Shpesh presim në heshtje që tjetri ta anulojë takimin, por përsëri pranojmë të shkojmë. Pas këtij zakoni që na lodh mund të fshihet një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa e mendojmë.
Të lidhura
None found
A ju ka ndodhur të ndiheni në siklet për ta shtyrë apo anuluar një takim, sepse e dini që personi tjetër e pret me shumë dëshirë ose sepse, përveç jush, nuk ka planifikuar asgjë tjetër?
Duke e kuptuar se sa i rëndësishëm është takimi për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe shpresojmë deri në momentin e fundit se do të mbërrijë një mesazh për ta anuluar marrëveshjen.
Kur takohemi, e kemi të vështirë të gjejmë pika të përbashkëta. Biseda sillet kryesisht rreth disa të njohurve që i kemi në të njëjtat rrethe ose që i kemi njohur në një periudhë tjetër të jetës. Nuk ndajmë të njëjtat mendime, nuk kemi shumë përvoja të përbashkëta dhe shpesh kujdesemi të mos hapim diskutime apo të themi diçka që mund ta lëndojë personin përballë.
Pavarësisht kësaj, ndjenja se i kemi borxh diçka na shtyn të caktojmë edhe një kafe apo drekë tjetër.
Kjo marrëdhënie, e përjetuar nga shumë njerëz dhe shpesh e shoqëruar me lodhje e faj, njihet si “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës së shkaktuar nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Pse vazhdojmë të shoqërohemi me dikë vetëm nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur mbajmë gjallë kontaktin me një person për arsye që nuk lidhen me dëshirën e vërtetë për të qenë pranë tij. Shoqëria e tij nuk na gëzon, nuk na kënaq, nuk na frymëzon dhe nuk na pasuron emocionalisht. Marrëdhënien e vazhdojmë vetëm sepse kemi frikë nga faji që do të ndienim nëse do ta nxirrnim atë person nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një njohje ose si një mik të vjetër me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Megjithatë, mund të ndiejmë keqardhje për gjendjen e tij, sidomos kur ai flet vazhdimisht për vështirësitë që po kalon: ka humbur punën, përballet me probleme në vendin e punës, partneri e tradhton ose ndodhet në një krizë martesore.
Pa e kuptuar plotësisht se si ndodhi, shndërrohemi në një lloj mbështetjeje për të, në personin ku mund të gjejë strehë dhe të shprehë dhimbjen. Kështu krijohet ndjesia se duhet t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se pala tjetër mund ta shohë këtë raport si shumë më të rëndësishëm, ndërsa faji ynë na mban të lidhur me njerëz me të cilët, në rrethana të tjera, ndoshta nuk do të krijonim kurrë miqësi.
Situata bëhet edhe më e vështirë kur personi përballë di ta përdorë dhe ta forcojë ndjenjën tonë të fajit për të përfituar. Në këto raste, durimi ynë sprovohet seriozisht, veçanërisht sepse jemi shumë të sjellshëm për të thënë atë që mendojmë ose thjesht nuk gjejmë forcë ta refuzojmë ftesën.
Si ta refuzoni një takim me mirësjellje
Që në fëmijëri na mësohet të jemi pranë të tjerëve dhe t’i dëgjojmë me durim shqetësimet e tyre. Por kjo nuk nënkupton se duhet të veprojmë gjithmonë në kundërshtim me nevojat tona ose ta vendosim veten në vendin e fundit.
Njëfarë egoizmi i shëndetshëm nuk është shenjë e një karakteri të keq. Ai na ndihmon të ruajmë kohën, energjinë dhe qetësinë tonë.
Kur nuk duam të takohemi me dikë, kemi të drejtë ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na shkakton parehati. Ndonjëherë zgjidhja më e mirë është ta bëjmë këtë shpejt dhe pa zgjatur situatën, njësoj si kur heqim një leukoplast.
Nuk është e nevojshme t’i deklarojmë drejtpërdrejt çdo personi se nuk e pëlqejmë shoqërinë e tij. Një përgjigje e sjellshme, por e prerë, mund të jetë e mjaftueshme për të mos lënë vend për këmbëngulje të mëtejshme.
Në vend që të sajojmë justifikime të gjata dhe histori të ndërlikuara, ku mund të humbasim edhe vetë, mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se ajo ditë nuk na përshtatet ose se tani për tani kemi nevojë për pak hapësirë personale.
Një mesazh i qartë dhe i thjeshtë ka më pak mundësi të keqkuptohet.
Po aq e rëndësishme është të mos e shohim veten si dikë që duhet të jetë gjithmonë i sjellshëm, i gatshëm dhe i disponueshëm për të gjithë.
Nuk jemi të detyruar të jemi vazhdimisht krahu ku të tjerët qajnë dhe as duhet t’ua zgjidhim problemet vetëm sepse deri tani kemi vepruar kështu.
Është krejt normale të pranojmë se disa njerëz nuk janë të përshtatshëm për ne dhe të vendosim të mos ua japim më kohën tonë të çmuar të lirë, e cila edhe pa këtë është e kufizuar.
