Gjatë një dekade në krye të FIFA-s, Gianni Infantino e ka bërë të qartë se filozofia e tij udhëheqëse është e thjeshtë: më shumë është gjithmonë më mirë.
Të lidhura
None found
Turne të shumtë, ndeshje pa fund dhe fitime në rritje përbëjnë vizionin e tij për futbollin botëror.
Formati i ri i Kupës së Botës për Klube, zgjerimi i Botërorit në 48 kombëtare, rritja e vazhdueshme e çmimit të biletave dhe një pushim 27-minutësh e 22 sekondash në finalen e Kupës së Botës, i frymëzuar nga spektakli i “Super Bowl”-it, janë vetëm disa shembuj të kësaj përpjekjeje për maksimalizëm.
Sidoqoftë, FIFA duket se nuk ka ndërmend të ndalet me kaq.
Vetë presidenti ka hedhur idenë e një zgjerimi edhe më ambicioz: një Kupë Bote me 64 vende pjesëmarrëse.
“Nëse nuk u japim kombeve më të vogla shansin të marrin pjesë, ato nuk do të kenë shtysë të zhvillohen më tej”, argumentoi ai.
Por zëra kundërshtarë kujtojnë se kombëtaret modeste nuk janë aspak të përjashtuara nga turneu i madh.
Kur arrijnë një nivel të mjaftueshëm, ato sigurojnë vendin në Botëror, siç e dëshmuan Kepi i Gjelbër, Curacao, Jordania dhe Uzbekistani në kualifikueset e fundit.
Por si erdhi fare propozimi për një Kupë Bote me 64 ekipe?
Edicioni i vitit 2030 do të kremtojë 100-vjetorin e Botërorit të parë, atij të mbajtur në Uruguai.
Për këtë rast jubilar, organizimi kryesor i është besuar Marokut, Portugalisë dhe Spanjës, teksa tri sfidat inauguruese do të zhvillohen në Uruguai, Argjentinë dhe Paraguai, si nderim për vendet simbolike të këtij centenari.
Pikërisht CONMEBOL, konfederata amerikano-jugore, ishte ajo që sugjeroi në prill të 2025-ës që Botërori 2030 të luhej me 64 skuadra, si një rast unik i këtij edicioni.
Kreu i CONMEBOL-it, Alejandro Dominguez, arsyetoi se një format i tillë do të garantonte që “askush në planet të mos mbetej jashtë festës”.
Megjithatë, ideja nuk ka fituar shumë përkrahje.
Presidenti i UEFA-s, Aleksander Ceferin, e cilësoi si një “mendim të keq”, po aq për turneun sa edhe për rrugën kualifikuese.
Kolegu i tij te CONCACAF, Victor Montagliani, paralajmëroi se zgjerimi do të cenonte “ekosistemin e futbollit”, ndërsa udhëheqësi i Konfederatës Aziatike, Sheikh Salman bin Ibrahim Al Khalifa, tha se një lëvizje e tillë mund të krijonte “kaos”.
Pavarësisht këtyre rezervave, fjalën përfundimtare e japin 37 anëtarët e Këshillit të FIFA-s, ndaj kjo ide mbetet ende në shqyrtim.
A do ta humbiste vlerën Botërori me një zgjerim të tillë?
Një turne me 64 ekipe do të kishte disa përparësi.
Sistemi do të ishte më i drejtpërdrejtë: dy të parët e çdo grupi do të avanconin menjëherë në fazën me eliminim, duke eliminuar nevojën për llogaritë e ndërlikuara të vendeve të treta më të mira.
Njëkohësisht, më shumë shtete do të kishin mundësinë të shfaqeshin në vëmendjen globale.
Infantino e përforcon këtë qëndrim duke përmendur suksesin e Kepit të Gjelbër, që mahniti botën me barazimet kundër Spanjës dhe Uruguait në fazën e grupeve, përpara se t’i bënte ballë Argjentinës deri në shtesë në raundin e parë eliminues.
Megjithatë, realiteti nuk është i njëjtë për të gjitha skuadrat.
Përfaqësuese si Haiti, Iraku, Jordania, Panamaja, Tunizia dhe Uzbekistani nuk morën dot as edhe një pikë, ndërsa faza e grupeve prodhoi shumë pak surpriza për ekipet e mëdha.
