Në paraqitjen e tij të fundit në foltoren e Asamblesë së Përgjithshme si kreu i shtetit francez, Emmanuel Macron vendosi theksin mbi diplomacinë shumëpalëshe dhe nevojën për të arritur rezultate të prekshme në një skenë globale të pllakosur nga konfliktet dhe paqëndrueshmëria energjetike.
Të lidhura
None found
Zyrtarët e Parisit kishin paralajmëruar përpara adresimit se epoka e ligjëratave madhështore kishte përfunduar, duke lënë të kuptohej se presidenti do të përqendrohej në hapa praktikë e të matshëm.
Edhe pse administrata franceze e pranon hapur se Kombet e Bashkuara kalojnë një periudhë të vështirë, teksa Këshilli i Sigurimit paralizohet shpesh nga mosmarrëveshjet mes fuqive, Macron vijon ta shohë këtë organizëm si një nga platformat thelbësore për të arritur marrëveshje me ndikim të gjerë politik dhe juridik ndërkombëtar.
Një ndër pikat më të nxehta të ngritura nga Franca ishte tensionimi i situatës në Ngushticën e Hormuzit. Së bashku me Uashingtonin, Parisi po promovon një iniciativë në Këshillin e Sigurimit që kërkon të sigurojë lirinë e lundrimit dhe të nxisë rikthimin e një numri më të madh anijesh tregtare e cisternash në këtë rrugë kyçe detare.
Strategjia franceze synon ta ndajë çështjen e Hormuzit nga bisedimet më të gjera me Teheranin rreth programit të tij atomik dhe përfshirjes në krizat rajonale.
Presidenti francez ka shprehur qartazi se kërkon rezultate, ndërsa ideja qendrore e Parisit është krijimi i një mekanizmi që do të rriste fluksin e naftës dhe mallrave, edhe në rast se një ujdi e plotë midis SHBA-së dhe Iranit mbetet e largët.
Trazirat në Hormuz tashmë kanë nisur të ndikojnë bursat ndërkombëtare të energjisë dhe çmimet, duke e shndërruar sigurinë e këtij korridori detar në një problem madhor për ekonominë e kontinentit të vjetër.
Po ashtu, Franca është deklaruar e hapur për të kontribuar në mbrojtjen e infrastrukturës jetike energjetike të Arabisë Saudite, veçanërisht të objekteve në Yanbu dhe të korridorit Lindje-Perëndim. Parisi ka nënvizuar se çdo angazhim do të kishte natyrë thjesht mbrojtëse dhe nuk do të barazohej me hyrjen në konfliktin me lëvizjen Huthi.
Sa i përket luftës në Ukrainë, Macron ka ripohuar përkrahjen e palëkundur të Francës për Kievin dhe domosdoshmërinë e përforcimit të mburojës së tij kundërajrore.
Pas takimeve të zhvilluara në Nju Jork, ai bëri të ditur një paketë të re ndihmash për vendin e sulmuar, e cila përfshin interceptorë dhe sisteme moderne të mbrojtjes ajrore, me qëllim që Ukraina t’i bëjë ballë stinës së ftohtë dimërore.
Njëkohësisht, kreu i Elizesë ka hedhur në tryezë idenë e një moratoriumi për goditjet ndaj infrastrukturës energjetike. Kjo nismë do të shtrihej jo vetëm mbi bombardimet ruse ndaj objekteve energjetike në Ukrainë, por edhe mbi çdo sulm potencial ukrainas kundër rafinerive dhe depozitave ruse të karburantit.
Synimi i Parisit është të rrisë kapacitetet vetëmbrojtëse të Ukrainës, duke frenuar njëherazi pasojat e luftës energjetike mbi ekonominë europiane dhe duke krijuar terren për bisedime të mëtejshme.
Një tjetër dosje e rëndësishme në agjendën e presidentit ishte Gaza dhe përplasja izraelito-palestineze.
Më 22 shtator 2025, Franca ndërmori hapin e njohjes formale të shtetit të Palestinës, duke iu bashkuar përpjekjeve ndërkombëtare në favor të zgjidhjes me dy shtete.
Një vit pas këtij veprimi, nga Parisi gjykohet se gjendja në terren vazhdon të jetë tejet e ndërlikuar. Një proces politik i qëndrueshëm për Gazën ende nuk ka zënë fill, ndërkohë që tensionet në Bregun Perëndimor janë ashpërsuar.
Qëndrimi i palëkundur francez mbetet se pa një perspektivë të qartë politike për themelimin e dy shteteve, nuk mund të ketë zgjidhje afatgjatë.
Prania e Macron në Asamblenë e Përgjithshme shënoi daljen e tij të fundit në këtë skenë globale si President i Francës, teksa ndodhet në muajt përmbyllës të mandatit të dytë, pa të drejtë për një rikandidim të tretë të njëpasnjëshëm.
Fokusi i tij në Nju Jork përqendrohej tek një Evropë më e fuqishme, autonomia strategjike, ruajtja e lidhjeve transatlantike dhe fuqizimi i mekanizmave shumëpalësh.
Sipas perspektivës franceze, krizat në Hormuz, Ukrainë dhe Lindjen e Mesme ilustrojnë jo vetëm dobësitë e sistemit ndërkombëtar, por edhe domosdoshmërinë urgjente për arkitektura të reja bashkëpunimi.
Duke e vendosur OKB-në në zemër të përpjekjeve për tejkalimin e konflikteve dhe krizave botërore, Macron ka insistuar se diplomacia duhet të shndërrohet në arritje konkrete e të matshme.
