Kur ishte vetëm 18 vjeç, ai magjepsi futbollin anglez me fanellën e Manchester Unitedit, golat e tij dëshmtuan Kupën e Botës, dhe me Belgjikën ngjiti podiumin botëror me medaljen e bronztë. Megjithatë, rrugëtimi i tij nuk e çoi atë kah majat që shumë të tjerë i parashikonin.
Të lidhura
None found
Adnan Januzaj ishte dikur një nga temat më të nxehta të futbolli europian. Ndërsa Manchester United po kërkonte yjet e ardhshëm për ta çuar klubin drejt një epoke të re fitoreje, talenti me rrënjë shqiptare konsiderohej një nga projektet më premtuese të klubit. Teknika e tij, aftësia dribluese dhe instinkti krijues lanë përshtypjen se një futbollist i botës së shtatë mund të lindte nga ai.
Sot, në moshën 31-vjeçare, Januzaj mbetet pa kontratë pasi marrëdhënia me Sevillën u mbyll në verën e vitit 2026.
Historia e tij përshkohet nga momente të jashtëzakonshme, por edhe nga mundësi të shumta të shpenzuara pa vlerë. Është e vështirë ta quash futbollist pa arritje, por është e sigurt se zhvillimi i karrierës së tij nuk u përgjigj pritjeve të mëdha që u ngritën në start.
Çudia në Old Trafford
I ardhur në botë më 5 shkurt 1995 në Bruksel, Januzaj u formua në akademitë belge, përfshi edhe atë të Anderlechtit, derisa në 2011, kur i rrokte 16 vjeç, i’u bashkangjit Manchester Unitedit. Atje u dallua mes bashkëmoshatarëve dhe u bë i dalluar nga Sir Alex Ferguson, i cili e promovoi në skuadrën e parë në fund të qeverisjes së tij.
Ferguson e përfshiu në listë për ndeshjen e fundit të tij në krye të Unitedit, kundër West Bromwich Albionit, në maj 2013. Januzaj s’u aktivizua, por ishte lajm i mirë: ekipi i parë po i qe afër. Debutimi në Ligën Premier i erdhi me të riun në stol, David Moyes, në një kohë kur klubi po përballej me transformime të mëdha.
Çasti që e bëri yll erdhi më 5 tetor 2013. Në fitoren 2-1 të Unitedit ndaj Sunderlandit, 18-vjeçari shënoi të dyja golat. Nga një natë në tjetër, emri i tij u bë temë kryesore në futbollin anglez. Shtypi dhe tifozët e ringritën si një ndrit të ri, dhe pritjet u ngjitën në nivele të pamatura.
Në atë periudhë talenti i tij dukej jashtëzakonshëm. Januzaj ishte i aftë të tejkalojë mbrojtësit në duele një-kundër-një, të pushtojë krahët dhe të zgjidhë ndeshje me veprime individuale. Për shumë njerëz, ai mund të binte si një nga fytyrat e së ardhmes së Manchester Unitedit, dhe disa diskutime shkonin deri te mundësia që ditë të fitonte çmime individuale më të mëdha. Megjithatë, transmetimi nga talent premtues në yll të vazhdueshëm kërkonte më tepër se disa paraqitje të shkëlqyera.
Ulja e parë dhe huazimet pa sukses
Pas çudisë së sezonit 2013/14, Januzaj s’ia dali ta mbajë ritmin. Shkëmbimet e vazhdueshme të trajnerëve në United dhe lufta e ashpër për vend në fushë e bënë rrugën më të vështirë. Nuk mundi të bëhet titullar i patundshëm dhe në 2015 u dërgua me huazim te Borussia Dortmundi.
Aventura gjermane nuk u shndërrua në histori suksesi. Minutat iu dhanë pak dhe ai u rikthye në Angli para fundit të sezonit.
Pastaj, në edicionin 2016/17, u huazua te Sunderland, ku gjeti më shumë hapësirë, por pa asnjë gol në Ligën Premier. Këto dy përvoja s’e ndihmuan ta rikthejë statusin e dikurshëm si talenti që do ta drejtonte Manchester Unitedin.
Në verën e 2017-tës, marrëdhënia me Unitedin u mbyll dhe Januzaj u transferua te Real Sociedad. Ky vendim i dha mundësinë për një ri-fillim, larg trysnive të futbollit anglez. Në Spanjë gjeti një mjedis ku mund t’i nxirrte sërish në pah aftësitë teknike dhe të ndërtonte një kapitull më të sigurt.
Real Sociedad, themeli më i fortë pas Anglisë
Me Real Sociedadin, Januzaj kaloi pesë sezone, duke regjistruar periudhën më të gjatë të karrierës së tij pas Manchester Unitedit. Në La Liga u numëruan 132 paraqitje dhe 14 gola. S’u bë një nga yjet e ligës, por arriti të japë ndihmesë në një ekip konkurruese dhe të fitojë një çmim me peshë.
