Kuvendi i jashtëzakonshëm i Lidhjes Demokratike të Kosovës, i zhvilluar gjatë javës së kaluar, i dha Lumir Abdixhikut mbështetjen e delegatëve për të qëndruar në krye të partisë edhe për një mandat. Me këtë votim u mbyll tentativa për largimin e tij, ndërsa shumica e delegatëve rikonfirmoi besimin në udhëheqjen aktuale.
Të lidhura
None found
Në një deklaratë për “Bota sot”, opinionisti Idriz Zeqriaj ka folur për një krizë të rëndë të brendshme në LDK. Sipas tij, një grup që gëzonte përkrahjen e PDK-së po përpiqej ta shkarkonte Lumir Abdixhikun dhe të ndalonte krijimin e një koalicioni me LVV-në.
Ai ka pohuar se, deri më 30 korrik, LDK-ja ndodhej në krizën më të thellë të një dekade e gjysmë. Në versionin e Zeqirajt, disa të pakënaqur në hierarkinë partiake, të nxitur dhe të mbështetur nga PAN-i, veçanërisht nga PDK-ja, tentuan atë që ai e cilësoi si “puç mafioz” kundër Abdixhikut dhe lidershipit të tij.
Sipas Zeqirajt, synimi i këtij grupimi ishte të kundërshtonte një koalicion LDK-LVV dhe të ruante aleancën politike me opozitën PAN-iste, kryesisht me PDK-në. Ai pretendon se grupi kishte vepruar fshehurazi për amnistimin e krimit dhe të kriminelëve, ndërsa tani kërkonte rehabilitimin e plotë të personave që, sipas tij, kishin përgjakur LDK-në dhe Kosovën.
Zeqiraj ka deklaruar se Isa Mustafa kishte udhëhequr për një kohë të gjatë punën me delegatët e Këshillit të Përgjithshëm, duke mbledhur nënshkrimet e tyre për thirrjen e Kuvendit që synonte shkarkimin e kryetarit.
Në anën tjetër, sipas tij, Lumir Abdixhiku e pranoi sfidën për t’iu nënshtruar votës, pa ndërmarrë paraprakisht përgatitje dhe pa siguruar nënshkrime nga delegatët. Mesazhi i vetëm që kryetari u drejtoi atyre ishte të votonin sipas ndërgjegjes dhe vullnetit të vet, duke vendosur në plan të parë interesin e LDK-së dhe të Kosovës.
Zeqiraj ka vlerësuar se, gjatë shpjegimit të arsyeve për mbajtjen e këtij “Kuvendi të jashtëzakonshëm”, Lumir Abdixhiku u tregua i qartë, i hapur dhe i drejtpërdrejtë. Sipas tij, Abdixhiku pati edhe tone qortuese ndaj ish-bashkëpunëtorëve të afërt që e kishin përzgjedhur dhe votuar në Kuvendin e 10-të.
Ai konsideron se nisma për të penguar bisedimet e nisura ndërmjet LDK-së dhe LVV-së, si dhe për të ndaluar bashkimin dhe profilizimin e së djathtës në Kosovë, dështoi. Kuvendi që ishte thirrur për shkarkim, në vend të kësaj, e konfirmoi sërish Dr. Lumir Abdixhikun në postin e kryetarit të LDK-së.
Në Kuvend u miratua që të gjitha temat partiake të diskutohen brenda strukturave të LDK-së dhe të mos kthehen në çështje përfoljesh në “çarshi”. Po ashtu, u vendos që aktet e organeve drejtuese të jenë të detyrueshme për zbatim nga çdo anëtar i partisë dhe që askush të mos flasë në emër të LDK-së pa autorizimin e lidershipit.
Zeqiraj ka thënë se palët që deri atëherë kishin qenë në kundërshti i pranuan vendimet e Kuvendit dhe u zotuan për një bashkim të mirëfilltë në të mirë të LDK-së dhe të Kosovës.
Reagimet e grupit të pakënaqur, sipas tij, kishin karakter tendencioz dhe përmbanin madje edhe shpifje kundër kryetarit dhe lidershipit të LDK-së. Ai pretendon gjithashtu se kërkesa për organizimin e Kuvendit nuk kishte ardhur nga baza partiake, por ishte nxitur nga individë të caktuar brenda partisë, të cilët kishin marrë edhe përkrahje mediatike.
