Largimi i Bedri Hamzës nga drejtimi i Partisë Demokratike të Kosovës (PDK), krahas zhvillimeve të fundit për kthimin në Kuvend të ligjit për Gjykatën Speciale, ka rikthyer diskutimet për të ardhmen e partisë dhe për ndasitë mes grupeve të saj.
Në një prononcim për gazetën “Bota sot”, analisti politik Gani Qarri thotë se PDK-ja ndodhet në një periudhë të vështirë. Sipas tij, përplasjet e brendshme dhe mungesa e pajtimit për drejtimin e ardhshëm mund ta pengojnë reformimin e partisë.
Të lidhura
None found
Qarri vlerëson se Hamza arriti për një kohë të afrojë grupet që ishin në kundërshti, por dorëheqja e tij e ka lënë sërish PDK-në përballë problemeve të pazgjidhura.
Analisti e lidh gjendjen edhe me debatet për ligjin e Gjykatës Speciale. Ai thotë se presioni për miratimin e tij dhe kërkesa e mëvonshme që të rikthehej në Kuvend kanë shkaktuar pakënaqësi në parti.
Sipas Qarrit, nëse kjo krizë nuk shërben si shtysë për një reformë të thellë, PDK-ja mund të përçahet edhe më shumë. Për garën e mundshme për kryetar të ri, ai përmend Enver Hoxhajn, Uran Ismailin dhe Vlora Çitakun.
Dorëheqja, sipas analistit, ndodhi në një çast delikat, kur PDK-ja përballet me përçarje të brendshme dhe e ka të vështirë të gjejë një udhëheqës që do të pajtonte grupet e ndryshme.
Qarri kujton se Hamza u zgjodh në krye të partisë si figurë që mund të siguronte pajtim, duke krijuar pritje për stabilizim.
Ai thotë se Hamza u bë kryetar përmes një marrëveshjeje, jo me votë të anëtarësisë apo të kryesisë së PDK-së. Sipas Qarrit, ai mori drejtimin në një periudhë shumë kritike, me synimin që të arrihej konsensus i gjerë, dhe u pa si figurë stabilizuese që solli qetësi në parti. Analisti e cilëson Hamzën udhëheqës bashkues, të hapur ndaj dialogut, pajtimit dhe kompromiseve të nevojshme politike me partitë rivale.
Megjithatë, Qarri thekson se qetësimi i situatës gjatë udhëheqjes së Hamzës nuk i zgjidhi çështjet themelore të PDK-së.
Sipas tij, gjendja në parti ishte e ndërlikuar edhe para se Hamza të merrte drejtimin. Pavarësisht kontributit të tij, Qarri mendon se ai u përdor si kujdestar dhe menaxher i përkohshëm i krizës, për një periudhë kalimtare të shkurtër, e jo si zgjidhje afatgjatë. Analisti shton se Hamza arriti përkohësisht t’i ulte zërat kundërshtues brenda grupeve dhe të menaxhonte raportet me individët e grupet që kundërshtonin me çdo kusht vazhdimin e qeverisjes së kryeministrit Kurti.
Qarri thotë se Hamza u kritikua edhe pas miratimit të ligjit në Kuvend nga ata që ishin kundër vazhdimit të bashkëpunimit politik me LVV-në.
Një nga çështjet që, sipas analistit, lidhet drejtpërdrejt me zhvillimet e fundit në PDK, është miratimi i ligjit për Gjykatën Speciale dhe kërkesa që ai të kthehej sërish në Kuvend.
Qarri vlerëson se Hamza u vu nën trysni të madhe për të mbështetur miratimin e ligjit brenda një afati të shkurtër. Ai shton se, sipas vlerësimit të tij, kishte shqetësime për procedurën dhe për pajtueshmërinë e ligjit me Kushtetutën dhe detyrimet ndërkombëtare të Kosovës.
Analisti pretendon se një problem i madh që e rëndon Hamzën para dhe pas dorëheqjes është trysnia e ushtruar nga figura me ndikim në PDK, që ligji të miratohej patjetër në Kuvend pa pritur afatin ligjor prej 72 orësh. Qarri thotë se, ndonëse këtë e dinin edhe ata dhe kryesia e partisë, miratimi i nxituar nuk përputhej as me Kushtetutën e Kosovës, as me detyrimet ndërkombëtare. Sipas tij, ligji rrezikonte të kundërshtohej më vonë në organet gjyqësore dhe të rrëzohej nga Dhomat Kushtetuese të Gjykatës Speciale ose nga vetë Gjykata Kushtetuese e Republikës së Kosovës.
Qarri vë në dukje edhe rëndësinë e marrëveshjes politike që, sipas tij, ndihmoi në zhbllokimin e institucioneve dhe në arritjen e dakordimit për çështjen e presidentit.
Ai vlerëson se ligji solli një rezultat të rëndësishëm politik, pasi i shtyu dy partitë kryesore parlamentare drejt një marrëveshjeje parimore dhe një kompromisi të përbashkët, ku të dyja palët mund të përfitonin. Sipas tij, kjo ndihmoi në kapërcimin e ngërçit politik dhe të bllokadës institucionale që zgjatën më shumë se dy vjet. Qarri shpreh mirënjohje ndaj dy figurave udhëheqëse të partive, kryeministrit dhe kryetarit të LVV-së, Albin Kurti, si dhe ish-kryetarit të PDK-së, tashmë të dorëhequr, Bedri Hamza, për marrëveshjen që parashikonte votimin e presidentes së shtetit krahas miratimit të ligjit.
Megjithatë, sipas Qarrit, kërkesa e mëvonshme e vetë PDK-së për rikthimin e ligjit në Kuvend i ka shtuar mospajtimet dhe ka nxitur reagime brenda partisë.