Ndriçimi i kësaj periudhe u duk në sezonin 2019/20, kur Real Sociedad me dorën e vet e ngriti Kupën e Mbretit. Për Januzajn ky trofe provoi se, pavarësisht pengesave në Angli, ai mund të bëhej pjesë e një projekti triumfues. Sido që të jetë, paraqitjet e tij s’patën qëndrueshmërinë e duhur për ta rikthyer në qendër të vëmendjes europiane.
Në 2022 u lidh me Sevillën si lojtar i lirë. Ky transferim duhej të ishte një hap i ri, por periudha në Andaluzi u shënoi me minutazh të kufizuar dhe huazime të shumta. Në 2023 shkoi te İstanbul Başakşehir, ndërsa në 2024/25 u huazua te Las Palmas. Pastaj u rikthye te Sevilla, ku në 2025/26 u duk në 12 ndeshje të La Ligës, me vetëm 313 minuta në fushë.
Për dikush që dikur konsiderohej ndër talentet më të mëdha të brezit të vet, këto statistika flet qartë se sa thellë kishte rënë vendi i tij në hierarkinë e futbollit europian. Në vend të një protagonisti të vazhdueshëm, Januzaj u kthye në një lojtar që duhej të fitonte çdo minutë dhe të priste gjithmonë një shans të ri.
Shqipëria, Kosova dhe zgjedhja pro Belgjikës
Një nga çështjet më të shqyrtuara të karrierës së tij qe vendimi mbi kombëltares. I lindur në Belgjikë nga prindër shqiptarë nga Kosova, Januzaj kishte disa mundësi përfaqësimi në atë kohë. Shqipëria i shprehu dëshirën ta ketë në skuadrën e saj, ndërsa edhe Kosova hyri në bisedime, në një kohë kur nuk ishte anëtare e FIFA-s dhe s’mund të merrte pjesë në garat zyrtare.
Babai i tij, Abedini, u bë pjesë e debatit publik për këtë temë. Sido që të jetë, duhet të theksohet se historia nuk ishte thjesht një refuzim i prerë nga familja. Sipas deklaratave të mediave, i ati nuk po ia mbyllte portën Shqipërisë, por i bëri kritika mënyrës së trajtimit të çështjes dhe mungesës së profesionalizmit, siç e pa ai. Në fund, Adnani zgjodhi Belgjikën.
Debutimin me kuqezinjtë e Belgjikës e bëri në 2014 dhe luajti edhe në Kupën e Botës në Brazil. Momenti më i paharrueshëm me fanellën belge u duk në Botërorin 2018 në Rusi. Në ndeshjen e grupeve ndaj Anglisë, Januzaj i dha fitoren skuadrës së tij me një gol të bukur pas një veprimi individual. Ai goli mbetet një nga çastet më të veçanta të historisë së tij.
Beligjika e mbylli atë Botëror në vendin e tretë dhe u kënaq me medaljen e bronztë. Kështu, Januzaj arriti një gjë që shumë lojtarë s’e shijojnë kurrë: u bë pjesë e një kombëtareje që ngjiti podiumin e Kupës së Botës. Por roli i tij në fazat vendimtare të turneut mbeti i kufizuar dhe s’u bë një nga figurat qendrore të asaj brezi belg.
Një histori që mund të shkruhej më bukur
Në moshën 31-vjeçare, Januzaj ndodhet përpara një kryqëzimi të ri. Marrëveshja me Sevillën doli në fund në verën e 2026-tës dhe ai është pa klub. Kjo nuk do të thotë se gjithçka ka mbaruar, por e tregon qartë diferenën mes pritjeve të dikurshme dhe të tashmes.
Januzaj ka mbajtur fanellën e klubeve të mëdha, ka fituar Kupën e Mbretit me Real Sociedadin dhe ka provuar kënaqësinë e një goli në Kupën e Botës, me medaljen e bronztë me Belgjikën në xhep. Pra, nuk është një karrierë plotësisht e dështuar. Bëhet fjalë për një futbollist që kishte kapacitet të arrinte shumë më shumë nga sa doli në praktikë.
Ajo që i mungoi ishte vazhdueshmëria: të mbante nivelin e fillimeve, të gjente një vend të garantuar në ekipet ku luajti dhe ta kthente talentin në ndikim të vazhdueshëm. Në futboll, shkëlqimi në një ndeshje të sjell famë, por janë paraqitjet e përsëritura, mundi dhe qëndrueshmëria ata që ndërtojnë karriera të mëdha.
Nga adoleshenti që Sir Alex Ferguson e dallua te Manchester Unitedi, te autor i golit të fitores ndaj Anglisë në Botërorin 2018, Adnan Januzaj ka kaluar çaste që nuk do të harrohen lehtë. Megjithatë, sot pa klub, pyetja që e shoqëron është e padukshme por e fortë: sa më lart do të kishte arritur Adnan Januzaj, nëse talentin e jashtëzakonshëm të rinisë do ta kthente në një karrierë më të qëndrueshme?