Sipas Zeqirajt, ishte e pavërtetë deklarata se kërkesa për Kuvendin e shkarkimit vinte “nga poshtë”. Ai thotë se kjo tezë u hodh fillimisht nga dy anëtarë të Kryesisë, të cilët i përshkruan si pjesëtarë të hershëm të një klani dhe besnikë të ish-kryetarit Isa Mustafa. Më pas, kritikave iu bashkuan disa kryetarë komunash, ndërsa ato kulmuan me disa deputetë që Zeqiraj i quajti arrivistë dhe për të cilët tha se, ndër vite e dekada, kishin përfituar nga LDK-ja përmes posteve partiake dhe qeveritare.
Ai ka pretenduar se mediave të dominuara nga PAN-i, kryesisht nga PDK-ja, u kishin dhënë këtyre zërave hapësirë të bollshme me qëllim, duke zhvilluar njëkohësisht edhe fushatë për zgjedhjen e tyre si deputetë.
Përballë asaj që Zeqiraj e përshkroi si një fushatë të egër brendapartiake, të paparë në historinë e partive politike të Kosovës, Abdixhiku kishte bërë vazhdimisht thirrje për mbledhje të Kryesisë. Mirëpo, sipas tij, kritikët që flisnin në “çarshi” i bojkotuan këto takime. Disa prej tyre, siç ka deklaruar ai, dhanë dorëheqje nga Kryesia e LDK-së me urdhër të Isa Mustafës, me synimin për ta dramatizuar situatën dhe për ta thelluar krizën partiake.
Zeqiraj pranon se pala mbrojtëse, veçanërisht Lumir Abdixhiku, u gjend e papërgatitur përballë një vargu akuzash të përgjithshme dhe të pambështetura në fakte. Reagimi erdhi përmes përgjigjeve dhe kundërakuzave mjaft të ashpra, të cilat, sipas tij, në disa raste e tejkaluan standardin që kërkon pozita e kryetarit.
Ai ka kritikuar edhe disa analistë të përnatshëm, emisionet e të cilëve ritransmetoheshin ditën pasuese, duke i akuzuar se iu bashkuan një fushate të turpshme dhe dashakeqe që synonte rrënimin, deri në shuarjen e LDK-së.
Megjithatë, Zeqiraj beson se një gjë e tillë nuk do të ndodhë. Sipas tij, LDK-ja ka qenë dhe do të vazhdojë të jetë shtylla kurrizore e politikës në Kosovë, prej së cilës ka mësuar edhe rajoni ballkanik. Për këtë arsye, pavarësisht periudhave të ngritjes dhe rënies, partia do të arrijë të gjejë forcë për t’u rimëkëmbur dhe për të siguruar stabilitet të qëndrueshëm.
Vendimin e Kuvendit për t’ia vazhduar mandatin Abdixhikut deri në zgjedhjet e rregullta të vitit të ardhshëm, Zeqiraj e ka cilësuar të drejtë dhe të shumëpritur jo vetëm nga LDK-ja, por edhe nga shqiptarët. Sipas tij, ky ishte verdikti i duhur i një Kuvendi të pazakontë “të jashtëzakonshëm”, mbajtja e të cilit ishte imponuar nga një grup që ai e konsideron të shantazhuar rëndë nga PDK-ja.
Ai ka theksuar se LDK-ja, të cilën e përshkruan si një shtëpi akademike, ka kuadro të gatshme, me formim intelektual dhe profesional, që mund të marrin përsipër drejtimin e partisë së Presidentit Rugova.
Në vlerësimin e tij, LDK-ja duhet të mbështetet te personalitetet që kanë integritet, përgatitje profesionale, përvojë dhe kontribut të dëshmuar, pasi ato mund ta fuqizojnë partinë dhe t’ia rikthejnë besimin e qytetarëve. Si një ekip të përzgjedhur për të mirën e LDK-së, ai ka veçuar Vjosë Osmanin, Ukë Rugovën dhe ushtarakët Anton Quni e Fadil Hadergjonaj.
Për Dr. Vjosë Osmanin, Zeqiraj ka thënë se zotëron përgatitje të lartë intelektuale, personalitet dhe integritet të plotë, cilësi që, sipas tij, i ka dëshmuar gjatë përballjeve të shumta në më shumë se një dekadë. Ai e ka cilësuar si guxim qytetar dhe intelektual rebelimin e saj për ta sfiduar dhe larguar Isa Mustafën, të cilin e përshkroi si kryetar të katapultuar nga PDK-ja në krye të LDK-së, pavarësisht pasojave që Osmani pësoi.
Sipas tij, objektivi madhor i Vjosë Osmanit për largimin nga pushteti të PAN-it, bashkë me “komandantët” dhe klanin Mustafa, e kishte arsyetuar plotësisht bashkimin e forcave me LVV-në. Zeqiraj ka pohuar se vazhdimi i sundimit të PAN-it, të cilin e lidh me krime dhe vjedhje, do të përbënte cinizëm dhe provokim të rëndë për qytetarët e Kosovës dhe shqiptarët kudo që ndodhen.
