Teksa vitet kalojnë, shumë burra i humbasin marrëdhëniet e ngushta shoqërore dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.
Të lidhura
None found
Pas një jave të mundimshme, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Dëshironi një gotë verë, biseda dhe të qeshura, pikërisht për t’u çlodhur. Por më pas hidhni sytë nga bashkëshorti: ai qëndron në divan dhe kalon pa ndonjë synim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe kur të ktheheni, ka shumë të ngjarë ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, kënaqësia që kishit për daljen venitet dhe ia lë vendin fajit.
Në pamje të parë, situata mund të duket si diçka për të cilën duhet të jeni të kënaqura. Në fund të fundit, a nuk është më mirë që ai të rrijë vetëm në shtëpi, në vend që të dalë me shokët? Megjithatë, ndjesia që lind nuk është mirënjohja, por kufizimi.
Ndonëse kjo çështje përmendet rrallë, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej lidhjes në çift, nuk ka marrëdhënie shoqërore me peshë.
Pse miqësitë e burrave priren të zbehen?
Sipas studimeve, lidhjet shoqërore mes burrave janë shpesh më të cenueshme se miqësitë mes grave. Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke shprehur emocionet dhe duke i ofruar njëra-tjetrës mbështetje. Burrat, ndërkaq, priren t’i ndërtojnë marrëdhëniet “krah për krah”.
Për ta, miqësia shpesh lind dhe mbahet gjallë përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo përfshirja në të njëjtin projekt.
Aktiviteti shërben si pikënisje për afrimin dhe krijon terrenin ku mund të ndërtohet besimi, pa qenë e nevojshme që të flitet hapur për emocionet ose cenueshmërinë personale.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet e jetës e ndërpresin pikërisht atë veprimtari që i mbante bashkë. Ardhja në jetë e fëmijëve, shpërngulja, ndërrimi i vendit të punës apo pensionimi shpesh sjellin edhe mbylljen e një miqësie.
Nëse lidhja ishte ngritur mbi një ndeshje basketbolli çdo javë ose mbi punën në të njëjtin ambient, ajo mund të venitet sapo të mos ekzistojë më elementi që e ushqente.
Në krahasim me ta, gratë shpesh mund ta vazhdojnë një miqësi për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, pasi marrëdhënia e tyre mbështetet te komunikimi dhe lidhja emocionale.
Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por, pa takime dhe pa përjetime të përbashkëta, afërsia dobësohet pak nga pak dhe përfundimisht zbehet, transmeton Telegrafi.
Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje
Nga ky realitet ka lindur fenomeni që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo normë ishte pesë herë më e lartë.
Gjendja rëndohet edhe nga normat shoqërore, të cilat presin që djemtë dhe burrat të tregohen të fortë, të kontrolluar dhe të aftë për t’ia dalë pa ndihmën e të tjerëve.
Shumë burra edukohen me idenë se të shfaqësh emocione do të thotë të tregosh dobësi. Për pasojë, ata mund ta shohin partneren si të vetmen njeri me të cilin lejohen të ndajnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi nuk kufizohet vetëm në jetën shoqërore, pasi prek edhe shëndetin. Vetmia e vazhdueshme shoqërohet me një mundësi më të madhe për ankth, depresion, si dhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi nga shoqëria lidhet me shtim të rrezikut për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.
Ekspertët vlerësojnë se rreziku shëndetësor nga izolimi afatgjatë mund të vihet në të njëjtën shkallë me faktorë të tjerë të rëndë, mes tyre obeziteti dhe pirja e duhanit.
Kur e gjithë barra e mbështetjes bie mbi partneren
Në mungesë të miqve të afërt, një burrë mund ta shndërrojë partneren në të vetmen shtyllë të jetës së tij emocionale dhe shoqërore.
Ajo merr njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, së vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Përqendrimi i të gjitha këtyre roleve te një person krijon trysni të fortë dhe cenon baraspeshën e çiftit.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, sepse është e vetëdijshme se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Ajo nis ta zvogëlojë hapësirën e vet për t’u përshtatur me të: i rrallon daljet, kthehet më shpejt, si dhe nuk i pranon ftesat, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.
Në këtë mënyrë, çdo plan jashtë shtëpisë rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e një jete shoqërore për partnerin po ia kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.
