Juria në gjyqin e Lindsay Clancy-t duhet të japë përgjigje për çështjen më të rëndësishme të procesit: nëse nëna amerikane ishte penalisht përgjegjëse kur vrau tre fëmijët e saj.
Fakti që 36-vjeçarja i vrau fëmijët nuk kundërshtohet nga mbrojtja. Debati lidhet me gjendjen e saj mendore dhe me aftësinë për të kuptuar natyrën e veprimeve në momentin e krimeve.
Të lidhura
None found
Sipas akuzës, më 24 janar 2023, në banesën e familjes në Duxbury, Massachusetts, Clancy mbyti Corën 5-vjeçare, Dawsonin 3-vjeçar dhe Callanin 8-muajsh.
Clancy është deklaruar e pafajshme për shkak të mungesës së përgjegjësisë penale. Avokatët e saj thonë se ajo vuante nga një sëmundje e rëndë mendore dhe se gjatë vrasjeve ishte në një episod psikotik, i cili e kishte shkëputur nga realiteti.
Prokuroria pranon se problemet e shëndetit mendor të gruas ishin reale, por këmbëngul se ato nuk ia kishin hequr aftësinë për të kuptuar veprimet e saj. Sipas prokurorëve, sjellja e Clancy-t para dhe gjatë krimeve dëshmon planifikim dhe një nivel të konsiderueshëm kontrolli.
Pas pesë javësh proces, gjatë të cilave kanë dëshmuar më shumë se 70 persona për prokurorinë dhe 10 për mbrojtjen, vendimi do të varet nga vlerësimi i jurisë mbi përgjegjësinë penale të të pandehurës.
Pasditen e 24 janarit 2023, Lindsay Clancy ishte në shtëpi së bashku me bashkëshortin, Patrick, dhe tre fëmijët e tyre.
Patrick doli nga banesa për të blerë ushqim dhe ilaçe. Prokuroria pretendon se Clancy e dërgoi atë jashtë me qëllim që të mbetej vetëm me fëmijët.
Gjatë mungesës së tij, ajo i mbyti të tre fëmijët duke përdorur shirita ushtrimesh.
Pas kësaj, Clancy tentoi t’i jepte fund jetës duke u vetëtherur dhe duke u hedhur nga dritarja. Përplasja i shkaktoi dëmtime të rënda në shtyllën kurrizore dhe e la të paralizuar. Në seancat gjyqësore ajo paraqitet në karrige me rrota.
Kur Patrick u kthye, e gjeti bashkëshorten të plagosur rëndë jashtë shtëpisë. I pyetur prej tij për fëmijët, Clancy i tha se ata ndodheshin në bodrum.
Patrick shkoi në bodrum, ku gjeti fëmijët. Cora dhe Dawson kishin ndërruar jetë, ndërsa Callani u transportua në një spital në Boston. Foshnja vdiq disa ditë më vonë. Mjeku ligjor përcaktoi se shkak i vdekjeve ishte asfiksia.
Një nga provat më tronditëse të paraqitura në gjykatë ishte telefonata e Patrick-ut me shërbimet e emergjencës. Në regjistrim, ai dëgjohet duke bërtitur i dëshpëruar për fëmijët e tij.
Mbrojtja e ka ndërtuar argumentin kryesor mbi përkeqësimin e gjendjes mendore të Clancy-t gjatë javëve që i paraprinë vrasjeve.
Patrick dëshmoi se pas lindjes së fëmijës së tretë, gjendja e saj kishte rënë ndjeshëm. Ai e përshkroi atë periudhë si një “spirale të madhe në rënie”.
Clancy kishte dobësuar, ishte zhytur në dëshpërim të thellë, vuante nga pagjumësia dhe kërkonte vazhdimisht ndihmë mjekësore. Para ngjarjes, ajo kishte qëndruar në një spital psikiatrik dhe kishte shprehur mendime vetëvrasëse.
Dëshmitë e dhëna në proces treguan se gjatë trajtimit asaj i ishin përshkruar më shumë se një duzinë ilaçesh psikiatrike. Megjithatë, kjo nuk nënkupton se ajo i kishte marrë të gjitha njëkohësisht.
Paula Musgrove, nëna e Clancy-t, tha para jurisë se vajza e saj ishte bërë paranojake dhe mendonte se medikamentet po “i prishnin mendjen”. Ajo tregoi gjithashtu se rreth një muaj para vrasjeve, Lindsay kishte frikë se mund t’u shkaktonte dëm fëmijëve.
