Fshehurazi shpresojmë të vijë ai mesazhi që e fshin takimin, por prapëseprapë përgjigjemi “po”. Pas kësaj sjelljeje që na konsumon qëndron një forcë shumë më e thellë nga ç’e mendojmë.
Të lidhura
None found
A keni provuar ndonjëherë atë ndjesinë e pakëndshme për të shtyrë apo anuluar një takim, vetëm sepse e kuptoni se tjetri e pret me aq padurim, ose akoma më keq, se përveç atij plani me ju nuk ka asgjë tjetër të parashikuar? Duke e ditur se sa peshë ka ajo takim për palën tjetër, nisemi pa dëshirë të përgatitemi, duke mbajtur shpresën deri në momentin e fundit se ndoshta dikush do të dërgojë një njoftim që e prish marrëveshjen.
Në mes të takimit, mezi gjejmë çfarë të flasim. Mbledhja kthehet në tregime për ca të njohur të përbashkët ose për një etapë të shkuar të jetës. Nuk i ndajmë të njëjtat opinione, përvojat tona nuk ngjajnë dhe shpesh frenohemi që të mos nisim një debat ose të shqiptojmë ndonjë fjalë që e lëndon bashkëbiseduesin. Megjithatë, ajo ndjenja e detyrimit na çon drejt një kafeje apo dreke tjetër që e fiksojmë sërish.
Kjo lidhje e njohur për shumëkënd, që sjell rëndesë dhe pendesë, tashmë ka marrë një emërtim të veçantë: sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, e njohur në anglisht si “guilt-lunch syndrome”.
Çfarë na bën të shoqërohemi nga keqardhja?
Këtë sindromë e përjetojmë atëherë kur e mbajmë lidhjen me dikë për motive të gabuara. Shoqëria e tij nuk na jep as lumturi, as frymëzim, as pasurim shpirtëror. Vazhdojmë ta ruajmë këtë raport vetëm se ndihemi fajtorë po ta largojmë nga jeta. Në anën tjetër zakonisht qëndron dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por thjesht si një të njohur ose mik të dikurshëm, me të cilin kohë më parë kemi ndarë rrugët.
Megjithatë, shpesh na vjen keq për situatën e tij jetësore, të cilën ai mund ta sjellë vazhdimisht në vëmendje: ka humbur vendin e punës, përballet me probleme në zyrë, partneri e tradhton ose po kalon një krizë bashkëshortore. Pa e kuptuar se si, ne shndërrohemi për të në njëfarë shpëtimi, në një sup ku mund të derdhë lotët. Pikërisht për këtë arsye, ndihemi të detyruar t’i dhurojmë ca çaste nga koha jonë.
Çështja qëndron se tjetri mund ta perceptojë marrëdhënien shumë më seriozisht, teksa ndjesia jonë e fajit na mban të lidhur me persona me të cilët, në rrethana ndryshe, me gjasë nuk do të ishim fare miqësuar. Kur përballë kemi dikë që me mjeshtëri e nxit dhe e ushqen ndjenjën tonë të fajit për të nxjerrë përfitime, durimi ynë mund të sprovohet fort. Sepse mjaft shpesh jemi shumë të edukuar për të thënë të vërtetën, e herë të tjera thjesht nuk kemi energji t’i themi “jo” ftesës.
Si të thoni “jo” me takt
Rritja na ka mësuar se duhet të rrimë përherë pranë të tjerëve dhe t’i dëgjojmë me durim hallin e tyre. Por shpesh na harrojnë të na thonë se kjo nuk nënkupton të veprojmë në dëm të vetes dhe ta lëmë veten përherë të fundit. Një pjesë e shëndetshme egoizmi nuk është e metë karakteri. Ajo është një formë për të mbrojtur kohën, energjinë dhe paqen tonë të brendshme.
Nëse s’dëshirojmë të shihemi me dikë, është plotësisht normale ta refuzojmë ftesën, edhe kur kjo na vë në pozitë të vështirë. Ka raste kur është më mirë të sillemi si me heqjen e një fashoje: shpejt dhe prerazi. Natyrisht, nuk ka pse t’i themi çdokujt troç se shoqëria e tij nuk na tërheq. Mjafton një refuzim i njerëzishëm, por i prerë, që nuk lë shteg për ngulmime të tjera.
Në vend të justifikimeve të koklavitura dhe tregimeve të trilluara, ku mund të humbasim edhe ne, mjafton të shprehemi se nuk disponojmë kohë, se ajo ditë nuk na konvenon ose se për momentin kemi nevojë për ca hapësirë personale. Sa më e thjeshtë të jetë kumtesa, aq më pak gjasa ka të keqkuptohet.
Gjithashtu, është thelbësore të dalim nga ai rol i njeriut që duhet të jetë gjithnjë i sjellshëm, i gatshëm dhe në dispozicion të kujtdo. S’jemi të detyruar të shërbejmë si sup për lot në çdo orë të ditës e as t’ua zgjidhim hallet të tjerëve vetëm pse e kemi bërë deri dje. Është krejt e pranueshme të kuptojmë se disa njerëz thjesht nuk na shkojnë për shtat dhe të vendosim se nuk duam t’i kushtojmë më kohën tonë të lirë, e cila sidoqoftë është tejet e pakët.
