Në heshtje shpresojmë që takimi të anulohet me një mesazh, por megjithatë vazhdojmë të përgjigjemi me “po”. Në themel të këtij zakoni lodhës qëndron një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa mund të mendojmë.
Të lidhura
None found
A keni ngurruar ndonjëherë ta shtyni apo ta anuloni një takim, duke ditur se personi tjetër e pret me entuziazëm të madh ose, më keq akoma, se nuk ka planifikuar asgjë tjetër përveç takimit me ju?
Pikërisht sepse e dimë sa i rëndësishëm është ky takim për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe, deri në momentin e fundit, presim që ndoshta ai do të dërgojë një mesazh anulimi.
Kur takohemi, e kemi të vështirë të gjejmë tema që na bashkojnë. Diskutimi kufizohet te historitë për njerëz që i njohim nga shoqëria e përbashkët ose nga një etapë e hershme e jetës. Pikëpamjet dhe përvojat tona nuk përputhen, ndaj shpesh matemi para se të flasim, që të mos hapim një debat apo të shprehim diçka që mund ta lëndojë personin përballë.
Pavarësisht kësaj, detyrimi që ndiejmë na bën të biem dakord edhe për një drekë apo kafe të radhës.
Kjo marrëdhënie, që rëndon dhe krijon faj te shumë njerëz, tashmë njihet me termin “guilt-lunch syndrome”, pra sindroma e drekës së nxitur nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Përse vazhdojmë të shoqërohemi nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur mbajmë gjallë lidhjen me një person për motive të gabuara. Koha me të nuk na jep kënaqësi apo gëzim dhe as nuk na frymëzon ose pasuron emocionalisht. Kontakti vazhdon vetëm sepse do të ndiheshim fajtorë nëse do ta largonim atë nga jeta jonë.
Zakonisht, bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një të njohur apo mik të dikurshëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Sidoqoftë, rrethanat e jetës së tij, për të cilat mund të flasë vazhdimisht, na ngjallin shpesh keqardhje: mund të ketë mbetur pa punë, të përballet me vështirësi në vendin e punës, të tradhtohet nga partneri ose të jetë duke kaluar një krizë në martesë.
Edhe pa e kuptuar qartë arsyen, kthehemi në njëfarë shpëtimi dhe në personin ku ai mbështetet për të qarë. Si pasojë, mendojmë se e kemi për detyrë t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se pala tjetër mund ta konsiderojë këtë raport shumë më seriozisht. Ndërkohë, faji na mban afër njerëzve me të cilët, po të ishin rrethanat ndryshe, mund të mos kishim krijuar kurrë miqësi.
Durimi ynë mund të sprovohet rëndë nëse kemi përballë një njeri që di ta nxisë dhe ta forcojë me mjeshtëri fajin tonë për të nxjerrë përfitime. Shpesh tregohemi tepër të sjellshëm për ta thënë hapur të vërtetën, ndërsa herë të tjera thjesht na mungon forca për t’i thënë jo ftesës.
Si mund të thoni jo pa munguar në mirësjellje?
Që gjatë fëmijërisë na është mësuar t’u gjendemi gjithmonë pranë të tjerëve dhe t’ua dëgjojmë me durim shqetësimet. Ajo që shpesh nuk na thuhet është se kjo nuk kërkon të veprojmë kundër interesit tonë dhe ta lëmë veten vazhdimisht në plan të fundit.
Pak egoizëm i shëndetshëm nuk përbën dobësi të karakterit. Përkundrazi, ai na ndihmon të ruajmë energjinë, kohën dhe qetësinë tonë.
Kur nuk kemi dëshirë ta takojmë dikë, kemi çdo të drejtë ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na shkakton parehati. Në disa raste, mënyra më e mirë është të veprojmë si me heqjen e një leukoplasti: pa vonesë dhe në mënyrë të qartë.
Natyrisht, nuk ka nevojë t’i deklarojmë drejtpërdrejt çdo personi se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Shpesh mjafton një përgjigje negative e sjellshme dhe e prerë, e cila nuk krijon mundësi për këmbëngulje të tjera.
Në vend që të shpikim histori apo të ndërtojmë justifikime të ndërlikuara, ku rrezikojmë të ngatërrohemi vetë, mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se data e propozuar nuk na përshtatet ose se tani kemi nevojë për pak hapësirë personale.
Një mesazh i formuluar sa më thjesht lë gjithashtu më pak mundësi për t’u kuptuar gabimisht.
Po aq e nevojshme është të shkëputemi nga roli i atij që duhet të tregohet pa përjashtim i mirë, i gatshëm dhe në dispozicion të secilit.
Nuk është detyra jonë të shërbejmë si mbështetje për të qarë në çdo moment të ditës. Po kështu, nuk kemi detyrim t’ua zgjidhim të tjerëve problemet vetëm sepse deri më sot kemi vepruar kështu.
Është krejt e pranueshme të pranojmë se me disa persona thjesht nuk përputhemi dhe të zgjedhim të mos ua japim më kohën tonë të vlefshme të lirë, e cila gjithsesi është e kufizuar.
