Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më të bujshme, përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të fshehë diçka që nuk dallohet menjëherë.
Të lidhura
None found
I thoni se dita juaj ka qenë e vështirë, por e tija rezulton edhe më e rëndë. Përmendni një udhëtim dhe ai ju tregon se e ka vizituar më parë atë vend. Nëse tema lidhet me shëndetin, punën apo dashurinë, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përgjigje që e konsideron përfundimtare.
Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë përpara jush. Kur jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur. Nëse keni shënuar një arritje të bukur, suksesi i tij ka qenë edhe më i madh. Kur përballeni me një vështirësi, ai e di me saktësi se si duhet të veproni, ndonëse nuk i keni kërkuar këshillë.
Komunikimi me një person të tillë mund të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të përqendrohet tek ajo që po i tregoni, ai e shfrytëzon rrëfimin tuaj për ta zhvendosur sërish vëmendjen drejt vetes.
Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin vazhdimisht nga vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.
Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi
Është plotësisht e zakonshme që, kur dëgjojmë dikë të tregojë një përvojë të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një ngjarje e ngjashme nga jeta jonë. Duke e ndarë atë, shpesh synojmë t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”
Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vijon biseda.
Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta vendosë sërish bashkëbiseduesin në qendër.
“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”
Në të kundërt, personi që dëshiron ta dominojë komunikimin nuk rikthehet më tek rrëfimi juaj. Ai nis të flasë gjatë për veten, i vë përvojat përballë njëra-tjetrës dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në përfundim, në vend që të ndiheni të dëgjuar, ju krijohet përshtypja se keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.
Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?
Shkaqet që çojnë te kjo sjellje nuk janë të njëjta në çdo rast. Disa persona nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me historinë ose këshillën e tij.
Ka edhe nga ata që nuk ndihen rehat me heshtjen dhe përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.
Te disa të tjerë mbizotëron dëshira e fortë për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë përjetuar ose se nuk e kanë një përgjigje të gatshme mund t’ua cenojë ndjenjën e vlerës personale.
Për këtë arsye, ata flasin me bindje të madhe edhe kur njohuritë e tyre nuk janë të mjaftueshme.
E kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.
Ofrojnë këshilla edhe pa ua kërkuar askush.
I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojat e veta.
Çdo çështje e kthejnë në një krahasim.
Arritjet e një personi tjetër mund t’i perceptojnë si kërcënim ndaj vlerës së tyre.
Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për njohje dhe status mund të paraqitet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin hapur bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në thelb përjetojnë pasiguri.
A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?
Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar njerëzit që reagojnë me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave, kërkojnë vlerësim dhe e përballojnë me vështirësi faktin që dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.
Në raste të caktuara, në themel të kësaj mënyre sjelljeje ndodhet pikërisht pasiguria.
Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi tek admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, një kundërshtim mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa njohuritë e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.
Kjo e shtyn personin të këmbëngulë se “e ka ditur gjithmonë”, “e ka parë më herët” ose “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.
Siguria që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon medoemos një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Herë pas here, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.
Psikologët bëjnë dallimin mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim, ndërsa personi me tipare vulnerabile mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si vlerësohet nga të tjerët.
Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon një model sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një zakon të bezdisshëm gjatë bisedave.
Përse komunikimi me persona të tillë na shteron kaq shumë?
Në një bashkëbisedim të shëndetshëm, vëmendja lëviz në mënyrë të ndërsjellë. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet ta kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.
Nëse fokusi mbetet gjatë gjithë kohës vetëm te një person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet fare.
