Gjatë përditshmërisë, njeriu merr të dhëna për botën që e rrethon përmes shqisave të shijes, dëgjimit, nuhatjes, prekjes dhe shikimit. Truri, si pjesë e sistemit nervor qendror, i përpunon këto sinjale së bashku dhe përcakton reagimin ose veprimin e radhës.
Të lidhura
None found
Në çdo moment, truri cakton se cila është detyra kryesore ku duhet të përqendrohet vëmendja dhe cilat aktivitete mbeten dytësore. Edhe pse shpesh duket sikur kryejmë disa veprime njëkohësisht, në të vërtetë truri kalon me shpejtësi nga një detyrë te tjetra, sipas faqes HowStuffWorks.
Ky ndryshim i vazhdueshëm i fokusit nuk ndodh pa humbje kohe, pasi gjatë kalimit nga një veprim te tjetri harxhohen fraksione sekonde. Një detyrë e vetme zakonisht nuk e vë në vështirësi trurin, ndërsa dy detyra mund të menaxhohen ende pa problem të madh. Megjithatë, kur detyrat bëhen më shumë se dy, efikasiteti bie dhe rritet mundësia për gabime.
Gjatë drejtimit, një situatë që kërkon përqendrim të madh është parkimi, veçanërisht kur bëhet fjalë për prapakthim dhe kur shoferi nuk e kryen shpesh këtë manovër. Në këto raste, truri e përqendron vëmendjen kryesisht te veprimi që po kryhet.
Për pasojë, shoferi mund të mos i kushtojë më vëmendje bisedave të pasagjerëve, ndërsa fusha e shikimit mund të ngushtohet. Vëmendja drejtohet te vëzhgimi i hapësirës dhe orientimi i automjetit.
E njëjta sjellje shfaqet kur makina lëviz në zona urbane me trafik të rënduar, kur drejtuesi po kërkon një adresë ose kur kushtet e motit janë të rrezikshme, si gjatë reshjeve të dendura të shiut. Në situata të tilla, shumë shoferë zgjedhin ta ulin volumin e radios.
Ulja ose fikja e radios e pakëson numrin e stimujve që truri duhet të përpunojë. Kështu, më shumë vëmendje mbetet për detyrën kryesore: gjetjen e rrugës së duhur ose kryerjen e një parkimi të sigurt në prapakthim.
