Në heshtje shpresojmë që takimi të anulohet, por megjithatë e pranojmë ftesën. Pas kësaj sjelljeje rraskapitëse qëndron një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa mund të mendojmë.
Të lidhura
None found
A keni ngurruar ndonjëherë ta anuloni ose ta shtyni një takim, vetëm sepse personi tjetër mezi po e pret apo, edhe më keq, sepse e dini që përveç planit me ju nuk ka asnjë marrëveshje tjetër?
Duke e ditur se sa i rëndësishëm është ai takim për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe, deri në momentin e fundit, presim fshehurazi një mesazh që do ta prishte planin.
Kur takohemi, temat e përbashkëta gjenden me vështirësi. Biseda zakonisht kufizohet te historitë për njerëz që i njohim nga rrethe të përbashkëta ose nga një fazë e hershme e jetës. Pikëpamjet tona nuk përputhen, përvojat nuk i kemi të ngjashme dhe shpesh kontrollojmë fjalët për të shmangur një debat apo për të mos e lënduar personin përballë.
Pavarësisht kësaj, ndjenja se e kemi për detyrë na çon drejt planifikimit të një kafeje apo dreke tjetër.
Kjo marrëdhënie, të cilën e përjetojnë shumë njerëz dhe që shoqërohet me rëndesë e faj, tashmë njihet si “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Përse mbajmë shoqëri nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur vazhdojmë të komunikojmë me dikë për motive të gabuara. Prania e atij personi nuk na fal gëzim apo kënaqësi dhe as nuk na frymëzon ose na pasuron emocionalisht. Lidhjen e ruajmë vetëm sepse do të ndiheshim fajtorë po ta nxirrnim atë nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një njohje ose mik të hershëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Sidoqoftë, rrethanat e tij jetësore, të cilat mund t’i përmendë vazhdimisht, na zgjojnë shpesh keqardhje: mund të ketë mbetur pa punë, të përballet me vështirësi në vendin e punës, të tradhtohet nga partneri ose të kalojë një krizë martesore.
Pa e kuptuar qartë se si ndodhi, shndërrohemi në një lloj shpëtimi dhe në krahun ku ai mund të qajë. Pikërisht për këtë arsye mendojmë se duhet t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se personi tjetër mund t’i japë raportit shumë më tepër peshë, ndërsa faji na mban të lidhur me njerëz me të cilët, në kushte të tjera, ndoshta nuk do të kishim krijuar kurrë miqësi.
Durimi mund të sprovohet seriozisht kur kemi përballë një person që di ta nxisë dhe ta mbajë gjallë me mjeshtëri ndjenjën tonë të fajit për interesin e vet. Shpesh tregohemi tepër të sjellshëm për ta shprehur të vërtetën, ndërsa herë të tjera na mungon thjesht forca për ta refuzuar ftesën.
Si ta thoni “jo” me edukatë
Teksa rritemi, mësojmë se duhet t’u qëndrojmë gjithmonë pranë të tjerëve dhe t’i dëgjojmë me durim shqetësimet e tyre. Ajo që shpesh nuk na thuhet është se kjo nuk nënkupton të veprojmë kundër interesit tonë dhe ta lëmë veten vazhdimisht në plan të fundit.
Pak egoizëm i shëndetshëm nuk përbën të metë në karakter. Përkundrazi, ai na ndihmon të ruajmë kohën, energjinë dhe qetësinë.
Kur nuk kemi dëshirë ta takojmë dikë, kemi të drejtë ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na krijon parehati. Në raste të caktuara, zgjidhja më e mirë është të veprojmë njësoj si kur heqim një leukoplast: pa vonesë dhe në mënyrë të qartë.
Natyrisht, nuk është e domosdoshme t’i themi drejtpërdrejt çdo personi se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Shpesh është i mjaftueshëm një refuzim i qartë dhe i sjellshëm, i cili nuk hap rrugë për këmbëngulje të tjera.
Në vend që të shpikim histori apo të ndërtojmë justifikime të ndërlikuara, ku mund të ngatërrohemi edhe vetë, mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se dita e propozuar nuk na përshtatet ose se tani kemi nevojë për pak hapësirë personale.
Një mesazh i formuluar thjesht lë më pak mundësi për keqkuptime.
Po aq e rëndësishme është të heqim dorë nga roli i njeriut që duhet të jetë përherë i mirë, i gatshëm dhe në dispozicion të të gjithëve.
Nuk është detyra jonë të shërbejmë si krah për të qarë në çdo moment të ditës. Gjithashtu, nuk kemi detyrimin t’ua zgjidhim të tjerëve problemet vetëm sepse kemi vepruar kështu deri më sot.
Është krejt normale të pranojmë se me disa njerëz nuk përshtatemi dhe të vendosim të mos u japim më nga koha jonë e çmuar e lirë, e cila edhe pa këtë është e kufizuar.
