Me kalimin e viteve, një numër në rritje burrash humbasin lidhjet e thella shoqërore dhe pothuajse të gjithë nevojën për afërsi e mbështetje emocionale e përqendrojnë ekskluzivisht te bashkëshortja apo partnerja.
Të lidhura
None found
Java ka marrë fund dhe ju po bëheni gati për një mbrëmje me shoqërinë. Një gotë verë, të qeshura dhe biseda të lirshme — pikërisht çfarë ju duhet për të çliruar tensionin. Më pas vështrimi juaj bie mbi bashkëshortin. Ai është zhytur në divan, duke lëvizur pa ndonjë synim të qartë nëpër ekranin e celularit dhe e kuptoni se, në momentin që do të riktheheni, do ta gjeni saktësisht në të njëjtin pozicion.
Menjëherë, një valë faji shuan çdo entuziazëm që kishit më parë.
Në sipërfaqe, mund të duket absurde: a nuk është më mirë që ai të rrijë në shtëpi sesa të shkojë me miqtë? E përse atëherë ju pushton një ndjenjë shtrëngimi dhe aspak mirënjohjeje?
Edhe pse rrallëherë diskutohet hapur, realiteti është se shumë gra përjetojnë një ngarkesë të fshehtë në martesë, kur bashkëshorti i tyre nuk ka lidhje shoqërore domethënëse jashtë raportit të tyre.
Pse lidhjet miqësore mashkullore janë kaq të brishta?
Hulumtimet tregojnë qartë se marrëdhëniet e miqësisë te burrat janë më të ndjeshme ndaj këputjes krahasuar me ato të grave. Ndërsa gratë priren t’i kultivojnë raportet e tyre “fytyrë për fytyrë”, përmes komunikimit, ndarjes së emocioneve dhe përkrahjes reciproke, burrat në të shumtën e rasteve miqësohen “sup më sup” ose krah për krah.
Kjo nënkupton që afërsia e tyre ushqehet dhe mbahet gjallë në sajë të përvojave të përbashkëta: sporti, një hobi i caktuar, takimet pas orarit të punës ose angazhimi në një projekt të përbashkët.
Veprimtaria e përbashkët shndërrohet kështu në një pretekst për t’u lidhur dhe një mjedis brenda të cilit besimi mund të lulëzojë, pa pasur nevojë për biseda eksplicite rreth ndjenjave apo cenueshmërisë.
Vështirësia shfaqet në çastin kur dinamikat e jetës e ndërpresin atë aktivitet që dikur i mbante të lidhur. Një zhvendosje, ndryshimi i karrierës, ardhja e fëmijëve në jetë ose dalja në pension shpesh përkojnë me fundin e një miqësie.
Lidhja që dikur varej nga ndeshja javore e basketbollit apo bashkëpunimi në zyrë fishket ngadalë, pikërisht sepse terreni që e mbështeste nuk ekziston më.
Për dallim, gratë shpeshherë ia dalin ta ruajnë miqësinë për dekada të tëra, madje dhe në distancë, sepse ajo ushqehet nga shkëmbimi i vazhdueshëm i fjalëve dhe intimiteti emocional.
Një burrë mund të rrijë muaj, e deri edhe vite, pa shkëmbyer asnjë fjalë me dikë që sërish e klasifikon si shok të ngushtë. Por, pa u parë sy më sy dhe pa jetuar përvoja të reja së bashku, filli i raportit nis të hollohet derisa gati sa s’duket më, raporton Telegrafi.
Vetmia te burrat, një epidemi pa zhurmë
Kjo prirje ka çuar në atë që specialistët e quajnë “recesion i miqësive” në botën mashkullore.
Sipas një raporti të Qendrës Kërkimore mbi Jetën Amerikane (Survey Center on American Life), afërsisht 15 për qind e burrave pohuan se s’kishin as edhe një mik të ngushtë. Kjo shifër ishte pesë herë më e madhe krahasuar me vitin 1990.
Pritshmëritë shoqërore që u imponojnë djemve dhe burrave forcë, vetëpërmbajtje dhe vetëmbështetje e acarojnë më tej tablonë.
Një pjesë e madhe e tyre edukohen me idenë se të shprehurit e emocioneve përbën dobësi dhe se partnerja është e vetmja qenie me të cilën guxojnë të ndajnë peshën e brengave të tyre.
Pasojat shtrihen përtej sferës sociale, duke prekur rëndë edhe shëndetin. Izolimi kronik është i lidhur ngushtë me rritje të rrezikut për ankth, depresion dhe mendime apo tentativa vetëvrasëse.
Ish-kryekirurgu i Shteteve të Bashkuara, Vivek Murthy, e ka përcaktuar vetminë si një epidemi të heshtur dhe potencialisht fatale. Ai ka ngritur alarmin se shkëputja sociale rrit gjasat për patologji kardiake, aksidente cerebrovaskulare dhe demencë.
Sipas profesionistëve të fushës, rreziqet që sjell izolimi i tejzgjatur për shëndetin janë të krahasueshme me ato të pirjes së duhanit apo obezitetit.
Kur partnerja shndërrohet në të vetmen spirancë
Në rastet kur një mashkull nuk ka miq të ngushtë, bashkëshortja mund të kthehet në të gjithë universin e tij social dhe emocional.
Ajo mbulon njëherazi rolet e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të besuarës së vetme dhe burimit kryesor të kënaqësisë. Një peshë e tillë gjeneron një tension të jashtëzakonshëm dhe shtrembëron ekuilibrin e brendshëm të marrëdhënies.
Gruaja mund të fillojë të ndihet fajtore çdo herë që dëshiron të dalë vetëm ose me shoqet e saj, ngaqë e di se ai do të mbetet i vetmuar në shtëpi.
Me kalimin e kohës, kjo ndjenjë faji shndërrohet në mllef dhe pakënaqësi. Ajo nis të sakrifikojë hapësirat e veta për t’iu përshtatur atij: zvogëlon daljet, kthehet më shpejt dhe refuzon ftesa, sepse i duket e padrejtë ta lërë vazhdimisht pas dore.
Kështu, çdo dalje e thjeshtë mund të kthehet në burim tensioni. Gruaja gradualisht e ndien veten të bllokuar, teksa lumturia dhe pavarësia e saj cenohen nga zbrazëtia shoqërore e partnerit.
