Shpesh presim në heshtje që tjetri ta anulojë takimin, por përsëri përgjigjemi “po”. Pas këtij zakoni, që na shkakton lodhje, mund të fshihet një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa e kuptojmë.
Të lidhura
None found
A keni qenë ndonjëherë në situatën kur ju vjen vështirë ta shtyni ose ta anuloni një takim, sepse e dini se personi tjetër po e pret me padurim apo sepse, përveç jush, ai nuk ka planifikuar asgjë tjetër?
Duke e ditur se sa domethënës është takimi për të, bëhemi gati pa dëshirë dhe shpresojmë deri në momentin e fundit që të mbërrijë një mesazh me njoftimin se marrëveshja është anuluar.
Kur takohemi, mezi arrijmë të gjejmë tema për të biseduar. Diskutimi kufizohet në disa persona që i njohim nga rrethet e përbashkëta ose nga një etapë e kaluar e jetës. Pikëpamjet tona nuk përputhen, përvojat nuk na bashkojnë dhe shpesh matemi në fjalë për të shmangur një debat apo për të mos thënë diçka që mund ta lëndojë tjetrin.
Pavarësisht kësaj, ndjenja se i detyrohemi atij personi na bën të caktojmë edhe një takim tjetër për kafe ose drekë.
Ky raport, që shumë njerëz e njohin dhe që shpesh shoqërohet me peshë emocionale e faj, ka marrë emrin “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës së shkaktuar nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Pse vazhdojmë të shoqërohemi me dikë vetëm nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur mbajmë gjallë një kontakt për arsye që nuk lidhen me dëshirën e vërtetë për atë marrëdhënie. Prania e personit nuk na gëzon, nuk na jep kënaqësi dhe as nuk na pasuron apo frymëzon emocionalisht. Megjithatë, vazhdojmë ta takojmë sepse na tremb faji që do të ndienim nëse do ta nxirrnim nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të afërt, por si një njohje ose mik të hershëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Megjithatë, problemet e tij personale mund të na ngjallin keqardhje, veçanërisht kur ai i përmend vazhdimisht. Mund të ketë humbur punën, të përballet me vështirësi në vendin e punës, të jetë tradhtuar nga partneri ose të kalojë një krizë martesore.
Pa e kuptuar se si, shndërrohemi në një lloj mbështetjeje për të, në personin pranë të cilit mund të qajë. Kjo na krijon ndjesinë se duhet t’i falim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se pala tjetër mund ta perceptojë këtë marrëdhënie si shumë më të rëndësishme, ndërsa faji ynë na mban pranë njerëzve me të cilët, në rrethana të tjera, ndoshta nuk do të krijonim kurrë miqësi.
Situata bëhet edhe më e rëndë kur përballë kemi dikë që di ta përdorë dhe ta forcojë me mjeshtëri ndjenjën tonë të fajit për të përfituar. Në këto raste, durimi vihet në provë, sidomos sepse shpesh jemi shumë të sjellshëm për ta thënë hapur të vërtetën ose nuk gjejmë fuqinë ta refuzojmë ftesën.
Si ta refuzojmë një ftesë pa qenë të pasjellshëm
Që në fëmijëri mësohemi të jemi të pranishëm për të tjerët dhe t’i dëgjojmë me durim shqetësimet e tyre. Ajo që shpesh nuk na mësohet është se kjo nuk nënkupton të sillemi në kundërshtim me nevojat tona apo ta vendosim veten gjithmonë në plan të dytë.
Njëfarë egoizmi i shëndetshëm nuk tregon mungesë karakteri. Përkundrazi, ai na ndihmon të ruajmë kohën, energjinë dhe qetësinë personale.
Nëse nuk kemi dëshirë të takohemi me dikë, kemi të drejtë ta refuzojmë ftesën, edhe kur ky veprim na vë në siklet. Në disa raste, zgjidhja më e mirë është të jemi të shpejtë dhe të qartë, njësoj si kur heqim një leukoplast.
Nuk është e domosdoshme t’i deklarojmë çdo personi se nuk e pëlqejmë shoqërinë e tij. Një përgjigje e edukuar, por e prerë, mund të jetë e mjaftueshme për të mos lënë vend për këmbëngulje të mëtejshme.
Nuk ka nevojë të sajojmë shpjegime të gjata apo histori të ndërlikuara, në të cilat mund të humbasim edhe vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se dita e propozuar nuk na përshtatet ose se aktualisht kemi nevojë për pak hapësirë personale.
Sa më e drejtpërdrejtë të jetë përgjigjja, aq më pak mundësi ka që ajo të kuptohet gabimisht.
Po aq e rëndësishme është të heqim dorë nga ideja se duhet të jemi gjithmonë të mirë, të gatshëm dhe në dispozicion të secilit.
Nuk jemi të detyruar të shërbejmë si mbështetje emocionale në çdo orë të ditës dhe as të zgjidhim problemet e të tjerëve vetëm sepse deri tani kemi vepruar kështu.
Është krejt normale të pranojmë se disa njerëz nuk përputhen me ne dhe të vendosim të mos ua japim më kohën tonë të çmuar të lirë, e cila gjithsesi është e kufizuar.
