Shpesh shpresojmë në heshtje që tjetri ta anulojë takimin, por, kur kjo nuk ndodh, përsëri përgjigjemi pozitivisht. Pas këtij zakoni që na harxhon energji mund të fshihet një ndjenjë faji më e fuqishme nga sa e kuptojmë.
Të lidhura
None found
A ju ka ndodhur të ndiheni keq vetëm nga mendimi për ta shtyrë ose anuluar një takim, sepse e dini që personi tjetër e pret me padurim? Situata bëhet edhe më e vështirë kur kuptoni se ai nuk ka planifikuar asgjë tjetër përveç kohës që do të kalojë me ju.
Edhe pse takimin nuk e dëshirojmë, përgatitemi për të pa entuziazëm dhe presim deri në momentin e fundit një mesazh që mund ta prishë marrëveshjen. E bëjmë këtë sepse e dimë se sa shumë rëndësi i kushton pala tjetër këtij takimi.
Kur takohemi, biseda shpesh ecën me vështirësi. Temat kufizohen në persona që i njohim nga rrethet e përbashkëta ose nga një etapë e kaluar e jetës. Nuk kemi këndvështrime apo përvoja të ngjashme dhe mundohemi të mos hapim tema që mund të sjellin debat ose ta lëndojnë tjetrin.
Pavarësisht kësaj, ndjenja e detyrimit na bën të caktojmë edhe një takim tjetër për kafe ose drekë.
Kjo marrëdhënie, e cila për shumë njerëz shoqërohet me lodhje dhe ndjenjë faji, njihet si “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës së shkaktuar nga faji, sipas Telegrafit.
Pse vazhdojmë të shoqërohemi me dikë vetëm nga keqardhja?
Kjo ndodh kur mbajmë gjallë kontaktin me një person për motive që nuk lidhen me kënaqësinë apo dëshirën tonë. Prania e tij nuk na bën të ndihemi mirë, nuk na frymëzon dhe nuk na sjell ndonjë pasurim emocional. Megjithatë, vazhdojmë ta takojmë sepse kemi frikë nga faji që mund të ndiejmë nëse e largojmë nga jeta jonë.
Shpesh bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të afërt, por si një njohje ose mik të dikurshëm. Me kalimin e viteve, rrugët tona janë ndarë dhe jeta na ka çuar në drejtime të ndryshme.
Megjithatë, keqardhja mund të na mbajë të lidhur me të, veçanërisht kur ai përballet vazhdimisht me vështirësi. Mund të ketë humbur vendin e punës, të ketë probleme në ambientin profesional, të jetë tradhtuar nga partneri ose të kalojë një krizë martesore.
Pa e planifikuar, përfundojmë duke u shndërruar në një lloj mbështetjeje për të, në personin tek i cili mund të drejtohet për të folur dhe për të nxjerrë dhimbjen. Kjo na krijon ndjesinë se duhet t’i falim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron në faktin se tjetri mund ta perceptojë këtë lidhje si shumë më të rëndësishme nga sa e konsiderojmë ne. Ndërkohë, faji na mban pranë njerëzve me të cilët, në kushte të tjera, ndoshta nuk do të krijonim kurrë miqësi.
Situata bëhet edhe më e rëndë kur personi tjetër di ta përdorë ndjenjën tonë të fajit dhe ta forcojë atë për të përfituar. Në shumë raste jemi tepër të sjellshëm për të shprehur hapur të vërtetën ose nuk gjejmë forcën e nevojshme për ta refuzuar një ftesë.
Si mund të refuzojmë pa u treguar të pasjellshëm?
Që në fëmijëri mësohemi të jemi pranë të tjerëve dhe t’i dëgjojmë me durim shqetësimet e tyre. Por kjo nuk do të thotë se duhet të veprojmë gjithmonë në dëm të vetes apo ta vendosim mirëqenien tonë në plan të fundit.
Të kujdesemi për veten nuk është shenjë egoizmi të keq. Një dozë e arsyeshme egoizmi na ndihmon të mbrojmë kohën, energjinë dhe qetësinë personale.
Kur nuk kemi dëshirë të takohemi me dikë, mund ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na vë në siklet. Në disa raste, zgjidhja më e mirë është të jemi të drejtpërdrejtë dhe ta mbyllim çështjen shpejt, njësoj si kur heqim një leukoplast.
Nuk është e domosdoshme t’i themi dikujt hapur se nuk na pëlqen shoqëria e tij. Një përgjigje e sjellshme, por e prerë, mund të mjaftojë për të mos lënë vend për këmbëngulje.
Në vend që të krijojmë justifikime të gjata dhe histori të sajuara, të cilat mund të na ngatërrojnë edhe ne, mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se dita e propozuar nuk na përshtatet ose se aktualisht kemi nevojë për më shumë hapësirë personale.
Një mesazh i shkurtër dhe i qartë ka më pak mundësi të keqkuptohet.
Po aq e rëndësishme është të heqim dorë nga ideja se duhet të jemi gjithmonë të mirë, të gatshëm dhe të disponueshëm për çdo njeri.
Nuk kemi detyrimin të jemi në çdo moment personi ku të tjerët derdhin shqetësimet e tyre. Po ashtu, nuk duhet t’ua zgjidhim problemet vetëm sepse deri tani kemi qenë gjithmonë të gatshëm ta bëjmë këtë.
Është krejt normale të pranojmë se disa njerëz nuk përputhen me ne dhe të vendosim të mos ua japim më kohën tonë të lirë, e cila është e çmuar dhe, për shumë prej nesh, edhe e kufizuar.
