Ndonëse në heshtje shpresojmë të marrim një mesazh që anulon takimin, përsëri e pranojmë ftesën. Pas kësaj sjelljeje rraskapitëse qëndron një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa mund të mendojmë.
Të lidhura
None found
A keni hezituar ndonjëherë ta anuloni ose ta shtyni një takim, ngaqë personi tjetër e pret me padurim? Situata bëhet edhe më e vështirë kur e dini se, përveç planit me ju, ai nuk ka ndonjë marrëveshje tjetër.
Duke e ditur sa i rëndësishëm është ky takim për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe presim deri në momentin e fundit me shpresën se do të mbërrijë një njoftim për anulimin e planit.
Kur takohemi, e kemi të vështirë të gjejmë tema që na bashkojnë. Diskutimi përfundon te historitë rreth personave që njohim nga shoqëria e përbashkët ose nga një etapë e shkuar e jetës. Pikëpamjet dhe përvojat tona nuk përputhen, ndaj shpesh i peshojmë fjalët për të shmangur një debat apo për të mos e lënduar bashkëbiseduesin.
Pavarësisht gjithë kësaj, ndjesia se e kemi për detyrë na çon drejt planifikimit të një kafeje apo dreke tjetër.
Kjo marrëdhënie, që përjetohet nga shumë njerëz dhe shoqërohet me faj e rëndesë, tashmë përshkruhet me termin “guilt-lunch syndrome”, domethënë sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Përse vazhdojmë të shoqërohemi nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur e mbajmë dikë në jetën tonë për motive të gabuara. Kontakti me atë person nuk na kënaq, nuk na bën të lumtur dhe as na ofron frymëzim apo pasurim emocional. Lidhjen e ruajmë vetëm sepse do të ndiheshim fajtorë nëse do ta largonim.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një njohje ose shok të hershëm, rruga e të cilit prej kohësh është ndarë nga e jona.
Sërish, rrethanat e tij jetësore mund të na ngjallin keqardhje, sidomos kur na i përmend vazhdimisht. Ai mund të ketë mbetur pa punë, të përballet me vështirësi në vendin e punës, të tradhtohet nga partneri ose të jetë duke kaluar një krizë martesore.
Kështu, pa e kuptuar qartë arsyen, shndërrohemi në një lloj strehe dhe në personin tek i cili ai mund të qajë. Pikërisht për këtë ndihemi sikur duhet t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia lind kur tjetri i jep raportit shumë më tepër peshë se ne. Ndërkohë, faji vazhdon të na mbajë afër njerëzve me të cilët, po të ishin rrethanat ndryshe, ndoshta nuk do të kishim krijuar asnjëherë miqësi.
Durimi mund të sprovohet rëndë nëse kemi përballë një person që di ta nxisë dhe ta mbajë gjallë me mjeshtëri ndjenjën tonë të fajit për interesin e vet. Shpesh jemi aq të sjellshëm sa nuk arrijmë ta shprehim të vërtetën, ndërsa herë të tjera na mungon thjesht forca për ta refuzuar ftesën.
Si mund të thuhet “jo” me mirësjellje?
Që në fëmijëri mësojmë se duhet t’u gjendemi të tjerëve pranë dhe t’ua dëgjojmë me durim shqetësimet. Megjithatë, shpesh askush nuk na sqaron se kjo nuk nënkupton të veprojmë kundër interesit tonë ose ta lëmë veten vazhdimisht në plan të fundit.
Një masë e arsyeshme egoizmi nuk përbën të metë në karakter. Përkundrazi, ajo na ndihmon të ruajmë energjinë, kohën dhe qetësinë personale.
Kur nuk duam ta takojmë dikë, kemi të drejtë ta kundërshtojmë ftesën, edhe nëse refuzimi na krijon parehati. Në raste të caktuara, zgjidhja më e mirë është të veprojmë si me heqjen e një leukoplasti: pa vonesë dhe në mënyrë të prerë.
Natyrisht, nuk është e domosdoshme t’i deklarojmë hapur secilit se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Mund të mjaftojë një përgjigje e sjellshme, por e vendosur, e cila nuk krijon mundësi për këmbëngulje të mëtejshme.
Nuk ka nevojë të sajojmë tregime ose të ndërtojmë justifikime të ndërlikuara, ku më pas mund të ngatërrohemi edhe vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se data e propozuar nuk na përshtatet ose se tani kemi nevojë për më shumë hapësirë personale.
Një mesazh i formuluar thjesht lë më pak mundësi për t’u kuptuar gabimisht.
Po aq e domosdoshme është të shkëputemi nga roli i atij që duhet të tregohet në çdo rast i mirë, i gatshëm dhe i arritshëm për të gjithë.
Nuk jemi të detyruar të shërbejmë si mbështetje emocionale në çdo moment të ditës. Gjithashtu, nuk na takon t’ua zgjidhim të tjerëve vështirësitë vetëm sepse këtë rol e kemi marrë përsipër deri më sot.
Është krejt e pranueshme të pranojmë se me disa persona nuk përputhemi dhe të zgjedhim të mos ua japim më kohën tonë të lirë e të çmuar, e cila gjithsesi është e kufizuar.