Kjo situatë, thotë ai, ka sjellë pikëpyetje rreth mënyrës së marrjes së vendimeve në PDK dhe trysnisë së mundshme ndaj kryetarit të dorëhequr.
Qarri përmend reagimin e deputetit të PDK-së, Bekim Haxhiu, i cili, sipas tij, kërkoi dorëheqjen e gjithë kryesisë së partisë deri në mesnatën e 22 tetorit dhe mbajtjen e një mbledhjeje të jashtëzakonshme të Këshillit Drejtues brenda 48 orëve.
Sipas analistit, Haxhiu e sheh kërkesën për kthimin e ligjit në Kuvend si një lojë me UÇK-në, me të akuzuarit e të dënuarit në Hagë dhe me interesat e shtetit të Kosovës.
Qarri thotë se deputeti, i pakënaqur me situatën, e lidh kërkesën e Grupit Parlamentar të PDK-së për rikthimin e ligjit me interesa politike që, sipas tij, prekin themelet e lirisë, shkelin sakrificën e popullit dhe dëmtojnë rëndë dinjitetin e vendit, si dhe luajnë me fatin e të dënuarve në Hagë e me të ardhmen e Kosovës.
Analisti shton se thirrja e Haxhiut për ndryshime të menjëhershme në udhëheqjen e partisë tregon nivelin e pakënaqësisë së krijuar.
Sipas Qarrit, Haxhiu kërkon dorëheqjen e menjëhershme të gjithë kryesisë së PDK-së natën e 22 tetorit 2026 dhe mbledhjen urgjente të Këshillit Drejtues brenda 48 orëve. Ai e paraqet këtë si çast vendimtar për marrjen e përgjegjësisë dhe veprimin konkret, me synimin që të shpëtohet çfarë mund të shpëtohet dhe të pengohet shpërbërja e partisë në grupe apo fraksione rajonale, nën tronditjen më të rëndë që ka njohur deri tani.
Duke folur për përbërjen e PDK-së, Qarri pohon se brenda saj veprojnë të paktën tri grupe të fuqishme, ndonëse mund të jenë edhe më shumë. Sipas tij, këto grupime kanë interesa dhe pikëpamje të ndryshme për të ardhmen e partisë.
Ai e përshkruan situatën si një krizë që nuk mund të zgjidhet thjesht duke zgjedhur një kryetar të ri, pa u trajtuar më parë mospajtimet dhe raportet mes grupeve.
Qarri e quan dorëheqjen e Hamzës pasojën e parë të rëndë për të ardhmen dhe vazhdimësinë politike të PDK-së, si dhe zhvillimin me ndikimin më negativ deri më tani. Ai e lidh këtë me përplasjen publike të kohëve të fundit mes Sami Lushtakut, të cilin e cilëson kryetar faktik të partisë, dhe Ramiz Lladrovcit, kryetar i Drenasit.
Sipas analistit, dorëheqja mund të bëhet pikë kthese për PDK-në, por gjithçka varet nga mënyra se si do të drejtohet procesi që vjen.
Qarri paralajmëron se, nëse dorëheqja nuk shfrytëzohet për një reformë të thellë e rrënjësore dhe për t’u hapur rrugë figurave të reja, të papërfshira në politikat e deritanishme, PDK-ja mund të shpërbëhet dhe të ndahet në fraksione rajonale. Sipas tij, partia mund të pushojë së funksionuari si subjekt parlamentar dhe të mbetet vetëm një grupim rajonal i Drenicës, kryesisht në Skënderaj dhe rrethinë, me Sami Lushtakun në krye.
Qarri vlerëson se nevojiten ndryshime më të gjera se zëvendësimi i kryetarit, përfshirë mënyrën se si merren vendimet dhe marrëdhëniet mes grupeve me ndikim në strukturat e partisë.
Në këtë klimë, vëmendja është kthyer nga kandidatët e mundshëm për kryetar të ri të PDK-së. Qarri përmend Enver Hoxhajn, Uran Ismailin dhe Vlora Çitakun si emra që mund të dalin të favorizuar nga procesi i ri zgjedhor në parti.
Megjithatë, analisti mendon se secili prej tyre mund të ndeshet me kundërshtime nga grupe të ndryshme brenda PDK-së, për shkak të lidhjeve politike dhe perceptimeve që lidhen me ta.
Qarri i rendit Hoxhajn, ish-kryetar të përkohshëm të PDK-së, Ismailin, kryetar të degës në Prishtinë, dhe Çitakun, udhëheqëse të përkohshme të partisë, si kandidatë të mundshëm që mund të përfitojnë nga zgjedhjet e reja. Sipas tij, njëri prej tyre, ose ndoshta dy, mund të propozohen për kryetar dhe të marrin drejtimin e PDK-së, por ndoshta vetëm përkohësisht, pa i dhënë fund mospajtimeve të brendshme.
Analisti përmend edhe rezervat që, sipas tij, mund të ngrihen ndaj secilit emër. Për Çitakun, mund të thuhet se është adhuruese e Hashim Thaçit; për Uran Ismailin, se është nxënës i Kadri Veselit; ndërsa Enver Hoxhaj mund të cilësohet si anti-UÇK për shkak të një deklarate të vjetër në Vjenë, gjatë viteve të luftës, se do të kërkonte azil në Beograd nëse UÇK-ja fitonte në Kosovë.
Qarri përfundon se këto janë disa nga çështjet që mund të ndezin përsëri situatën, të cilën ai e përshkruan si tepër shpërthyese dhe kaotike brenda PDK-së.
Sipas analistit, sfida e partisë nuk kufizohet te zgjedhja e pasuesit të Bedri Hamzës. PDK-së i duhet të gjejë një mënyrë për të bashkuar strukturat e saj dhe për të shmangur përçarje të tjera.
