Me kalimin e kohës, shumë meshkuj i humbasin lidhjet e thella miqësore dhe kthehen gati krejtësisht nga partnerja për të gjetur mbështetje emocionale dhe ndjenjën e afërsisë.
Të lidhura
None found
Pasi mbaron një javë e rënduar, ju bëheni gati të takoheni me mikeshat. Pak verë, çaste gazmore dhe biseda të lira – tamam çfarë ju duhet. Në atë moment, hidhni sytë nga bashkëshorti. Ai është zhytur në divan, duke lëvizur pa ndonjë synim nëpër ekranin e celularit dhe ju ekuptoni se, edhe kur të riktheheni, do ta gjeni po në të njëjtin vend.
Kjo ndjesi fajësie ia zbeh menjëherë çdo hijeshi çastit që po përjetonit.
Në shikim të parë, mund të duket sikur duhet të ndiheni të lumtura: a nuk është më mirë që rri vetëm në shtëpi sesa të kalojë kohën me shokë? Atëherë, përse shfaqet kjo ndjenjë mbytjeje dhe jo mirënjohjeje?
Edhe pse temë e rrallë në diskutime, shumë gra e përjetojnë si një barrë martesën me një burrë që nuk ka lidhje shoqërore të rëndësishme jashtë lidhjes së tyre.
Cilat janë arsyet që miqësitë mes burrave prishen kaq shpejt? Kërkimet sugjerojnë se këto lidhje shpesh janë më delikate sesa ato mes grave. Femrat zakonisht i ndërtojnë marrëdhëniet “ballë për ballë”, duke ndarë emocionet dhe mbështetjen përmes bisedave, ndërkohë që meshkujt më së shumti lidhen “sup më sup”.
Kjo nënkupton se afria e tyre lind dhe mbahet gjallë përmes veprimtarive të përbashkëta, si për shembull sporti, ndonjë pasion, takimet pas orarit të punës ose projekte të përbashkëta.
Aktiviteti kthehet në një lloj ure për t’u afruar dhe një mjedis ku mund të zhvillohet besimi, pa e ndier trysninë për të folur hapur për dobësitë apo ndjenjat vetjake.
Vështirësia shfaqet atëherë kur rrethanat e jetës e ndalin atë aktivitet që i mbante të bashkuar. Transferimi në një qytet tjetër, ndërrimi i punës, rritja e fëmijëve ose dalja në pension shpeshherë shënojnë edhe fundin e një miqësie.
Lidhja që mbështetej mbi një lojë basketbolli javore ose mbi të qenit kolegë në të njëjtin zyrë mund të tretet krejt, sepse u zhduk edhe baza që e ushqente.
Gratë, nga ana tjetër, arrijnë ta ruajnë miqësinë për shumë vite, edhe në distanca të gjata, sepse ajo ushqehet nga komunikimi dhe intimiteti emocional.
Burrat mund të lënë të kalojnë muaj, madje edhe vite, pa këmbyer asnjë fjalë me dikë që ende e quajnë shok të ngushtë. Por, pa takime konkrete dhe përvoja të ndara, afria gradualisht dobësohet dhe venitet.
Kjo prirje ka sjellë atë që specialistët e quajnë “tërheqje e miqësive” në botën mashkullore.
Sipas një hulumtimi të Survey Center on American Life, afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Kjo shifër ishte pesë herë më e madhe se ajo e vitit 1990.
Rregullat shoqërore që i shtyjnë djemtë dhe burrat të jenë të fuqishëm, të përmbajtur dhe të mbështeten vetëm mbi veten e tyre e acarojnë edhe më tepër këtë gjendje.
Një pjesë e madhe e tyre rriten me idenë se shfaqja e emocioneve tregon dobësi dhe se e vetmja njeri me të cilën mund të bisedojnë për shqetësimet e brendshme është partnerja.
Efektet nuk kufizohen vetëm në fushën shoqërore, por shtrihen edhe në shëndet. Vetmia e thellë dhe e zgjatur shoqërohet me rreziqe më të larta për ankth, depresion dhe ide ose sjellje vetëvrasëse.
Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar izolimin si një epidemi të heshtur që mund të jetë vdekjeprurëse. Ai ka theksuar se mungesa e lidhjeve shoqërore rrit mundësinë e sëmundjeve të zemrës, goditjeve në tru dhe demencës.
Sipas specialistëve, pasojat e izolimit të gjatë mbi shëndetin mund të barazohen me ato të faktorëve të tjerë të rëndë, si konsumimi i duhanit ose mbipesha.
Në rast se një mashkull nuk ka shokë të afërt, bashkëshortja e tij mund të kthehet në të gjithë botën e tij shoqërore dhe emocionale.
Ajo luan njëkohësisht rolin e gruas, shoqes së zemrës, personit të vetëm të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Kjo ngarkesë krijon një presion të jashtëzakonshëm dhe prish barazpeshën e marrëdhënies.
Gruaja mund të fillojë të përjetojë faj sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose me mikeshat, duke e ditur se ai do të rrijë vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, kjo ndjenjë faji mund të metamorfozohet në inat. Ajo nis ta ngushtojë jetën e saj për të mos e lënë atë mënjanë: del më rrallë, rikthehet më herët në shtëpi dhe refuzon ftesat, sepse i duket e padrejtë ta lërë aq shpesh të vetmuar.
Kështu, çdo dalje mund të kthehet në një vatër tensioni. Gruaja fillon të mendojë se lumturia dhe liria e saj kufizohen drejtpërdrejt nga mungesa e jetës shoqërore të partnerit.
