Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale te partnerja.
Të lidhura
None found
Pas një jave të mundimshme, po bëheni gati të takoni shoqet. Vera, të qeshurat dhe bisedat janë pikërisht çfarë ju duhet për t’u çlodhur. Por më pas ktheni sytë nga bashkëshorti: ai qëndron në divan dhe lëviz pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. Ndërkohë, jeni të bindura se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, ndjenja e fajit ua zbeh kënaqësinë që kishit për daljen.
Në shikim të parë, situata mund të duket madje e favorshme: a nuk është më mirë që ai të qëndrojë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju përjetoni një ndjesi kufizimi.
Ndonëse kjo temë trajtohet shumë pak, një numër i madh grash e ndiejnë martesën më të rëndë kur bashkëshorti nuk ka lidhje shoqërore domethënëse jashtë çiftit.
Pse miqësitë mashkullore priren të zbehen?
Sipas studimeve, raportet miqësore mes burrave janë shpesh më pak të qëndrueshme se ato mes grave. Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke biseduar, shprehur ndjenjat dhe mbështetur emocionalisht njëra-tjetrën. Burrat, përkundrazi, kanë më shumë prirje t’i ndërtojnë miqësitë “krah për krah”.
Për ta, afrimiteti zakonisht lind dhe vazhdon përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo përfshirja në të njëjtin projekt.
Veprimtaria shërben si pikë takimi dhe krijon kushtet për zhvillimin e besimit, pa qenë e nevojshme që ata të flasin hapur për emocionet apo dobësitë personale.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë i japin fund aktivitetit që i mbante bashkë. Zhvendosja në një vend tjetër, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve apo dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe mbylljen e miqësisë.
Nëse një marrëdhënie mbahej gjallë nga një ndeshje basketbolli çdo javë ose nga puna në të njëjtin mjedis, ajo mund të venitet sapo të mos ekzistojë më kjo pikë lidhëse.
Ndryshe prej tyre, gratë shpesh vazhdojnë t’i ruajnë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, pasi marrëdhëniet e tyre bazohen te komunikimi dhe lidhja emocionale.
Një burrë mund të mos flasë për muaj ose edhe vite me një person që vazhdon ta quajë mik të afërt. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta e dobëson gradualisht atë raport, transmeton Telegrafi.
Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje
Përhapja e këtij fenomeni ka krijuar atë që specialistët e përkufizojnë si një “recesion të miqësive” tek burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin asnjë mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo përqindje ishte pesë herë më e lartë.
Gjendja rëndohet më tej nga normat shoqërore, të cilat u mësojnë djemve dhe burrave të tregohen të fortë e të përmbajtur dhe të mos varen nga të tjerët.
Shumë burra edukohen duke besuar se shfaqja e emocioneve tregon dobësi. Për pasojë, partneren e shohin si të vetmin person me të cilin mund të ndajnë shqetësimet e tyre emocionale.
Ndikimi i kësaj vetmie nuk kufizohet vetëm te jeta shoqërore, por prek edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për ankth, depresion, si edhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.
Ekspertët vlerësojnë se rreziqet për shëndetin nga izolimi afatgjatë janë të krahasueshme me ato që shkaktojnë faktorë të tjerë të rëndë, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.
Kur e gjithë barra e mbështetjes bie mbi partneren
Në mungesë të miqve të ngushtë, një burrë mund ta kthejë partneren në të vetmin rrjet të tij shoqëror dhe emocional.
Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të afërt, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Mbajtja e të gjitha këtyre roleve sjell trysni të fortë dhe cenon baraspeshën e marrëdhënies.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të përjetojë faj, pasi e di se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis të kufizojë jetën e vet: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon disa ftesa, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.
Në këtë mënyrë, çdo dalje rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja nis ta përjetojë mungesën e jetës shoqërore të partnerit si një pengesë për lirinë dhe lumturinë e saj.
