Në heshtje shpresojmë që takimi të anulohet me një mesazh, por megjithatë vazhdojmë ta pranojmë ftesën. Pas kësaj sjelljeje rraskapitëse qëndron një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa mund të mendojmë.
Të lidhura
None found
A jeni gjendur ndonjëherë në vështirësi për ta shtyrë ose anuluar një takim, pasi e dini se personi përballë e pret me entuziazëm të madh apo, edhe më keq, se nuk ka planifikuar asgjë tjetër përveç takimit me ju?
Kur e dimë se sa domethënëse është ajo dalje për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe, deri në momentin e fundit, presim që ndoshta të mbërrijë një njoftim për anulimin e planit.
Pasi takohemi, e kemi të vështirë të gjejmë tema që na bashkojnë. Komunikimi zakonisht kufizohet te historitë për persona që i njohim nga shoqëria e përbashkët ose nga një fazë e dikurshme e jetës. Pikëpamjet tona ndryshojnë, përvojat nuk përputhen dhe shpesh i peshojmë fjalët për të shmangur një debat apo një koment që mund ta lëndojë tjetrin.
Pavarësisht kësaj, detyrimi që ndiejmë na çon drejt planifikimit të një kafeje apo dreke të radhës.
Kjo marrëdhënie, të cilën e përjetojnë shumë njerëz dhe që shoqërohet me rëndesë e faj, tashmë njihet me termin “guilt-lunch syndrome”, domethënë sindroma e drekës së nxitur nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Përse qëndrojmë me dikë vetëm nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur e mbajmë gjallë lidhjen me një person për motive të gabuara. Koha e kaluar me të nuk na jep gëzim apo kënaqësi dhe nuk na ofron frymëzim ose pasurim emocional. Kontakti vazhdon vetëm sepse do të ndiheshim fajtorë nëse do ta nxirrnim atë person nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një të njohur ose shok të hershëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Sidoqoftë, rrethanat e tij jetësore, të cilat mund të na i përmendë vazhdimisht, shpesh na zgjojnë keqardhje: mund të ketë mbetur pa punë, të përballet me vështirësi në vendin e punës, të tradhtohet nga partneri ose të jetë duke kaluar një krizë martesore.
Edhe pa e kuptuar mirë arsyen, ne shndërrohemi në një lloj strehe për të dhe në personin tek i cili mund të qajë. Pikërisht për këtë ndihemi në detyrim t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia lind kur pala tjetër i jep kësaj lidhjeje shumë më tepër peshë, ndërkohë që faji na mban pranë personave me të cilët, në kushte të tjera, mund të mos kishim krijuar kurrë miqësi.
Durimi mund të sprovohet seriozisht nëse personi përballë di ta zgjojë dhe ta forcojë me mjeshtëri ndjenjën tonë të fajit, duke e përdorur atë për interesin e vet. Shpesh mirësjellja e tepërt na pengon të flasim hapur, ndërsa herë të tjera thjesht nuk e gjejmë forcën për ta kundërshtuar ftesën.
Si ta ktheni ftesën me edukatë
Që në fëmijëri na është mësuar të gjendemi gjithmonë pranë njerëzve të tjerë dhe t’i dëgjojmë me durim shqetësimet e tyre. Ajo që shpesh lihet pa u thënë është se kjo nuk na detyron të veprojmë në dëm të vetes dhe ta renditim veten përherë të fundit.
Një masë e shëndetshme egoizmi nuk përbën cen karakteri. Përkundrazi, ajo na ndihmon të ruajmë kohën, energjinë dhe qetësinë personale.
Kur nuk duam të takohemi me një person, kemi të drejtë ta refuzojmë ftesën, edhe nëse ky vendim na shkakton parehati. Në disa raste, zgjidhja më e mirë është ajo që përdorim kur heqim një leukoplast: ta bëjmë shpejt dhe në mënyrë të prerë.
Natyrisht, nuk kemi nevojë t’i deklarojmë drejtpërdrejt secilit se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Mund të jetë i mjaftueshëm një refuzim i sjellshëm dhe i qartë, i formuluar në mënyrë që të mos krijojë mundësi për këmbëngulje të tjera.
Nuk është e nevojshme të ndërtojmë justifikime të ndërlikuara apo rrëfime të pavërteta, ku më pas mund të ngatërrohemi vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se data e propozuar nuk na përshtatet ose se në këtë periudhë na duhet pak hapësirë personale.
Një përgjigje e thjeshtë lë më pak mundësi për t’u kuptuar gabimisht.
Po aq e nevojshme është të heqim dorë nga roli i njeriut që duhet të jetë përherë i mirë, i gatshëm dhe në dispozicion të të gjithëve.
Nuk është përgjegjësia jonë të shërbejmë si mbështetje emocionale në çdo moment të ditës. Po kështu, nuk kemi detyrimin t’ua zgjidhim të tjerëve problemet vetëm sepse këtë rol e kemi marrë përsipër deri më sot.
Është krejt normale të pranojmë se me disa njerëz nuk përputhemi dhe të vendosim të mos ua japim më kohën tonë të çmuar të lirë, e cila gjithsesi është e kufizuar.
