Me avancimin e moshës, një numër i madh burrash e gjejnë veten pa lidhje të forta miqësie, duke e kthyer partneren në burimin e tyre të vetëm të ngrohtësisë dhe mbështetjes shpirtërore.
Të lidhura
None found
Fundjava e gjatë ka mbaruar dhe ju po bëheni gati për një mbrëmje me miqtë. Vera, bisedat dhe e qeshura janë pikërisht çfarë ju duhen. Më pas vështrimi juaj bie tek bashkëshorti. Ai është i shtrirë në divan, duke lëvizur pa qëllim nëpër ekranin e telefonit dhe ju e dini se pas kthimit tuaj, do ta gjeni në të njëjtin pozicion.
Në atë moment, një ndjenjë faji e menjëhershme ju vjedh gjithë gëzimin e pritur.
Në sipërfaqe, logjika thotë se duhet të ndiheni mirë: a nuk është më mirë të rrijë në shtëpi se sa të endet me shokët? Atëherë, përse në vend të mirënjohjes ndjeni një rëndesë dhe mungesë lirie?
Kjo temë trajtohet rrallë hapur, por realiteti është se shumë bashkëshorte e ndjejnë veten të mbingarkuara në një martesë me një burrë që nuk ka rrjete të rëndësishme shoqërore jashtë saj.
Pse lidhjet miqësore të burrave janë kaq të brishta?
Të dhënat tregojnë se raportet miqësore midis burrave janë shpesh më delikate se ato të grave. Ndërsa gratë priren të krijojnë marrëdhënie “ballë për ballë”, duke u mbështetur në komunikim, ndarje të emocioneve dhe përkrahje, burrat më së shumti ndërtojnë miqësi “sup më sup”.
Kjo nënkupton se afria e tyre lind dhe mbahet gjallë përmes aktiviteteve të përbashkëta, si për shembull sportet, hobi të ndryshëm, takimet pas orarit të punës apo përfshirja në një projekt të përbashkët.
Veprimtaria e përbashkët shërben si një urë lidhëse dhe një mjedis ku mund të ndërtohet besimi, pa pasur nevojën e të folurit hapur për ndjeshmëritë apo dobësitë personale.
Vështirësia shfaqet në momentin kur rrethanat e jetës e ndërpresin aktivitetin që i mbante të lidhur. Një largim, një ndërrim pune, lindja e fëmijëve apo dalja në pension shpesh shënojnë njëkohësisht edhe fundin e një miqësie.
Lidhja që varej nga një lojë basketbolli e përjavshme ose nga ambienti i përbashkët i punës venitet, thjesht sepse u zhduk platforma që e ushqente atë.
Gratë, në anën tjetër, shpesh ia dalin ta mbajnë gjallë miqësinë për vite me radhë, madje edhe në distancë, për shkak se ajo ushqehet nga komunikimi dhe lidhja emocionale.
Një burrë mund të rrijë pa folur me dikë që e quan mik të ngushtë për muaj, e deri në vite. Megjithatë, në mungesë të takimeve dhe eksperiencave të ndara, marrëdhënia zbehet dalëngadalë.
Epidemia e heshtur e izolimit te burrat
Ky realitet ka sjellë atë që specialistët e quajnë “krizë e miqësive” në botën mashkullore.
Sipas një hulumtimi të Qendrës Kërkimore mbi Jetën Amerikane, afro 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin as edhe një shok të ngushtë. Kjo shifër rezultoi pesë herë më e madhe krahasuar me vitin 1990.
Pritshmëritë shoqërore që i shtyjnë djemtë dhe burrat të jenë të ashpër, të vetëpërmbajtur dhe të pavarur e acarojnë edhe më tej problemin.
Shumë prej tyre rriten me idenë se të shprehurit e emocioneve është një dobësi dhe se e vetmja njeri me të cilën mund të ndajnë shqetësimet e brendshme është partnerja.
Pasojat e kësaj dukurie nuk janë thjesht sociale, por prekin rëndë edhe shëndetin. Izolimi i vazhdueshëm shoqërohet me një probabilitet më të lartë për ankth, depresion dhe mendime apo veprime vetëvrasëse.
Ish-kirurgu i përgjithshëm amerikan, Vivek Murthy, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të fshehur dhe potencialisht fatale. Ai ka theksuar se shkëputja nga shoqëria lidhet me një rrezik të shtuar për probleme kardiovaskulare, ishemi cerebrale dhe rënie mendore.
Specialistët paralajmërojnë se dëmet shëndetësore të izolimit afatgjatë mund të barazohen me ato të faktorëve të tjerë kritikë, si konsumi i duhanit apo pesha e tepërt trupore.
Çfarë ndodh kur gruaja bëhet e vetmja shtyllë
Kur një mashkull nuk ka miq të afërt, partnerja e tij rrezikon të shndërrohet në të gjithë universin e tij shoqëror dhe emocional.
Ajo luan njëherazi rolin e gruas, të shoqes së ngushtë, të besueses së vetme dhe të burimit kryesor të kënaqësisë. Një peshë e tillë gjeneron një tension të jashtëzakonshëm dhe prish harmoninë e çiftit.
Gruaja mund të fillojë të përjetojë ndjenja faji sa herë që planifikon një dalje të vetme apo me miqtë, sepse e di mirë që ai do të mbetet i vetmuar mes katër mureve.
Me kalimin e kohës, ndjenja e fajit transformohet në mëri. Ajo nis të sakrifikojë hapësirën e saj personale për t’iu përshtatur atij: del më pak, i shkurton qëndrimet jashtë dhe refuzon ftesa, ngaqë i duket e padrejtë ta lërë shpesh në vetmi.
Kështu, çdo dalje mund të shndërrohet në një pikë sherri. Gruaja fillon të ndjejë se gëzimi dhe autonomia e saj mbyten nga mungesa e një jete shoqërore aktive të bashkëshortit.
