Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona të panjohur mund të përmirësojnë humorin, të forcojnë vetëbesimin dhe të shtojnë ndjesinë e lidhjes me të tjerët.
Të lidhura
None found
Çdo ditë ndeshemi me dhjetëra njerëz që nuk i njohim, qoftë në autobus, park, dyqan, palestër apo teksa presim fëmijët pas një aktiviteti. Megjithatë, në shumicën e rasteve kalojmë pranë tyre pa shkëmbyer asgjë më shumë se një vështrim.
A mund të ndryshojnë humorin dhe ndjesinë tonë të përkatësisë vetëm disa minuta bisedë me një të panjohur?
Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: çdo ditë ajo duhej të merrte nismën për të folur me dikë që nuk e njihte.
Shumë njerëz përreth, pak komunikim i drejtpërdrejtë
Sipas Chan, bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet në shtëpi me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.
Vetë ajo sillet krejt ndryshe. Kur shkon të marrë fëmijët, shpesh vendos kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të nisë një bisedë.
Profesioni i shkrimtares e detyron të kalojë pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit, ndërsa komunikimi i saj zhvillohet kryesisht përmes mesazheve dhe email-eve. Bashkëbisedimet e drejtpërdrejta i ka më së shumti me të shoqin dhe, herë pas here, me ndonjë prind tjetër.
Kjo rutinë e shtyu të mendonte se ndoshta gabimisht i kishte konsideruar njohjet e reja si marrëdhënie që kërkonin patjetër shumë energji dhe kohë. Prej këtij dyshimi lindi edhe eksperimenti, transmeton Telegrafi.
Dita e parë: Nga një pyetje te rrëfimet për emigrimin
Personi i parë me të cilin Chan vendosi të fliste ishte kujdestari i shkollës ku mësonin fëmijët e saj.
Ajo që filloi si një pyetje e zakonshme, shumë shpejt u kthye në një bisedë për emigrimin dhe familjen. Kujdestari rrëfeu se si kishte mbërritur në Kanada, ndërsa Chan solli ndër mend historinë e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.
Megjithëse e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës, vetëm atëherë ajo kuptoi se pas atij personi fshihej një histori e tërë.
Në fund, ky takim u bë një prej përvojave më të bukura të eksperimentit shtatëditor.
Dita e dytë: Një pyetje e vetme hapi bisedën
Të nesërmen, teksa priste që vajza të përfundonte kursin e ukuleles, pranë Chan zuri vend një nënë tjetër.
Ajo e pyeti nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar dhe kjo mjaftoi që komunikimi të lindte natyrshëm.
Të dyja folën për fëmijët, lodhjen dhe vështirësitë që shoqërojnë prindërimin. Gjatë bisedës qeshën së bashku dhe, kur u larguan, patën përshtypjen se do të flisnin sërish në një takim të ardhshëm.
Ndonëse nuk ndodhi asgjë e pazakontë, pikërisht aty qëndronte kuptimi i provës: për t’u ndier të lidhur me dikë, nuk është gjithmonë e nevojshme të zhvillosh një bisedë të gjatë.
Dita e tretë: Një shkëmbim i shkurtër nuk do të thotë dështim
Në këndin e lojërave, Chan iu afrua një babai që po kujdesej për vajzën e tij të vogël dhe u përpoq të komunikonte me të.
Ky bashkëbisedim përfundoi shpejt, pasi burri e kishte vëmendjen te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për të folur gjatë.
Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përpjekje të pasuksesshme.
Përvoja po i tregonte se jo të gjithë kanë kohë ose dëshirë të bisedojnë në çdo moment dhe se një gjë e tillë është plotësisht normale.
Takime të shkurtra në palestër dhe një bisedë e nisur falë një qeni
Në një prej ditëve të tjera, një qen krijoi mundësinë për një komunikim të përzemërt mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.
Në palestër, ndërkaq, kontakti me të tjerët rezultoi më i vështirë. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe ishin të përqendruar te ushtrimet, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.
Edhe kjo përvojë i dha një tjetër mësim: ka mjedise që e favorizojnë komunikimin dhe të tjera ku njerëzit janë më pak të hapur ndaj tij.
Komplimenti i një të panjohure që i ndryshoi ditën
Një nga përjetimet që e preku më shumë ndodhi në bibliotekë.
Chan dhe fëmijët i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Ky veprim i vogël çoi në një bisedë rreth familjes dhe nipërve.
Para se të ndaheshin, gruaja i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.
Ndonëse erdhën nga dikush që nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan gazetares për t’u ndier më mirë gjatë gjithë ditës.
Dita e fundit: Një njohje rastësore dhe një këshillë e dobishme
Në ditën përmbyllëse të eksperimentit, Chan hapi një bisedë me një grua në supermarket, pranë sektorit ku shitej mishi.
Gjatë komunikimit mësoi se e panjohura ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi si të dallonte pjesë të ndryshme të mishit dhe çfarë duhej të shikonte për të përzgjedhur një biftek të mirë.
Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte folur me atë grua.
Në atë çast, gazetarja dalloi një tjetër vlerë të takimeve të rastësishme: personat pranë të cilëve kalojmë mund të kenë njohuri që ne nuk do t’i fitonim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim qoftë edhe një fjalë.
Si ndikojnë bisedat e shkurtra në mirëqenien tonë?
Në psikologji, kontakte të tilla njihen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare ose të miqësive, por përsëri mund të japin një ndikim pozitiv në mirëqenie.
Psikologu Harry Cohen thotë se ndërveprimet e vogla mes njerëzve mund të përmirësojnë humorin, të pakësojnë vetminë dhe të rrisin ndjesinë e përkatësisë.
Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit personat që nisën bisedë me një të panjohur gjatë udhëtimit me autobus ose tren raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.
Rezultati pas shtatë ditësh
Në përfundim të provës, Chan nuk kishte bërë shtatë miq të rinj dhe jeta e saj nuk kishte pësuar ndonjë transformim rrënjësor.
Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj njerëzve që e rrethonin.
Tashmë e priste ditën tjetër me kureshtje, duke menduar se cilin person do të takonte dhe çfarë rrëfimi mund të dëgjonte prej tij.
Mes të gjitha kontakteve, biseda me kujdestarin e shkollës mbeti më e veçanta për të. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por Chan nuk kishte arritur ta njihte vërtet deri në atë moment.
Vetëm pak minuta komunikim kishin bërë që të dy të vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.
Për të krijuar kontakt nuk duhet patjetër një bisedë e gjatë
Cohen sugjeron që hapi i parë të jetë fare i vogël: t’i buzëqeshim dikujt, të themi “mirëmëngjes”, të përshëndesim një fqinj ose t’i ofrojmë ndihmë një personi.
Qëllimi nuk është ta detyrojmë veten të lidhim miqësi me këdo që na del përpara, por të kuptojmë vlerën që mund të kenë kontaktet e vogla njerëzore.
Pas shtatë ditëve, Chan kuptoi se largimi nga zona e rehatisë nuk kërkon në çdo rast vendime apo hapa të mëdhenj.
Ndonjëherë, një takim disaminutësh me një të panjohur është i mjaftueshëm për ta bërë ditën më interesante, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se bota ku jetojmë është shumë më e lidhur nga sa mund të mendojmë.
