Përpara nisjes së Kupës së Botës 2026, mbizotëronte bindja se Lionel Messi kishte arritur gjithçka në futboll. Pas triumfit në Katar katër vjet më parë, kur praktikisht u konsiderua se e kishte “përfunduar futbollin”, kishte edhe nga ata që mendonin se, në prag të moshës 39-vjeçare, ai nuk mund t’i shtonte më asgjë trashëgimisë së tij, përveçse ta rrezikonte atë.
Të lidhura
None found
Megjithatë, gjatë gjithë karrierës së tij, Messi ka sfiduar vazhdimisht arsyetimet e zakonshme.
Në vend që të dobësohej, pozita e tij si futbollisti më i madh i të gjitha kohërave është forcuar edhe më tej. Në rrugëtimin e Argjentinës drejt gjysmëfinales, ai është shndërruar në golashënuesin dhe asistuesin më të mirë në historinë e Kupës së Botës.
Tashmë, megjithatë, kapitenin argjentinas e pret një provë e paprovuar më herët. Në 205 paraqitje me Argjentinën, Messi nuk ka luajtur asnjëherë kundër Anglisë. Kjo do të ndryshojë të mërkurën në Atlanta, kur dy përfaqësueset do të ndeshen në gjysmëfinalen e Kupës së Botës.
“Sigurisht, të përballesh me Anglinë është diçka e veçantë, sepse bëhet fjalë për një superfuqi të futbollit dhe ndeshjet ndaj skuadrave të tilla janë gjithmonë të posaçme.”
“Për mua personalisht, është hera e parë që do të luaj përballë tyre. Kam luajtur kundër pothuajse të gjithë kundërshtarëve, përveç Anglisë, ndaj kjo e bën ndeshjen edhe më të bukur”, tha Messi pas fitores së Argjentinës ndaj Zvicrës në çerekfinale.
Por, në kontekstin e historisë së Messit në Kupën e Botës, kjo përballje nuk është thjesht një ndeshje e bukur. Ajo i ofron atij rastin të bëhet pjesë përgjithmonë e një rivaliteti që mbetet ndër më të njohurit dhe më të debatueshmit në historinë e futbollit.
Në shumë pjesë të rrugëtimit të tij, Messi ka ndjekur hapat e Diego Maradonës, madje në disa raste e ka kaluar atë. Para se të ngrinte Kupën e Botës në Katar në vitin 2022, me paraqitje që shumë i krahasuan me ato të Maradonës në 1986, ai e kishte udhëhequr Argjentinën drejt fitores në Copa America në Maracana, stadiumin simbol të futbollit brazilian dhe shtëpinë shpirtërore të rivalit më të madh të Argjentinës.
Gjithsesi, suksesi ndaj Anglisë në një Kupë Bote do të kishte një peshë krejt të veçantë.
“Është vetëm një ndeshje futbolli”… apo jo?
Trajneri i Argjentinës, Lionel Scaloni, u përpoq të qetësonte atmosferën përpara sfidës. “Kjo është vetëm një ndeshje futbolli, në rregull? Kaq kam për të thënë. Do të luajmë kundër një rivali shumë të fortë dhe një trajneri të shkëlqyer. Është thjesht një ndeshje futbolli.”
Në një aspekt, Scaloni ka të drejtë: në fushë do të dalin 22 lojtarë dhe do të ketë një top. Por dueli Argjentinë–Angli nuk reduktohet asnjëherë vetëm në një ndeshje futbolli.
Jose Manuel Lopez, mesfushori i Argjentinës, e përshkroi më qartë ndjesinë pas fitores 3-1 ndaj Zvicrës.
“Jashtë fushës, kjo është një përballje që mbart shumë histori, shumë dhimbje dhe një ngarkesë të madhe historike.”
Një rivalitet i ndërtuar ndër dekada
Përballjet mes Anglisë dhe Argjentinës në Kupën e Botës e kanë zanafillën në vitin 1962, ndërsa tensioni i vërtetë u shfaq katër vjet më vonë.
Në Botërorin e vitit 1966, Alf Ramsey, trajneri legjendar i Anglisë, i cilësoi argjentinasit si “kafshë” pas një ndeshjeje jashtëzakonisht të ashpër në Wembley, të fituar nga Anglia falë një goli shumë të diskutueshëm të Geoff Hurst.
Tifozët e brezave më të rinj e lidhin këtë rivalitet edhe me kartonin e kuq të David Beckhamit në Francë 1998, si dhe me rikthimin e tij heroik katër vjet më vonë në Japoni dhe Korenë e Jugut.
Megjithatë, pavarësisht moshës së tifozëve, përmendja e ndeshjes Angli–Argjentinë zakonisht sjell menjëherë ndër mend çerekfinalen e famshme të Kupës së Botës 1986 në Meksikë, ndoshta takimin më ikonik dhe më polemizues në historinë e turneut.
Messi vetë pranon se atë përballje e njeh përmes pamjeve filmike.
“Gjithçka që kam parë dhe që më kujtohet prej asaj ndeshjeje vjen nga videot dhe pamjet që argjentinasit vazhdojnë t’i shohin e t’i rikujtojnë vazhdimisht.”
Shpjegimi për këtë është një emër i vetëm: Diego Maradona.
“Të gjithë e pamë”
Në autobiografinë e tij Touched by God, Maradona shkruante: “Edhe sot ka fëmijë dhjetëvjeçarë që mbajnë emrin tim në fanellë. Dhe ajo lloj çmendurie mund të shpjegohet vetëm me një gol. Ose ndoshta me dy…”.
Në të vërtetë, askush nuk ka dyshuar ndonjëherë se fjala ishte për të dy golat. Më 22 qershor 1986, në stadiumin Azteca, Maradona realizoi dy gola që shpjegojnë në mënyrë ideale përse vazhdon të konsiderohet njëkohësisht ndër figurat më të mëdha dhe më kundërshtuese të historisë së futbollit.
Në minutën e 51-të, ai e devijoi topin me dorë mbi portierin anglez Peter Shilton, duke e dërguar më pas në rrjetë.
“Të gjithë e pamë”, kujtoi për GOAL ish-anësori i Liverpoolit dhe Anglisë, John Barnes.
“Të gjithë ne në stol, lojtarët, trajnerët dhe stafi, e pamë shumë qartë. E dinim që e kishte prekur topin me dorë. Por nuk e fajësoj Maradonën. Fajtorë janë gjyqtari dhe arbitrat, që nuk e panë.”
“Nuk kam pasur kurrë ndonjë çështje personale me Maradonën. Ai ishte futbollisti më i mirë në botë dhe unë thjesht e shijoja gjithçka që ai bënte.”
“Natyrisht që po mbështesja Anglinë, por e shikoja edhe gjatë nxehjes. Ishte kënaqësi të shihje futbollistin më të mirë në botë, ndoshta më të mirin e të gjitha kohërave, teksa shfaqte të gjithë repertorin e tij.”
Më pas, Barnes e përfundoi me një buzëqeshje: “Dhe, e dini çfarë? Goli i tij i dytë nuk ishte edhe aq i keq, apo jo?”
Ai realizim vazhdon të vlerësohet si një prej golave më të bukur në historinë e Kupës së Botës dhe të futbollit në tërësi. Ai moment e çoi Maradonën në përmasat e një legjende, ndërsa Lionel Messi tani ka mundësinë të shkruajë pjesën e tij në rivalitetin më të famshëm mes Argjentinës dhe Anglisë.
