Për gjashtë muaj, Ngushtica e Hormuzit është kthyer në një nga vatrat kryesore të përplasjes mes SHBA-së, Izraelit dhe Iranit, ndërsa një numër i madh anijesh tregtare janë vënë në shënjestër në këtë zonë strategjike detare.
Të lidhura
None found
Organizata Ndërkombëtare Detare ka konfirmuar gjithsej 68 “incidente” në Gjirin Persik, Gjirin e Omanit dhe Detin Arabik, çka përkthehet mesatarisht në një rast çdo 2.5 ditë.
Sipas organizatës, pjesë e sistemit të OKB-së, këto ngjarje kanë shkaktuar vdekjen e të paktën 20 detarëve ose punonjësve të porteve. Ndërkohë, 35 persona janë plagosur dhe një tjetër figuron zyrtarisht i zhdukur.
Objektivi kryesor i incidenteve kanë qenë cisternat e naftës, të cilat përbëjnë pothuajse gjysmën e rasteve. Anijet me kontejnerë janë goditur në 20% të rasteve, ndërsa 15% kanë prekur transportuesit e mallrave të mëdha.
Zyra Britanike e Informacionit për Sigurinë Detare, UKMTO, që funksionon pranë Ministrisë së Mbrojtjes, i ka cilësuar 47 prej këtyre “incidenteve” si “sulme”.
Numrin më të lartë të anijeve të prekura e përbëjnë ato me flamur Liberian, 13 gjithsej. Pas tyre renditen anijet nën flamurin e Panamasë, me 10 raste, si edhe ato me flamur të Ishujve Marshall. Në katër “incidente” janë shënjestruar anije me flamur iranian.
Intensiteti i këtyre ngjarjeve ka ndryshuar përgjatë luftës. Nga nisja e konfliktit, më 28 shkurt, deri në nënshkrimin e të ashtuquajturit Memorandum Mirëkuptimi të Islamabadit në mesin e qershorit, raportohej një incident çdo 2-3 ditë.
Në këtë interval u regjistruan 16 viktima dhe 19 të plagosur. Të gjitha rastet ndodhën në Gjirin Persik, në lindje e në perëndim të Hormuzit, si dhe përgjatë brigjeve të Irakut, Iranit, Katarit, Arabisë Saudite, Omanit dhe Emirateve të Bashkuara Arabe.
Gjatë negociatave, rreth 7 korrikut, ritmi i incidenteve u ul përgjysmë, duke arritur në një rast çdo 4-6 ditë. Në këtë periudhë nuk u raportua asnjë marinar apo punonjës porti i vrarë, i plagosur apo i zhdukur.
Katër nga pesë incidentet e së njëjtës kohë u përqendruan në hapësirën detare pranë brigjeve të Omanit, afër pikës më të ngushtë të rrugës detare, përgjatë një itinerari që nuk ishte miratuar nga autoritetet iraniane.
Pas dështimit të marrëveshjes Uashington-Teheran, numri i rasteve u rrit sërish në nivele pothuajse të njëjta me periudhën para negociatave. Sipas të dhënave të IMO-s, në këtë fazë u shënua mesatarisht pothuajse një incident çdo tre ditë.
Në këtë etapë të luftës humbën jetën katër detarë ose punonjës porti, 16 persona u plagosën, ndërsa një u shpall i zhdukur.