Rikthimin e Vjosë Osmanit në shtëpinë e saj politike të origjinës, ai e konsideron të nevojshëm dhe të pranueshëm në kohë dhe hapësirë. Si provë të kësaj mirëseardhjeje, Zeqiraj ka përmendur faktin se, nga 141 votues të LDK-së, më shumë se 93 mijë prej tyre votuan Vjosë Osmanin.
Ai ka theksuar se ky rezultat erdhi pas një fushate denigruese dhe shpifëse, të sinkronizuar ndërmjet pozitës dhe opozitës. Sulmin frontal ndaj presidentes Vjosë Osmani e ka quajtur paturpësi dhe rrugaçëri në nivel kombëtar, ndërsa ka vlerësuar se Kosovës do t’i nevojiten të paktën dy dekada për të përgatitur një figurë të dytë si ajo.
Duke folur për Ukë Rugovën, Zeqiraj ka deklaruar se ai u bë viktimë për shkak të babait të tij, Ibrahim Rugova. Sipas tij, PAN-i, pasi nuk arriti ta largonte Presidentin Ibrahim Rugova nga “Panteoni i Lavdisë” sa ishte gjallë, tentoi ta godiste pas vdekjes përmes fëmijëve të tij.
Ai pretendon se akuza ndaj Ukë Rugovës ishte tërësisht e fabrikuar dhe se drejtuesit e PAN-it ndërmorën shumë veprime për t’i denigruar fëmijët e Rugovës, me qëllim që goditja të drejtohej ndaj vetë Ibrahim Rugovës. Në këtë kuadër, Zeqiraj ka përmendur edhe dhënien e dy posteve të zëvendëskryeministrit, ndonëse nuk ekzistonte as Kryesia e partisë dhe aq më pak anëtarësia.
Sipas tij, megjithëse Gjykata italiane i kishte liruar nga akuzat zyrtarët e Ambasadës italiane lidhur me “Procesin vizat”, Ukë Rugova vazhdoi të mbetej peng i drejtësisë në Kosovë. Zeqiraj thotë se më pas në “lojë” do të përfshihej edhe motra e tij, Teutë Rugova.
Ai ka pohuar se, nga 120 deputetët e Parlamentit të Kosovës, drejtuesit PAN-istë e veçuan Teutë Rugovën dhe e shënjestruan për viktimizim, me synimin për të arnuar një qeveri fantomë të PAN-it. Këtë veprim e ka përshkruar si shantazh dhe krim unik, duke shtuar se Presidenti Rugova i mbijetoi edhe kësaj furtune që ai e cilësoi kriminale dhe rrugaçërore nga kundërshtarët e tij politikë.
Për Ukë Rugovën, Zeqiraj ka thënë se ka përgatitje të mirë intelektuale dhe është i mençur, i dashur, komunikues e i matur, tipare që i konsideron trashëgimi biologjike nga babai i tij, Ibrahim Rugova.
Ai ka vërejtur se të gjitha palët në LDK i referohen emrit të Rugovës, por nuk kanë ndërmarrë ndonjë veprim të veçantë për t’u kujdesur për fëmijët e tij. Sipas Zeqirajt, ata u lanë në mëshirë të fatit dhe u kthyen në pre të përfituesve të lidhur plotësisht me PAN-in.
Zeqiraj ka deklaruar se Ukë Rugova vuajti shumë vetëm për faktin se ishte djali i Ibrahim Rugovës, ndërsa LDK-ja nuk bëri as përpjekjen më të vogël për të denoncuar shkakun e vërtetë të ndëshkimit të tij. Ai ka theksuar se pafajësia e vonuar e zbeh drejtësinë dhe se tashmë ka ardhur koha të shlyhet ky borxh i mbetur.
Në fund, ai ka vlerësuar edhe Anton Qunin dhe Fadil Hadërgjonajn si ushtarakë me njohuri dhe përvojë të mjaftueshme drejtuese. Sipas Zeqirajt, ata karakterizohen nga tradita dhe korrektësia ushtarake, ndërsa barazinë në drejtim e kanë normë. Ai ka përmendur gjithashtu atdhetarizmin e tyre të dëshmuar në fushëbetejat për çlirim dhe liri, duke përfunduar se Anton Quni dhe Fadil Hadërgjonaj i japin hijeshi, sharm dhe krenari partisë së Presidentit Rugova.
