Një ngjarje e rëndë kriminale tronditi qytetin e Milanos më 16 janar 1978, duke hapur një nga enigmat më të thella të historisë së krimit në Itali. Në rrugën Paisiello, një zonë banimi pranë Viale Abruzzi, u gjetën brenda një automjeti trupat e pajetë të dy personave: Cosimo Tarallo, një kriminel i njohur për grabitje, dhe Amalia Luciana Zenari, e njohur si Lia.
Të lidhura
None found
Sipas dëshmisë së portierit të një garazhi aty pranë, të paktën tre persona ishin parë në afërsi të vendit të ngjarjes. Njëri prej tyre, i mbuluar me një pallto të trashë gri për shkak të temperaturave të ulëta nën zero, kreu atentatin së bashku me të tjerët dhe u zhduk në errësirë, raporton Corriere. Tarallo u qëllua katër herë në fytyrë, qafë dhe gjoks, ndërsa Lia Zenari, e ulur në sediljen e pasagjerit, u vra me një plumb të vetëm në fytyrë.
Zbulimi i identitetit të gruas i dha hetimeve një drejtim krejt të ri. Lia Zenari kishte qenë partnerja e dikurshme e një prej figurave më të fuqishme të krimit në Milano, Francesco “Francis” Turatello. E rritur në lagjet popullore të Lorenteggio-s, ajo punonte si modele dhe kërcimtare në klubet e natës, por jeta e saj ndryshoi rrënjësisht pasi u lidh me Turatellon.
Turatello, i lindur në Asiago dhe i rritur në Milano, kishte ndërtuar një nga rrjetet më të fuqishme kriminale të kohës. Karriera e tij nisi me vjedhje makinash, për të vazhduar me kontrabandë cigaresh, baste të paligjshme dhe aktivitete të tjera. I pajisur me karizëm dhe aftësi të larta organizative, ai u bë një emër i respektuar dhe i frikshëm në botën e krimit.
Lia nuk ishte thjesht shoqëruesja e tij. Ajo konsiderohej bashkëpunëtore e ngushtë, përgjegjëse për armët e organizatës, e pranishme në udhëtime kriminale jashtë vendit, e gatshme për të siguruar alibi dhe për ta mbrojtur atë. Megjithatë, marrëdhënia e tyre mori fund. Në një letër nga burgu, Turatello shprehu dëshirën për t’i gjetur djalit të tyre Eros “një nënë të pastër”, duke lënë të kuptohej se ai ishte distancuar prej saj.
Vrasja e Lia Zenarit në moshën 35-vjeçare mbeti një mister i pazbardhur për dekada. Pak ditë para se të ndodhte atentati, ajo ishte paraqitur në komisariat dhe kishte deklaruar se zotëronte informata të rëndësishme për Turatellon. Premtoi se do të zbulonte sekrete të botës kriminale, por më pas ndërroi mendje dhe u largua, një vendim që mund t’i kishte kushtuar jetën.
Hetimet eksploruan disa pista. Njëra prej tyre lidhej me përpjekjen e ish-bashkëpunëtorit të Turatellos, Angelo Epaminonda, për të marrë kontrollin e rrjetit kriminal. Ai kishte nisur eliminimin e njerëzve besnikë të ish-bosit, dhe Lia mund të ishte një prej objektivave. Një tjetër teori sugjeronte se vrasja e saj mund të kishte ardhur si pasojë e ndonjë konflikti me persona të tjerë të botës së krimit, përfshirë edhe vetë Tarallon, i cili u vra bashkë me të. Megjithatë, asnjëherë nuk u vërtetua nëse urdhri për ekzekutim kishte ardhur nga vetë Turatello apo nga rivalët e tij.
Rasti i Lia Zenarit hedh dritë edhe mbi një kapitull më pak të njohur të kriminalitetit italian: rolin aktiv të grave në organizatat mafioze. Në atë periudhë, ato quheshin “bossesse” – gra që nuk ishin thjesht partnere të bosëve, por që mbanin përgjegjësi të rëndësishme. Lia ishte një shembull i qartë i kësaj dukurie, duke qenë pjesë thelbësore e perandorisë së Turatellos. Por pas rënies së tij, fuqia e saj u shua. Largimi nga i biri Eros dhe varësia ndaj alkoolit e çuan jetën e saj drejt një fundi tragjik.
Një nga detajet më simbolike dhe të përfolura të historisë së saj ishte një tatuazh që Lia mbante në dorë për shumë vite. Bëhej fjalë për një emër me shtatë shkronja: Francis. Ai përfaqësonte një shenjë dashurie të thellë për Turatellon, por edhe një kujtim nga i cili më pas ajo u përpoq të çlirohej, duke provuar ta hiqte nga lëkura.
Në atë ditë të ftohtë janari të vitit 1978, në rrugën Paisiello, jeta e Lia Zenarit u ndërpre nga një breshëri plumbash. Edhe sot, rrethanat e vrasjes së saj vazhdojnë të nxisin pyetje dhe të mbeten pjesë e njërit prej mistereve më të mëdha të krimit italian.