Motra e Clancy-t dëshmoi se ajo përjetonte çdo ditë mendime për vetëvrasje.
Psikiatri Philip Resnick, i thirrur nga mbrojtja, argumentoi se Clancy ndodhej në një gjendje psikotike dhe delirante kur vrau fëmijët. Sipas tij, ajo kishte besuar se duke i vrarë po i “mbronte”.
Clancy ka thënë gjithashtu se kishte dëgjuar një zë mashkullor që e urdhëronte t’i vriste fëmijët. Avokatët e saj e kanë paraqitur këtë si një halucinacion dëgjimor të shkaktuar nga episodi psikotik.
Por psikiatri Gregory Shatov dha një vlerësim tjetër. Ai deklaroi se mënyra e përshkrimit të zërit nuk provonte domosdoshmërisht se Clancy e kishte humbur plotësisht kontrollin. Sipas tij, zëri nuk i kishte përcaktuar vendin, rendin apo mjetin me të cilin duhej të kryheshin vrasjet.
Prokuroria e përdor këtë argument për të thënë se një varg veprimesh të kryera njëri pas tjetrit tregon se Clancy ruante kontrollin mbi sjelljen e saj.
Në proces dëshmoi edhe psikiatrja Jennifer Tufts, e cila e kishte trajtuar Clancy-n në më shumë se 12 seanca përgjatë rreth pesë muajve. Tufts tha se gjatë takimeve me të nuk kishte konstatuar shenja psikoze.
Prokurorët nënvizojnë po ashtu se Clancy nuk u kishte treguar më herët profesionistëve të shëndetit mendor se po dëgjonte zëra.
Në ditët e fundit të gjyqit, mbrojtja kërkoi që procesi të shpallej i pavlefshëm, pasi prokuroria iu referua besimit katolik të Clancy-t.
Prokurorët e pyetën nëse ajo e dinte që vrasja konsiderohej një “mëkat i rëndë” në Kishën Katolike. Gjykatësi William Sullivan e rrëzoi kërkesën, por i udhëzoi anëtarët e jurisë të mos i merrnin parasysh këto deklarata.
Rasti ka nxitur diskutime të shumta edhe në internet. Në rrjetet sociale janë shpërndarë teori konspirative që ngrenë dyshime për rolin e Patrick Clancy-t.
Megjithatë, hetuesit nuk e kanë konsideruar Patrick-un të dyshuar dhe nuk ka prova publike që ta lidhin atë me vrasjet. Përkundrazi, materialet e paraqitura në gjykatë tregojnë se ai ishte jashtë shtëpisë kur ndodhën krimet.
Kamerat e sigurisë e kanë regjistruar atë në një farmaci dhe më pas në një restorant. Të dhënat e telefonit, së bashku me prova të tjera, janë përdorur për të rindërtuar lëvizjet e tij.
As mbrojtja e Lindsay-t nuk ka pretenduar se Patrick ishte autori i vrasjeve. Vetë Lindsay ka pranuar se ishte ajo që i vrau fëmijët.
Avokati i Patrick-ut i ka cilësuar teoritë e publikuara online si “të rreme dhe shpifëse”, duke thënë se ato kanë sjellë pasoja reale për familjen.
Detyra e jurisë nuk është vetëm të përcaktojë nëse Clancy kishte një sëmundje mendore. Ajo duhet të vendosë nëse kjo sëmundje e kishte privuar nga aftësia për të kuptuar natyrën kriminale ose moralisht të gabuar të veprimeve, apo për t’iu përshtatur kërkesave të ligjit.
Sipas legjislacionit të Massachusetts, shteti e ka barrën për të provuar se Clancy ishte penalisht përgjegjëse.
Nëse shpallet fajtore për vrasje të shkallës së parë, ajo rrezikon burgim të përjetshëm pa mundësinë e lirimit me kusht.
Një vendim që e shpall penalisht të papërgjegjshme nuk do të nënkuptonte automatikisht lirimin e saj. Në varësi të gjendjes, Clancy mund të dërgohet në një spital psikiatrik.
Jashtë ndërtesës së gjykatës janë mbledhur qindra persona në mbështetje të Clancy-t. Shumë prej tyre kanë veshur bluza rozë dhe kanë mbajtur slogane që kërkojnë më shumë vëmendje ndaj shëndetit mendor pas lindjes.
Në themel të këtij rasti qëndron dilema nëse Lindsay Clancy e kuptonte se po kryente një krim të tmerrshëm, apo nëse ishte përfshirë nga një episod i rëndë psikotik që i kishte hequr aftësinë për të perceptuar realitetin.