Shumica e analistëve mendojnë se me edhe më shumë pjesëmarrëse, do të ishte shumë më e rrallë të shihje eliminime tronditëse si ato të Belgjikës (2022), Gjermanisë (2018), Spanjës (2014), Italisë (2010) apo Francës (2002).
Kush do të dilte fitues nga zgjerimi?
Po të mbahej Botërori 2026 me 64 skuadra, duke u nisur nga rezultatet kualifikuese, do të ishin shtuar këto kombëtare:
Nga Azia: Indonezia, Omani dhe Emiratet e Bashkuara Arabe.
Nga Evropa: Danimarka, Italia dhe Polonia.
Nga Amerika Veriore dhe Qendrore: Hondurasi, Xhamajka dhe Surinami.
Nga Amerika e Jugut: Bolivia dhe Venezuela.
Nga Oqeania: Kaledonia e Re.
Nga Afrika: Burkina Faso, Kameruni, Gaboni dhe Nigeria.
Prej këtyre, vetëm gjashtë renditen në Top 50-shen e FIFA-s, çka shtron dyshime mbi aftësinë konkurruese të pjesës tjetër.
Të dhënat e Botërorit të fundit ekspozojnë gjithashtu një hendek të madh midis kontinenteve.
Nëntë nga dhjetë përfaqësueset afrikane kaluan grupet, por vetëm dy nga nëntë ekipet aziatike dhe tri nga gjashtë të CONCACAF-it ia dolën të kualifikoheshin.
Kjo ka bërë që disa të argumentojnë se nëse turneu rritet sërish, Evropës duhet t’i jepen më tepër vende për të ruajtur cilësinë.
Nga ana tjetër, FIFA ngul këmbë se pjesëmarrja më e gjerë do të ndihmonte zhvillimin global të këtij sporti.
Sfidat organizative janë po aq të mëdha.
Një Kupë Bote me 64 vende nuk do të thotë thjesht katër grupe më shumë.
Ajo do të shtonte 24 ndeshje të tjera dhe do ta zgjaste garën me rreth pesë ditë.
Edicioni i fundit zgjati 39 ditë, dhe kalendari u bë i mundur falë stadiumeve të mbuluara e zonave të ndryshme kohore në SHBA, Kanada dhe Meksikë.
Në të ardhmen, kjo do të jetë shumë më e ndërlikuar, sidomos prej rritjes së temperaturave nga ndryshimet klimatike.
Organizimi do të kërkonte gjithashtu më shumë qytete dhe stadiume pritëse, 64 qendra stërvitore të nivelit më të lartë, kapacitete shumë më të mëdha akomodimi dhe një rrjet të fuqishëm transporti për tifozë e ekipe.
Për këto arsye, ekspertët mendojnë se organizimi i Botërorit nga një shtet i vetëm së shpejti do të bëhet i pamundur.
Në fund të fundit, a vjen puna vetëm te paraja?
Një prej zotimeve të Infantinos kur mori drejtimin ishte rritja e financimeve për futbollin.
Sot, çdo federatë anëtare merr deri në 8 milionë dollarë në një cikël katërvjeçar, ndërsa federatave më të vogla u jepen fonde plotësuese.
Edhe konfederatat kontinentale marrin dhjetëra milionë dollarë për zhvillimin e lojës.
Të gjitha këto mbulohen kryesisht nga të ardhurat e Kupës së Botës.
Në vitin 2017, FIFA llogariste se një Botëror me 48 ekipe do të sillte rreth 6.5 miliardë dollarë.
Pas formatit të ri dhe ndeshjeve shtesë, parashikimi i fitimeve u ngjit në 9 miliardë.
Një turne me 64 skuadra do të gjeneronte edhe më shumë të ardhura nga të drejtat televizive, sponsorët dhe biletat.
FIFA e mbron këtë si mënyrën më efektive për të zhvilluar futbollin kudo.
Por kritikët vënë gishtin mbi një pyetje thelbësore: deri ku është i dobishëm zgjerimi i pandërprerë dhe kur fillon ai të cenojë prestigjin e vetë Kupës së Botës?
