Gjatë përditshmërisë, njeriu merr të dhëna për atë që e rrethon përmes shikimit, dëgjimit, nuhatjes, shijes dhe prekjes. Truri, si pjesë e sistemit nervor qendror, i përpunon këto sinjale dhe përcakton reagimin ose veprimin e radhës.
Të lidhura
None found
Në çdo moment, truri vendos se cila është detyra kryesore, ku duhet përqendruar pjesa më e madhe e vëmendjes, dhe cila është detyra dytësore, që kryhet paralelisht me më pak fokus. Sipas faqes HowStuffWorks, ai mund të kalojë nga një veprim te tjetri me një shpejtësi të tillë, saqë na duket sikur po bëjmë disa gjëra në të njëjtën kohë. Në realitet, truri nuk i kryen ato njëkohësisht.
Ky ndërrim i vëmendjes nuk ndodh pa humbje, pasi gjatë kalimit nga një detyrë te tjetra harxhohen fraksione sekonde. Kryerja e një aktiviteti të vetëm nuk e vë në vështirësi trurin, ndërsa as dy detyra nuk janë gjithmonë problem. Megjithatë, kur aktivitetet bëhen më shumë se dy, përqendrimi dobësohet, efikasiteti bie dhe mundësia për të gabuar rritet.
Gjatë drejtimit, veprime të caktuara kërkojnë përqendrim të shtuar. Një prej tyre është parkimi, veçanërisht kur bëhet fjalë për prapakthim dhe kur shoferi nuk e kryen shpesh këtë manovër. Në situata të tilla, truri e drejton vëmendjen pothuajse tërësisht te veprimi që duhet realizuar.
Për pasojë, shoferi mund të mos i kushtojë më vëmendje bisedave të pasagjerëve, ndërsa fusha e shikimit ngushtohet. Përqendrimi zhvendoset te pamja përreth dhe te orientimi i saktë në hapësirë.
Kjo shpjegon përse shumë drejtues automjetesh ulin zërin e radios kur lëvizin në zona urbane me trafik të rënduar, përpiqen të gjejnë një adresë ose drejtojnë në kushte të rrezikshme, përfshirë reshjet e dendura të shiut.
Në këto raste nevojitet vëmendje më e madhe. Ulja e volumit ose fikja e radios i heq trurit një detyrë shtesë dhe i mundëson të përqendrohet te prioriteti kryesor: gjetja e rrugës së duhur ose kryerja e sigurt e parkimit në prapakthim.
