Shpesh, nevoja për t’u larguar nga çdo gjë nuk tregon domosdoshmërisht se burimi i shqetësimit ndodhet aty ku e kërkojmë.
Të lidhura
None found
Ka periudha kur durimi duket se ka mbaruar dhe gjërat që më parë na gëzonin nisin të na bezdisin. Në këto momente lind pyetja nëse duhet të marrim një drejtim të ri në jetë apo kemi nevojë për pushim, distancë dhe kohë për ta parë situatën më qartë.
Një debat, disa ditë të vështira në punë ose një përvojë e pakëndshme mund të na krijojnë ndjesinë se nuk mund të përballojmë më asgjë. Kështu mund të mendojmë për ndarje, dorëheqje, shpërngulje apo ndryshime të tjera të mëdha, pa i peshuar plotësisht pasojat.
Para se të marrim një vendim që mund ta ndryshojë rrjedhën e jetës, është e rëndësishme të dallojmë nëse po përjetojmë një lodhje kalimtare apo një pakënaqësi të krijuar gradualisht.
Ideja për të braktisur një lidhje, një punë ose një qytet zakonisht nuk shfaqet krejt papritur. Në shumë raste, ajo vjen pas muajsh apo vitesh gjatë të cilave kemi bërë kompromise, kemi shmangur bisedat e vështira dhe kemi përsëritur me vete se ende nuk ka ardhur momenti i duhur.
Me kalimin e kohës, presioni shtohet derisa arrijmë në pikën kur themi: “Nuk mund të vazhdoj më kështu”.
Impulsi për t’u larguar duhet marrë seriozisht, por ai nuk është gjithmonë zgjidhja e duhur.
Kur stresi arrin kulmin, mendja kërkon një mënyrë të menjëhershme për ta ndërprerë shqetësimin. Për këtë arsye, vendime si divorci, largimi nga puna ose shpërngulja mund të duken papritur si rruga më e mirë.
Dëshira për t’u larguar mund të tregojë se mënyra aktuale e jetesës nuk po funksionon më. Megjithatë, kjo nuk do të thotë automatikisht se kemi gjetur saktë shkakun e problemit.
Përveç pyetjes “Nga çfarë dua të iki?”, duhet të pyesim edhe: “Çfarë dua të krijoj në vend të saj?”
Kur nuk kemi një përgjigje për këtë pyetje, rrezikojmë të marrim një vendim vetëm për t’i shpëtuar një gjendjeje të dhimbshme, dhe jo për të ndërtuar një alternativë më të mirë, transmeton Telegrafi.
Lodhja nuk duhet marrë si dëshmi se e gjithë jeta është në drejtimin e gabuar.
Një përplasje me partnerin nuk do të thotë patjetër se lidhja duhet të marrë fund. Po ashtu, një drejtues i vështirë nuk nënkupton se duhet të braktisim profesionin, ndërsa ndjenja e vetmisë nuk provon se qyteti ku jetojmë është i papërshtatshmi.
Hapi i parë duhet të jetë vlerësimi i gjendjes sonë fizike dhe emocionale.
Kur jemi të rraskapitur, në ankth ose nuk flemë mjaftueshëm, problemet mund të duken më të mëdha dhe më të errëta se zakonisht. Në këto kushte, shtohet irritimi, marrëdhëniet bëhen më të tensionuara dhe puna mund të humbasë kuptimin, edhe nëse shkaku kryesor është lodhja.
Prandaj, përpara se të ndërmerrni hapa të pakthyeshëm, mund të jetë më e arsyeshme të rikuperoni energjinë, të përmirësoni gjumin, të pushoni dhe të ndryshoni ritmin e ditëve.
Rraskapitja e madhe mund të na bindë se gjithçka në jetë është gabim, ndërkohë që problemi mund të lidhet me mënyrën se si po e përjetojmë atë periudhë.
Jo çdo situatë kërkon ndryshimin e jetës; ndonjëherë mjafton të rishikohen rregullat.
Në një martesë, për shembull, pakënaqësia mund të shkaktohet nga shpërndarja e padrejtë e detyrave dhe jo nga vetë marrëdhënia. Në vendin e punës, vështirësia mund të lidhet me ngarkesën, orarin ose mënyrën e drejtimit, e jo me profesionin.
Kjo do të thotë se në disa raste nuk është e nevojshme të ndërrohet partneri, puna apo qyteti. Mund të mjaftojë ndryshimi i kushteve dhe kufijve brenda të cilëve jetojmë.
Një vendim i madh ka më shumë kuptim kur merret pas reflektimit dhe kur është e qartë jo vetëm se çfarë dëshironi të lini pas, por edhe se ku doni të shkoni. /Telegrafi/
