Një provë modeste zbuloi se edhe bisedat e shkurtra me persona që s’i kemi takuar kurrë më parë mund të ndikojnë në mirëqenien tonë, vetëbesimin dhe ndjesinë e afërsisë me komunitetin.
Të lidhura
None found
Çdo ditë, në rutinën tonë, hasim dhjetëra fytyra të panjohura — në market, në stola parku, në mjetet e transportit, në qendrat e fitnesit ose duke pritur fëmijët pas aktiviteteve të tyre — por rrallë shkojmë përtej një vështrimi të shpejtë.
A ka mundësi që një dialog i thjeshtë me një të panjohur të ndryshojë gjendjen tonë shpirtërore dhe mënyrën se si e perceptojmë lidhjen me të tjerët?
Gazetarja dhe autorja Katharine Chan vendosi ta testonte këtë ide gjatë një jave të tërë. Rregulli ishte i thjeshtë: çdo ditë ajo do të merrte iniciativën për të nisur një bisedë me dikë që nuk e njihte fare.
Chan tregon se i shoqi është nga ata persona që mund t’i çojë fëmijët në stërvitje futbolli dhe të rikthehet me numrat e celularëve të prindërve që sapo ka njohur. Ajo, nga ana tjetër, shpesh shkon t’i marrë të vegjlit me kapuç dhe syze dielli, duke shpresuar që askush të mos i afrohet për muhabet.
Profesioni i saj si shkrimtare e mban orë të tëra përpara ekranit, duke komunikuar kryesisht përmes postës elektronike dhe mesazheve të çastit. Ndërkohë, shumica e bisedave të drejtpërdrejta zhvillohen me partnerin dhe herë pas here me ndonjë prind tjetër. Kjo e shtyu të vërë në dyshim bindjen se marrëdhëniet e reja kërkojnë patjetër kohë dhe përpjekje të mëdha. Kështu lindi eksperimenti, njofton Telegrafi.
Takimi i parë ishte me punonjësin e mirëmbajtjes në shkollën e fëmijëve. Ajo që nisi si një pyetje rutinore u shndërrua shpejt në një rrëfim mbi origjinën familjare dhe emigrimin. Ai ndau historinë e tij të mbërritjes në Kanada, ndërsa Chan solli në kujtesë udhëtimin e prindërve të saj, të cilët ishin shpërngulur dekada më parë. Një njeri që ajo e kishte parë pa pushim në ambientet shkollore kishte papritmas një histori të tërë për të treguar. Kjo bisedë do të mbetej një nga çastet më të vyera të gjithë sfidës.
Të nesërmen, teksa priste të bijën të mbaronte mësimin e ukuleles, një nënë tjetër zuri vend pranë saj. Chan e pyeti thjesht nëse kishte qenë një ditë e lodhshme. Nga ajo pyetje lindi një bisedë e natyrshme rreth fëmijëve, rraskapitjes dhe sfidave të prindërimit. Ato qeshën bashkë dhe u ndanë me përshtypjen se me shumë gjasa do të bisedonin sërish kur të takoheshin. Nuk kishte ndodhur diçka madhështore, por mu kjo ishte thelbi: lidhja me të tjerët nuk kërkon gjithmonë një dialog të gjatë.
Në sheshin e lojërave, ajo provoi të fliste me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të mitur. Shkëmbimi nuk vazhdoi gjatë. Vëmendja e tij ishte e përqendruar te fëmija dhe momenti nuk ishte i favorshëm. Megjithatë, Chan nuk e konsideroi dështim. Eksperimenti po i mësonte edhe një gjë tjetër: jo çdo njeri ka dëshirë apo mundësi për të komunikuar në atë çast, dhe kjo është plotësisht e pranueshme.
Në një ditë tjetër, një qen shërbeu si pikënisje për një bisedë të ngrohtë mes saj, vajzës dhe një çifti në moshë të tretë. Në palestër ishte më e ndërlikuar. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe dukeshin të zhytur në ushtrimet e tyre. Ajo arriti të ndërronte vetëm pak fjalë me një punonjës. Edhe kjo ishte pjesë e procesit mësimor: disa mjedise janë më mikpritëse për komunikim, të tjera më pak.
Një nga takimet më prekëse ndodhi në bibliotekë. Chan dhe fëmijët e saj i dhanë një ndihmë të vogël një gruaje të moshuar në karrige me rrota. Nga ai gjest i thjeshtë nisi një diskutim rreth familjes dhe nipërve e mbesave. Në fund, gruaja i tha se ishte një nënë e mrekullueshme dhe ta vazhdonte punën e mirë që po bënte. Për Chan, ato pak fjalë nga një person që nuk e kishte parë kurrë më parë mjaftuan për t’i ndriçuar tërë ditën.
Ditën e fundit ajo filloi një bisedë me një grua në supermarket, pranë raftit të mishit. Doli se gruaja ishte kuzhiniere me profesion dhe i tregoi si të dallonte prerjet e ndryshme të mishit dhe si të zgjidhte një biftek cilësor. Vajza e Chan më pas i tha se ishte mirë që kishte komunikuar me të. Dhe pikërisht në atë moment gazetarja kuptoi një tjetër dobi të këtyre takimeve: njerëzit që na dalin përpara rastësisht mund të zotërojnë njohuri që ne nuk do t’i merrnim kurrë po të mos u drejtonim një fjalë.
Specialistët e psikologjisë i quajnë këto ndërveprime “lidhje të dobëta” – raporte që nuk janë të afërta si ato me miqtë ose familjarët, por që megjithatë mund të kenë një efekt të dobishëm në mirëqenien tonë. Psikologu Harry Cohen shpjegon se këto mikro-bashkëveprime shoqërore mund të forcojnë ndjenjën e përkatësisë, të pakësojnë izolimin dhe të përmirësojnë gjendjen shpirtërore. Edhe psikoterapistja Terri Cole përmend një studim ku individët që biseduan me një të panjohur gjatë rrugës me autobus ose tren raportuan humor më të mirë se ata që rrinin në heshtje.
Pas shtatë ditësh, Chan nuk fitoi shtatë miq të rinj dhe as jeta e saj nuk pësoi ndryshime thelbësore. Por ajo që transformohet ishte mënyra se si i vështronte njerëzit rreth saj. Filloi t’i priste me kureshtje takimet e ditës pasardhëse dhe të pyeste veten se çfarë historie mund të dëgjonte. Nga të gjitha dialogët, më shumë i kishte ngelur në mendje ai me punonjësin e mirëmbajtjes së shkollës – një njeri që kishte qenë aty prej vitesh, por që ajo nuk e kishte njohur kurrë me të vërtetë. Mjaftuan vetëm pak minuta bisedë që të dy të ecnin përpara me një ndjesi më të mirë.
Cohen këshillon të nisemi me veprime fare të vogla: një buzëqeshje, një përshëndetje mëngjesi, një fjalë për komshiun ose një ofertë e vogël ndihme. Koncepti nuk është të detyrojmë veten të ndërtojmë miqësi me këdo që hasim, por të mos e minimizojmë fuqinë e kontakteve të vogla njerëzore. Pas përfundimit të eksperimentit, Chan arriti në përfundimin se dalja nga zona e rehatisë nuk kërkon medoemos hapa të mëdhenj. Herë pas here mjaftojnë vetëm disa minuta me një të panjohur për ta bërë ditën pak më intriguese, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se bëjmë pjesë në një realitet shumë më të ndërlidhur nga ç’mendojmë.
