Kinematografia ndërkombëtare ka humbur Brenda Fricker, aktoren irlandeze që u nda nga jeta në moshën 81-vjeçare. Ajo u bë e njohur për interpretimet në “My Left Foot”, “Home Alone 2” dhe serialin “Casualty”, si edhe për çmimin Oscar të fituar gjatë karrierës së saj.
Të lidhura
None found
Agjenti i saj, Phil Belfield, konfirmoi lajmin dhe shprehu dhimbjen për ndarjen nga jeta të aktores. Ai tha se Brenda ishte një person i pazëvendësueshëm, se bota do të ishte më e varfër pa të dhe se e konsideronte nder ta kishte njohur, dashur dhe të kishte punuar me të. Sipas Belfield, ajo do të mbetej përgjithmonë në zemrën e tij dhe në kujtesën e miliona admiruesve të filmit e televizionit në mbarë botën.
E lindur në Dublin, Fricker shënoi një moment historik në vitin 1990, kur u bë aktorja e parë irlandeze që fitonte një Oscar. Ajo mori çmimin për Aktoren më të Mirë në Rol Dytësor, falë rolit të nënës së personazhit të Daniel Day-Lewis në filmin “My Left Foot”.
“My Left Foot” solli në ekran jetën reale të Christy Brown, artistit irlandez të lindur me paralizë cerebrale, i cili mund të lëvizte vetëm këmbën e majtë. Për rolin kryesor në këtë film, edhe Daniel Day-Lewis u vlerësua me Oscar.
Dy vjet pas triumfit të saj në Oscar, Brenda Fricker u bë e dashur për publikun ndërkombëtar përmes personazhit të gruas së zogjve në Central Park, në “Home Alone 2: Lost in New York”. Skenat e saj me Kevin McCallister, personazhin e interpretuar nga Macaulay Culkin, përbëjnë një nga pjesët më prekëse të filmit.
Publiku britanik e njohu gjithashtu për rolin e infermieres Megan Roach në “Casualty”. Ajo u shfaq që në episodin e parë të serialit në vitin 1986 dhe vijoi të rikthehej në këtë produksion deri në vitin 2010.
Në filmografinë e saj përfshihen edhe produksione të tjera të njohura, mes tyre “So I Married an Axe Murderer” (1993), “Angels in the Outfield” (1994), “A Time to Kill” (1996) dhe “Veronica Guerin” (2003).
Në një intervistë për “The Times” vitin e kaluar, Fricker kishte treguar se çmimi Oscar nuk kishte sjellë vetëm anë pozitive në karrierën e saj. Ajo shprehej se ky sukses i kishte bërë producentët ta shihnin të përshtatshme vetëm për një kategori rolesh, duke i kufizuar mundësitë në teatër dhe kinema.
Me humor, ajo kishte thënë se ekzistonte “mallkimi i Oscarit”, duke shtuar se ky vlerësim kishte edhe shumë anë jo të mira dhe se nuk shoqërohej as me para.
Zëvendëskryeministri irlandez, Simon Harris, e përshkroi Fricker si “një thesar kombëtar” dhe vlerësoi aftësinë e saj për të sjellë talent e autenticitet në secilin personazh. Harris deklaroi se ajo ishte një artiste e jashtëzakonshme, që u jepte thellësi dhe humanizëm roleve të saj, si edhe një nga ambasadoret më të mëdha të talentit irlandez në botë.
Ambasadori amerikan në Irlandë, Edward Walsh, e cilësoi atë “një gjigante të kinemasë irlandeze”. Ndërkohë, Cathy Shipton, ish-kolegja e saj në “Casualty”, e përshkroi Fricker si një nga njerëzit më autentikë që kishte njohur ndonjëherë.
Në autobiografinë që botoi vitin e kaluar, aktorja zbuloi se fëmijëria dhe adoleshenca e saj ishin shoqëruar me trauma. Ajo tregoi se ishte dhunuar fizikisht nga e ëma, kishte qenë viktimë e manipulimit në moshë të vogël dhe më pas kishte përjetuar edhe dy përdhunime, ngjarje që lanë pasoja të thella në jetën e saj.
Përkundër vështirësive të kaluara, Brenda Fricker e shihte jetën e saj profesionale si një varg “rastësish të lumtura”. Sipas saj, karriera ishte formësuar më shumë nga fati sesa nga një plan i ndërtuar qartë.
