të rikthehet, mund të përballet me një trishtim të thellë. Vetmia, mungesa e dëshirës për të vepruar, zbrazëtia dhe pasiguria për të ardhmen janë ndër përjetimet që mund të shfaqen.
Në një periudhë të tillë, prania dhe mbështetja e miqve e familjes mund të jenë veçanërisht të rëndësishme.
Nëse dhimbja bëhet aq e fortë sa pengon jetën e përditshme, këshillimi me një psikoterapeut ose me një profesionist tjetër të shëndetit mendor mund të jetë i dobishëm.
5. Pranimi – përqendrimi te ajo që vjen më pas
Pranimi nuk nënkupton se emocionet negative zhduken plotësisht apo se gjithçka e ndodhur harrohet. Ai tregon se personi nuk përpiqet më, me çdo kusht, ta ndryshojë realitetin.
Gradualisht, kuptohet se një etapë e jetës ka përfunduar dhe vëmendja nis të zhvendoset te e ardhmja. Kjo mund të krijojë hapësirë për plane të reja, marrëdhënie, interesa dhe një mënyrë tjetër të organizimit të përditshmërisë.
Pesë fazat nuk përbëjnë një rregull të pandryshueshëm. Një person mund të mos e përjetojë njërën prej tyre, të rikthehet te një fazë e mëparshme ose të kalojë disa emocione njëkohësisht. Rimëkëmbja pas divorcit nuk ka një afat të njëjtë për të gjithë, pasi secili e përballon këtë ndryshim në mënyrën e vet. /Telegrafi/
