Eksperti i çështjeve ndërkombëtare, Shqiprim Pula, ka ngritur shqetësime të forta lidhur me paaftësinë e opozitës për të paraqitur një alternativë të qartë dhe bindëse përballë mazhorancës aktuale.
Të lidhura
None found
Në një analizë të botuar me titullin “Vokacioni opozitar”, Pula thekson se sfida kryesore nuk është thjesht gjetja e një kundërshtari që mund të triumfojë ndaj kreut të qeverisë, por nevojitet një personalitet që t’i motivojë qytetarët të votojnë për një vizion.
Ai argumenton se të kufizohesh vetëm në akuza ndaj qeverisë është e pamjaftueshme nëse forcave opozitare u mungon një platformë dhe një narrativë e re qeverisëse. Fragmentimi i brendshëm dhe mungesa e një plani të qartë, sipas tij, po e gërryejnë kapacitetin e opozitës për të qenë një opsion real pushteti.
“Opozita ka për detyrë që çdo hap të gabuar të pushtetit ta shndërrojë në një propozim konkret politik”, u shpreh Pula.
Në shkrimin e tij të plotë, ai sqaron se opozita ka nevojë për një figurë që u jep votuesve një motiv përtej kundërshtimit. Kur i mungon ky dimension, kriza nuk është thjesht zgjedhore, por thellësisht lidershipi.
Sipas analistit, formacionet politike që e lidhin ardhjen në pushtet vetëm me denoncimin e korrupsionit, nepotizmit apo dështimeve shtetërore, e kanë të vështirë të flasin me bindje për transformim. Në thelb, kjo buron nga një deficit besimi.
Pula ngre pyetjen thelbësore që shtron qytetari: “Nëse jo ky pushtet, çfarë propozoni ju?”. Kjo, thekson ai, tregon mungesën e një diskursi alternativ politik. Në vend që të përcaktohet nga agjenda e vet, opozita shpesh herë e definon ekzistencën e saj vetëm në reagim ndaj veprimeve të pushtetit, duke e lënë këtë të fundit të diktojë debatin publik.
Ai shton se sulmet e ashpra ndaj qeverisë mund të entuziazmojnë bazën partiake, por nuk arrijnë të bindin elektoratin e pavendosur. Kjo përbën një kritikë pa busull strategjike.
Kur opozita paraqitet e përçarë, qytetarët e perceptojnë atë jo si një qeveri në pritje, por si grupe të veçanta që luftojnë për interesa të ngushta, duke çuar në copëzim të mëtejshëm.
Duke theksuar dobësinë vokacionale të opozitës, Pula vëren se pushteti gëzon avantazhin e kontrollit të diskursit. Edhe kur opozita ka argumente të forta, nëse dështon të imponojë narrativën e saj të ndryshimit, ajo mbetet në pozitë mbrojtjeje. Pikërisht për këtë, transformimi i dështimeve qeveritare në oferta politike është jetik.
Në përfundim, ai vëren se nëse paaftësia opozitare është kthyer në strategji fitoreje për pushtetin, atëherë dështimi i vërtetë i opozitës qëndron te mungesa e forcës së saj si alternativë reale. Kur kritika ushtrohet pa një vizion apo strategji, pushteti legjitimon qëndrimin e tij pikërisht duke u mbështetur mbi këtë dobësi.
