Me kalimin e moshës, shumë burra i humbasin lidhjet e ngushta shoqërore. Për pasojë, ata përfundojnë duke kërkuar pothuajse vetëm te partnerja afërsinë dhe përkrahjen emocionale.
Të lidhura
None found
Pas një jave të mundimshme, po bëheni gati të kaloni mbrëmjen me shoqet, me një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Por, sapo ktheni vështrimin nga bashkëshorti, e shihni të ulur në divan, duke lëvizur pa ndonjë synim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. Njëkohësisht, e dini se edhe kur të ktheheni, me shumë gjasë do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, kënaqësia që ndienit për daljen nis të zëvendësohet nga faji.
Në dukje, situata mund të shihet pozitivisht: ai po qëndron vetëm në shtëpi dhe nuk po del me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju mund të ndieni sikur liria juaj po kufizohet.
Ndonëse është një temë që diskutohet pak, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore domethënëse.
Pse miqësitë e burrave zbehen më lehtë?
Sipas studimeve, lidhjet miqësore të burrave priren të jenë më të brishta në krahasim me ato të grave. Këto të fundit zakonisht i kultivojnë marrëdhëniet “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke shprehur emocionet dhe duke i ofruar mbështetje njëra-tjetrës. Burrat, ndërkaq, kanë më tepër prirje t’i ndërtojnë ato “krah për krah”.
Në këtë rast, afrimiteti krijohet dhe mbahet përmes veprimtarive të përbashkëta. Mund të bëhet fjalë për sport, një hobi, takime pas orarit të punës apo përfshirje në të njëjtin projekt.
Aktiviteti shërben si pikënisje për afrimin dhe si mjedis ku besimi mund të zhvillohet, pa qenë e nevojshme që të flitet drejtpërdrejt për emocionet apo cenueshmërinë personale.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë i japin fund pikërisht veprimtarisë që i mbante miqtë të lidhur. Një shpërngulje, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve apo dalja në pension mund të sjellin edhe mbylljen e miqësisë.
Nëse marrëdhënia mbahej gjallë nga një ndeshje basketbolli çdo javë ose nga puna në të njëjtin vend, ajo mund të venitet sapo të zhduket baza e përbashkët.
Në të kundërt, gratë shpesh i ruajnë miqësitë për shumë vite dhe arrijnë t’i vazhdojnë ato edhe nga larg, pasi lidhja e tyre ushqehet nga komunikimi dhe afërsia emocionale.
Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me një person që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta e dobëson dalëngadalë marrëdhënien, transmeton Telegrafi.
Vetmia e burrave, një epidemi që kalon në heshtje
Nga kjo dukuri ka lindur ajo që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.
Një hulumtim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.
Gjendjen e rëndojnë më tej pritshmëritë shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë, të kontrolluar dhe të aftë për t’ia dalë pa u mbështetur te të tjerët.
Shumë burra edukohen duke besuar se të shfaqësh ndjenja do të thotë të tregosh dobësi. Kështu, partnerja mbetet shpesh e vetmja njeri me të cilin ata mendojnë se mund t’i ndajnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi i kësaj vetmie nuk kufizohet vetëm te marrëdhëniet shoqërore, por prek edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me mundësi më të mëdha për ankth, depresion, si dhe për mendime apo sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me shtim të rrezikut nga sëmundjet e zemrës, goditja në tru dhe demenca.
Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi afatgjatë janë të krahasueshme me ato që shkaktojnë faktorë të tjerë të rëndë, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.
Kur e gjithë barra emocionale bie mbi partneren
Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të kthehet në të vetmen shtyllë të jetës shoqërore dhe emocionale të burrit.
Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Përqendrimi i të gjitha këtyre nevojave te një person i vetëm ushtron trysni të fortë dhe cenon baraspeshën e çiftit.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm apo të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, ky faj mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’u përshtatur me partnerin, ajo nis të zvogëlojë hapësirën e vet: del më pak, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk pranon ftesa, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.
Në këtë mënyrë, edhe një dalje e zakonshme mund të kthehet në shkak tensioni. Gruaja mund të krijojë përshtypjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia ngushton lirinë dhe po ia kufizon lumturinë.
