Prirja për të treguar gjithmonë historinë më të bujshme, për të paraqitur përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të burojnë nga diçka që nuk dallohet menjëherë.
Të lidhura
None found
Kur i thoni se dita juaj ka qenë e rëndë, ai përgjigjet se e tija ka qenë edhe më e vështirë. Nëse përmendni një udhëtim, ju bën të ditur se ka shkuar atje para jush. Sapo biseda kalon te sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përgjigje që e konsideron përfundimtare.
Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë më parë. Lodhja juaj nuk krahasohet me rraskapitjen e tij, arritja juaj zbehet përballë suksesit që ka pasur ai, ndërsa për problemin me të cilin po përballeni e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.
Komunikimi me një person të tillë bëhet shpejt sfilitës, pasi pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të dëgjojë atë që po i tregoni, ai e shfrytëzon rrëfimin tuaj si një urë për ta zhvendosur vëmendjen sërish te vetja.
Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin kah vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.
Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi
Është plotësisht e natyrshme që rrëfimi i dikujt për një përvojë të bukur ose të vështirë të na kujtojë një situatë të ngjashme nga jeta jonë. Kur tregojmë historinë tonë, synimi shpesh është t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”
Ajo që i ndan këto dy mënyra komunikimi është vazhdimi i bisedës.
Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta tregojë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta vendosë sërish tjetrin në qendër të vëmendjes.
“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”
Në të kundërt, ai që dëshiron ta zotërojë diskutimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Nis të flasë gjatë për veten, i vë përballë përvojat dhe, jo rrallë, e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në fund nuk largoheni me ndjesinë se ju kanë dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.
Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?
Arsyeja që qëndron prapa këtij qëndrimi nuk është e njëjtë për të gjithë. Ka njerëz që thjesht nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se roli i një bashkëbiseduesi të mirë është të japë menjëherë këshillën ose historinë e vet.
Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin duke folur vazhdimisht për veten.
Te një pjesë e njerëzve, megjithatë, ekziston dëshira e fortë për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një përvojë të caktuar ose se nuk e kanë përgjigjen mund t’ua ulë ndjenjën e vlerës personale.
Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.
E kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.
Ofrojnë këshilla edhe pa ua kërkuar askush.
I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojat e tyre.
Çdo temë e kthejnë në një garë krahasimesh.
Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si rrezik për vlerën që i japin vetes.
Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për status dhe njohje mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin hapur bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse thellë brenda vetes ndihen të pasigurt.
A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?
Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë lehtë faktin që një tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.
Në disa situata, burimi i një sjelljeje të tillë është pikërisht pasiguria.
Kur vlerësimi për veten mbështetet në masë të madhe te admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa njohuritë e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.
Për këtë arsye, individi këmbëngul të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” apo se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.
Vetëbesimi që shfaqet nga jashtë nuk është gjithmonë tregues i një sigurie të brendshme të qëndrueshme. Herë pas here, ai shërben si mekanizëm mbrojtës.
Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh pa ngurrim ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim, ndërsa personi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por reagon me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.
Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh apo i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli të përhapur dhe të qëndrueshëm sjelljeje, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedave.
Përse diskutime të tilla na shterojnë kaq shumë?
Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz në mënyrë të ndërsjellë mes dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet ta kuptojë; më pas ata shkëmbejnë rolet.
Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te i njëjti person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk ekziston.
