Me kalimin e kohës, shumë burra i humbin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke kërkuar pothuajse vetëm te partnerja afërsi, mirëkuptim dhe mbështetje emocionale.
Të lidhura
None found
Pas një jave të lodhshme, po bëheni gati të takoni shoqet për një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Por, sapo shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e kuptoni se ka të ngjarë ta gjeni në të njëjtin vend edhe kur të ktheheni.
Në atë çast, kënaqësia për daljen fillon t’ia lërë vendin ndjenjës së fajit.
Në pamje të parë, qëndrimi i tij vetëm në shtëpi mund të duket si diçka për të cilën duhet të jeni të kënaqura, në vend që ai të dalë me shokët. Megjithatë, kjo situatë shpesh krijon ndjesinë e kufizimit, jo të mirënjohjes.
Ndonëse diskutohet pak, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, jashtë marrëdhënies, nuk ka lidhje shoqërore të rëndësishme.
Miqësitë mashkullore, sipas studimeve, priren të jenë më të brishta krahasuar me ato të grave. Ndërsa gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke komunikuar, shprehur ndjenjat dhe ofruar mbështetje emocionale, burrat kanë më tepër prirjen t’i ndërtojnë raportet “krah për krah”.
Për ta, miqësia shpesh formohet dhe vazhdon përmes një aktiviteti të përbashkët, si sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo përfshirja në të njëjtin projekt.
Këto angazhime shërbejnë si pikë takimi dhe krijojnë terrenin ku besimi mund të zhvillohet, pa qenë e nevojshme të flitet drejtpërdrejt për emocionet apo dobësitë personale.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin aktivitetin që i mbante miqtë të lidhur. Shpërngulja, një vend i ri pune, lindja e fëmijëve ose dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe përfundimin e miqësisë.
Nëse raporti ishte ndërtuar rreth një ndeshjeje basketbolli çdo javë apo punës në të njëjtin ambient, ai mund të zbehet sapo kjo bazë e përbashkët të mos ekzistojë më.
Në të kundërt, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.
Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që marrëdhënia të dobësohet dalëngadalë, transmeton Telegrafi.
Kjo prirje ka krijuar atë që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.
Gjendja rëndohet edhe nga normat shoqërore, të cilat u mësojnë djemve dhe burrave të tregohen të fortë, të kontrolluar dhe të mbështeten vetëm në aftësitë e tyre.
Shumë burra rriten duke besuar se shfaqja e emocioneve tregon dobësi. Për këtë arsye, ata mund ta shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të ndajnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi i kësaj vetmie nuk kufizohet vetëm te jeta shoqërore. Izolimi kronik shoqërohet me rrezik të shtuar për depresion, ankth, si edhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rritjen e mundësisë për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.
Ekspertët vlerësojnë se pasojat shëndetësore të izolimit afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqet që vijnë nga faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.
Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmen shtyllë shoqërore dhe emocionale të burrit.
Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Përqendrimi i të gjitha këtyre nevojave te një person i vetëm ushtron presion të madh dhe cenon baraspeshën e marrëdhënies.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi e di se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Ajo nis të heqë dorë nga pjesë të jetës së saj për t’iu përshtatur atij, duke dalë më pak, duke u kthyer më shpejt në shtëpi ose duke refuzuar ftesat, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.
Në këto kushte, çdo dalje rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po i kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.
