Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më mbresëlënëse, përvojën më të fortë apo për të thënë fjalën e fundit mund të fshehë diçka që nuk vihet re menjëherë.
Të lidhura
None found
Kur i flisni për ditën tuaj të vështirë, ai thotë se e tija ka qenë edhe më e rëndë. Nëse përmendni një udhëtim, ju bën të ditur se ka qenë më parë në atë vend. Sapo tema kalon te puna, dashuria apo shëndeti, ai ka menjëherë një histori personale, një këshillë dhe atë që e paraqet si përgjigjen përfundimtare.
Shumica prej nesh njohin të paktën një njeri me këtë mënyrë komunikimi. Pavarësisht se çfarë ndani, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur ju ndiheni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini një sukses, i tiji ka qenë më i madh; ndërsa për çdo problem tuajin e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.
Një komunikim i tillë bëhet shpejt rraskapitës, pasi nuk funksionon më si shkëmbim mes dy njerëzve. Në vend që të përqendrohet te ajo që po i tregoni, personi tjetër e merr rrëfimin tuaj dhe e përdor për ta zhvendosur vëmendjen drejt vetes.
Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar bisedën te vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për përvojat personale nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.
Kur shprehja “më ka ndodhur edhe mua” nuk krijon afërsi
Është e zakonshme që, pasi dëgjojmë dikë të flasë për një ngjarje të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një përvojë e ngjashme. Kur e ndajmë atë, zakonisht synojmë të përcjellim mesazhin: “Të kuptoj dhe nuk je vetëm.”
Ajo që e përcakton ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.
Dikush që kërkon të krijojë lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën e vet, por më pas do ta kthejë përsëri vëmendjen te personi përballë.
Ai mund të thotë: “Diçka e ngjashme më ka ndodhur edhe mua. Si po ndihesh ti tani?”
Në të kundërt, ai që kërkon ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Nis të japë hollësi për veten, vendos përballë përvojat dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në përfundim, në vend të ndjesisë se dikush ju dëgjoi, ju duket sikur keni shërbyer vetëm si audiencë, transmeton Telegrafi.
Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?
Ky zakon nuk buron domosdoshmërisht nga i njëjti shkak. Ka njerëz që nuk kanë mësuar të dëgjojnë dhe mendojnë se roli i një bashkëbiseduesi të mirë është të përgjigjet menjëherë me këshilla ose me një histori personale.
Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.
Për persona të caktuar, ndërkaq, ekziston një nevojë e theksuar për t’u perceptuar si të aftë, të rëndësishëm dhe me përvojë. Nëse pranojnë se nuk kanë njohuri, se nuk e kanë kaluar një situatë ose se nuk e dinë përgjigjen, mund të ndihen sikur vlejnë më pak.
Për këtë arsye, ata mund të shprehen me siguri të madhe edhe kur njohuritë e tyre janë të pamjaftueshme.
Gjithashtu, e kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.
Ata japin këshilla edhe pa ua kërkuar askush dhe ndërhyjnë në fjalën e të tjerëve për të rrëfyer përvojat personale.
Pothuajse çdo temë e kthejnë në një krahasim, ndërsa arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.
Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e fuqishme për njohje dhe status mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa kërkojnë pandërprerë miratim, sepse brenda vetes ndihen të pasigurt.
A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?
Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar njerëzit që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kërkojnë vazhdimisht miratim dhe e përjetojnë keq faktin që dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.
Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë në themel të kësaj sjelljeje.
Kur vlera që një person i jep vetes mbështetet kryesisht te admirimi dhe aprovimi nga të tjerët, kundërshtimi mund t’i duket si poshtërim. Në të njëjtën mënyrë, njohuritë e dikujt tjetër mund të perceptohen si kërcënim.
Kjo e shtyn të këmbëngulë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” apo se “ka përjetuar diçka shumë më të rëndë”.
Siguria që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon gjithmonë një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Ndonjëherë ajo shërben vetëm si një mekanizëm mbrojtës.
Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë personale dhe synon të marrë admirim. Personi me tipare vulnerabile mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet veçanërisht i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.
Megjithatë, nuk është e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm në komunikim të etiketohet si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të bezdisshme gjatë bisedës.
Përse komunikime të tilla na shterojnë kaq shumë?
Në një bisedë të shëndetshme, vëmendja lëviz në mënyrë të ndërsjellë nga njëri bashkëbisedues te tjetri. Fillimisht njëri shprehet, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet ta kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.
Nëse vëmendja mbetet gjatë gjithë kohës e përqendruar vetëm te një person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet.
