Me kalimin e kohës, shumë burra mbeten pa miqësi të ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.
Të lidhura
None found
Imagjinoni se, pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të dilni me shoqet për një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Para se të largoheni, shihni bashkëshortin të ulur në divan, teksa kalon pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe kur të ktheheni, me shumë gjasë do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, kënaqësia për mbrëmjen që ju pret mund të zëvendësohet nga ndjenja e fajit.
Në pamje të parë, situata mund të duket pozitive: a nuk është më mirë që ai të qëndrojë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, shumë gra përjetojnë një ndjesi kufizimi.
Megjithëse diskutohet pak, jo pak gra e ndiejnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore domethënëse.
Pse dobësohen kaq lehtë miqësitë e burrave?
Sipas studimeve, lidhjet miqësore ndërmjet burrave priren të jenë më të brishta se miqësitë mes grave. Gratë zakonisht krijojnë raporte “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke ndarë emocionet dhe duke i ofruar njëra-tjetrës mbështetje. Te burrat, miqësia ndërtohet më shpesh “krah për krah”.
Për ta, afrimiteti zakonisht lind dhe vazhdon përmes veprimtarive të përbashkëta, si sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo angazhimi në të njëjtin projekt.
Aktiviteti i përbashkët shërben si arsye për t’u takuar dhe krijon një mjedis ku besimi mund të forcohet, pa qenë e nevojshme të flitet drejtpërdrejt për ndjenjat ose dobësitë personale.
Vështirësia shfaqet kur ndryshimet në jetë e ndërpresin pikërisht atë veprimtari që i mbante miqtë të lidhur. Ndërrimi i vendbanimit apo i punës, lindja e fëmijëve dhe dalja në pension shpesh sjellin edhe përfundimin e miqësisë.
Kur nuk zhvillohet më ndeshja javore e basketbollit ose miqtë nuk punojnë më në të njëjtin mjedis, mund të shuhet edhe raporti që mbështetej te këto rrethana.
Ndryshe nga kjo, gratë shpesh arrijnë t’i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan distanca, pasi lidhjet e tyre bazohen te komunikimi dhe afërsia emocionale.
Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj ose vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që marrëdhënia të humbasë gradualisht forcën dhe të zbehet, transmeton Telegrafi.
Vetmia mashkullore si epidemi e heshtur
Kjo dukuri ka krijuar atë që specialistët e përkufizojnë si një “recesion të miqësive” te burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin asnjë mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo përqindje ishte pesë herë më e lartë.
Gjendja rëndohet edhe nga normat shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë, të përmbajtur dhe të varen vetëm nga vetja.
Shumë burra edukohen me idenë se të shfaqësh ndjenjat do të thotë të tregosh dobësi. Për pasojë, ata mund ta shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të diskutojnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi i vetmisë nuk kufizohet te jeta shoqërore, por shtrihet edhe në shëndet. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth, si dhe për mendime apo sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.
Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqet që sjellin faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.
Kur e gjithë barra emocionale bie mbi partneren
Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin sistem mbështetës, si në aspektin shoqëror, ashtu edhe në atë emocional.
Në të njëjtën kohë, ajo merr rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmit person të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Përqendrimi i të gjitha këtyre roleve tek një person ushtron presion të fortë dhe cenon ekuilibrin e marrëdhënies.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi është e vetëdijshme se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta kufizojë jetën e vet: i rrallon daljet, refuzon ftesat dhe kthehet më herët në shtëpi, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.
Në këto kushte, çdo dalje rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë përshtypjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe lumturinë personale.
