Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona të panjohur mund të përmirësojnë gjendjen shpirtërore, të forcojnë vetëbesimin dhe të shtojnë ndjesinë e lidhjes me të tjerët.
Të lidhura
None found
Çdo ditë ndeshemi me dhjetëra njerëz në autobus, park, dyqan, palestër ose teksa presim fëmijët pas aktiviteteve të tyre. Megjithatë, në shumicën e rasteve kalojmë pranë tyre pa shkëmbyer asgjë më shumë se një vështrim.
A mund të ndryshojnë humorin dhe ndjenjën tonë të përkatësisë vetëm disa minuta bisedë me një person që nuk e njohim? Gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan vendosi ta zbulonte përmes një eksperimenti shtatëditor.
Rregulli që i vendosi vetes ishte i qartë: gjatë secilës prej shtatë ditëve, ajo duhej të merrte iniciativën për të folur me një të panjohur.
Përditshmëria e Chan ishte e mbushur me njerëz, por jo me shumë komunikim të drejtpërdrejtë. Ajo tregon se bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet prej andej me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.
Vetë Chan vepronte krejt ndryshe. Kur shkonte të merrte fëmijët, shpesh mbante kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqej të hapte bisedë me të.
Puna si shkrimtare e detyronte të kalonte pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit, ndërsa komunikimi bëhej kryesisht me mesazhe dhe email-e. Përballë fliste zakonisht me bashkëshortin dhe, herë pas here, me ndonjë prind tjetër.
Në këto rrethana, ajo nisi të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar përshtypjen se çdo marrëdhënie e re kërkon patjetër shumë energji dhe kohë. Kjo pyetje e shtyu të fillonte eksperimentin, transmeton Telegrafi.
Në ditën e parë, Chan iu afrua kujdestarit të shkollës ku mësonin fëmijët e saj. Ajo e kishte parë shumë herë më parë, por nuk e njihte realisht.
Një pyetje e zakonshme hapi rrugën për një rrëfim mbi familjen dhe emigrimin. Kujdestari tregoi se si kishte mbërritur në Kanada, ndërsa Chan solli ndër mend historinë e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar disa dekada më herët.
Brenda pak minutash, një njeri që deri atëherë kishte qenë vetëm një fytyrë e njohur në mjediset e shkollës u shfaq si dikush me një histori të plotë jetësore. Për Chan, ky do të bëhej një nga çastet më të bukura të eksperimentit.
Ditën e dytë, teksa priste që vajza të mbaronte kursin e ukuleles, pranë saj u ul një nënë tjetër. Chan e pyeti vetëm nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.
Kaq mjaftoi që mes tyre të lindte natyrshëm një bisedë për lodhjen, fëmijët dhe vështirësitë e prindërimit. Ato qeshën së bashku dhe u larguan me përshtypjen se, kur të takoheshin përsëri, me shumë gjasë do të flisnin sërish.
Takimi nuk pati asgjë të jashtëzakonshme dhe pikërisht ky ishte thelbi: për t’u ndier të lidhur me dikë, jo gjithmonë nevojitet një bashkëbisedim i gjatë.
Përpjekja e ditës së tretë ndodhi në këndin e lojërave, ku Chan nisi të fliste me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.
Komunikimi përfundoi shpejt, pasi ai e kishte vëmendjen te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për një bisedë më të gjatë. Sidoqoftë, Chan nuk e konsideroi këtë një dështim.
Ajo po kuptonte se jo të gjithë kanë kohë, mundësi ose dëshirë për të komunikuar në një moment të caktuar dhe se kjo është plotësisht normale.
Në një prej ditëve të tjera, një qen krijoi rastin për një takim të këndshëm mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.
Në palestër, ndërkaq, hapja e një bisede rezultoi më e vështirë. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe ishin të përqendruar te ushtrimet, ndaj Chan mundi të shkëmbente vetëm disa fjali me një punonjës.
Edhe kjo përvojë i dha një mësim: disa vende e favorizojnë komunikimin mes njerëzve, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.
Një nga episodet që e preku më shumë ndodhi në bibliotekë. Chan dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë.
Ky veprim i vogël u kthye në një bisedë rreth familjes dhe nipërve. Para se të ndaheshin, gruaja e panjohur i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.
Ndonëse vinin nga dikush që nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan gazetares për t’ia zbukuruar të gjithë ditën.
Në ditën e fundit të sfidës, Chan iu drejtua një gruaje në supermarket, pranë sektorit ku shitej mishi.
Gjatë bisedës mësoi se gruaja ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi Chan se si mund t’i dallonte disa pjesë të mishit dhe çfarë duhej të shikonte për të zgjedhur një biftek të mirë.
Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte folur me atë grua. Në atë çast, gazetarja kuptoi edhe një dobi tjetër të takimeve të rastësishme: njerëzit pranë të cilëve kalojmë mund të zotërojnë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim qoftë edhe një fjalë.
Në psikologji, kontakte të tilla njihen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare ose të miqësive, por përsëri mund të japin një ndikim pozitiv në mirëqenien e njeriut.
Sipas psikologut Harry Cohen, ndërveprimet e vogla sociale mund ta zbusin vetminë, të përmirësojnë humorin dhe ta forcojnë ndjesinë se i përkasim një komuniteti.
Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit udhëtarët që biseduan me një të panjohur në autobus ose tren raportuan gjendje më të mirë shpirtërore krahasuar me ata që qëndruan vetëm.
Pas shtatë ditëve, Chan nuk kishte krijuar shtatë miqësi të reja dhe as jeta e saj nuk kishte pësuar ndonjë transformim rrënjësor. Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi ndaj njerëzve që e rrethonin.
Gazetarja nisi të mendonte me kureshtje se cilin person do të takonte të nesërmen dhe çfarë historie mund të dëgjonte prej tij.
Nga të gjitha përvojat, më e paharrueshmja për të mbeti biseda me kujdestarin e shkollës. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por deri në atë ditë ajo nuk kishte arritur ta njihte vërtet.
Vetëm pak minuta komunikim kishin bërë që si Chan, ashtu edhe kujdestari, të vazhdonin ditën me një ndjesi më të mirë.
Cohen sugjeron që hapi i parë të jetë fare i vogël: mund të jetë një buzëqeshje, një përshëndetje për fqinjin, një “mirëmëngjes” ose gatishmëria për t’i ofruar dikujt ndihmë.
Qëllimi nuk është që çdo person që takojmë të kthehet në mik, por të kuptojmë se edhe kontaktet më të shkurtra njerëzore mund të kenë vlerë.
Në përfundim të eksperimentit, Chan kuptoi se kapërcimi i zonës së rehatisë nuk kërkon medoemos veprime të mëdha.
Ndonjëherë, vetëm disa minuta bisedë me një të panjohur mund të sjellin humor më të mirë, ta bëjnë ditën më interesante dhe të na kujtojnë se bota ku jetojmë është shumë më e lidhur nga sa mund të mendojmë.
