Shpesh ndodh që, edhe pse shpresojmë të marrim një njoftim për anulim, përsëri përgjigjemi “po”. Ky zakon rraskapitës mbështetet në një emocion shumë më të fuqishëm nga ç’e pranojmë.
Të lidhura
None found
A ju ka ndodhur të ngurroni të shtyni ose anuloni një takim, ngaqë e dini se pala tjetër mezi e pret ose, edhe më keq, nuk ka ndonjë alternativë tjetër përveç daljes me ju?
Të ndërgjegjshëm për peshën që ka ai takim për tjetrin, nisemi pa entuziazëm, duke shpresuar deri në minutën e fundit që të vijë një mesazh që e prish planin.
Gjatë takimit, përpiqemi me zor të gjejmë tema të përbashkëta. Diskutimi kufizohet në përgojime për të njohur nga rrethet tona apo nga një fazë e shkuar e jetës. Pikëpamjet tona ndryshojnë, përvojat nuk përkojnë, dhe shpesh frenojmë veten për të mos shkaktuar sherr apo për të mos thënë diçka lënduese.
Megjithatë, pesha e detyrimit na çon të organizojmë edhe një kafe a drekë tjetër.
Kjo lloj lidhjeje, e njohur për shumëkënd dhe burim lodhjeje e faji, tashmë ka një emërtim: “guilt-lunch syndrome” ose sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, siç raporton Telegrafi.
Kjo sindromë na kap kur mbajmë gjallë një raport për motive të gabuara. Shoqëria me atë njeri nuk na gëzon, nuk na frymëzon dhe nuk na pasuron shpirtërisht. E ruajmë marrëdhënien vetëm për shkak të fajit që do të përjetonim po ta ndërprisnim.
Në anën tjetër, zakonisht qëndron dikush që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por thjesht si një të njohur ose shok të dikurshëm, me të cilin kemi vite që kemi nisur udhë të ndryshme.
Megjithatë, shpesh na vjen keq për shkak të gjendjes së tij të jetës, të cilën ai mund ta përmendë vazhdimisht: ka humbur vendin e punës, përballet me vështirësi në zyrë, partneri e tradhton apo po kalon një krizë martesore.
Pa e kuptuar, kthehemi në një lloj shpëtimi për të dhe një sup ku mund të qajë. Prandaj, ndihemi të detyruar t’i japim pak nga koha jonë.
Problemi qëndron se pala tjetër mund ta marrë shumë më seriozisht këtë marrëdhënie, ndërsa ndjenja jonë e fajit na mban pranë individësh me të cilët, në kushte të tjera, ndoshta nuk do të ishim lidhur kurrë.
Nëse përballë kemi dikë që di ta nxisë dhe ta ushqejë me mjeshtëri fajin tonë për të nxjerrë dobi, durimi ynë vihet në provë të rëndë. Sepse shpesh jemi tepër të edukuar për të thënë të vërtetën dhe herë pas here thjesht nuk kemi forcë ta refuzojmë ftesën.
Gjatë edukimit, na kanë mësuar se duhet të rrimë gjithmonë pranë të tjerëve dhe t’i dëgjojmë me durim hallet e tyre. Por shpesh harrohet të na thuhet se kjo nuk nënkupton që duhet të veprojmë kundër vetes dhe ta lëmë veten gjithmonë të fundit.
Një dozë e shëndoshë egoizmi nuk është e metë karakteri. Është një formë mbrojtjeje për kohën, energjinë dhe qetësinë tonë.
Nëse nuk dëshirojmë të takohemi me dikë, është krejtësisht e pranueshme ta refuzojmë ftesën, edhe kur kjo na shkakton parehati. Ndonjëherë, është më mirë të sillemi si me heqjen e një leukoplasti: shpejt dhe prerazi.
Natyrisht, nuk është e nevojshme t’i themi çdo njeriu troç se nuk na pëlqen prania e tij. Ndonjëherë mjafton një refuzim i njerëzishëm, por i prerë, që nuk lë shteg për ngulmim të mëtejshëm.
Në vend të justifikimeve të koklavitura dhe historive të trilluara, ku mund të ngatërrohemi edhe vetë, mjafton të themi se nuk kemi kohë, se ajo ditë nuk na përshtatet ose se për momentin kemi nevojë për pak hapësirë personale.
Sa më e thjeshtë të jetë mesazhi, aq më e vështirë keqkuptohet.
Është gjithashtu thelbësore të dalim nga roli i njeriut që duhet të jetë përherë i mirë, i gatshëm dhe i disponueshëm për këdo.
Nuk jemi të detyruar të jemi shpatull për lot në çdo moment të ditës, as t’ua zgjidhim problemet të tjerëve vetëm se këtë kemi bërë deri më sot.
Është plotësisht normale të pranojmë se disa persona thjesht nuk na përshtaten dhe të vendosim se nuk duam t’u kushtojmë më kohën tonë të çmuar të lirë, të cilën e kemi gjithsesi të pakët.
