Ndonëse brenda vetes shpresojmë që takimi të anulohet, përsëri e pranojmë ftesën. Në themel të këtij zakoni rraskapitës qëndron një ndjenjë më e fuqishme nga sa mund të mendojmë.
Të lidhura
None found
A keni hezituar ndonjëherë ta shtyni apo anuloni një takim, vetëm sepse e dini se personi përballë po e pret me padurim? Sikleti mund të bëhet edhe më i madh kur mendoni se, përveç planit me ju, ai nuk ka ndonjë marrëveshje tjetër.
Duke e ditur sa i rëndësishëm është takimi për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe deri në momentin e fundit presim fshehurazi një mesazh që mund ta prishë planin.
Kur më në fund takohemi, temat e përbashkëta mezi gjenden. Biseda zakonisht kufizohet te historitë për persona që i njohim nga shoqëria e përbashkët ose nga një etapë e kaluar e jetës. Pikëpamjet tona nuk përputhen, përvojat janë të ndryshme dhe shpesh zgjedhim të heshtim, që të shmangim një debat ose të mos e lëndojmë tjetrin me ndonjë fjalë.
Pavarësisht kësaj, ndjenja se e kemi për detyrë na bën të biem dakord edhe për një kafe apo drekë të radhës.
Kjo marrëdhënie, që shumë njerëz e njohin dhe që shoqërohet me faj e rëndesë emocionale, tashmë është emërtuar “guilt-lunch syndrome”, pra sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Përse qëndrojmë pranë dikujt nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur mbajmë lidhje me një person për motive të gabuara. Koha me të nuk na jep më kënaqësi apo lumturi dhe marrëdhënia nuk na frymëzon e as nuk na pasuron emocionalisht. Megjithatë, vazhdojmë ta ruajmë kontaktin, sepse do të ndiheshim fajtorë po ta nxirrnim atë person nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një njohje ose shok të vjetër, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Keqardhja mund të lindë edhe nga rrethanat e tij jetësore, për të cilat ai mund të flasë vazhdimisht. Ndoshta ka mbetur pa punë, përballet me vështirësi në vendin e punës, partneri po e tradhton ose martesa e tij është në krizë.
Pa e kuptuar qartë si arritëm deri aty, shndërrohemi në një lloj shpëtimi dhe në krahun ku ai mund të qajë. Pikërisht për këtë shkak ndiejmë se duhet t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se personi tjetër mund t’i japë kësaj marrëdhënieje shumë më tepër peshë se ne. Ndërkohë, faji na mban të lidhur me njerëz me të cilët, po të ishin rrethanat ndryshe, mund të mos kishim krijuar kurrë miqësi.
Durimi ynë mund të sprovohet seriozisht nëse kemi përballë një person që di ta nxisë dhe ta mbajë gjallë ndjenjën e fajit për interesin e vet. Shpesh tregohemi tepër të sjellshëm për ta shprehur të vërtetën, ndërsa herë të tjera thjesht nuk gjejmë forcën për t’i thënë jo ftesës.
Si ta ktheni një përgjigje negative pa munguar në mirësjellje
Që në fëmijëri mësojmë se duhet t’u gjendemi të tjerëve pranë dhe t’ua dëgjojmë me durim shqetësimet. Por jo gjithmonë na mësohet se kjo nuk nënkupton të veprojmë kundër interesave tona dhe ta lëmë veten vazhdimisht në vend të fundit.
Një masë e shëndetshme egoizmi nuk përbën të metë të karakterit. Përkundrazi, ajo na ndihmon të ruajmë energjinë, kohën dhe qetësinë tonë.
Kur nuk kemi dëshirë të takohemi me dikë, është krejt e pranueshme ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na shkakton parehati. Në disa raste, mënyra më e mirë është të veprojmë si me heqjen e një leukoplasti: pa vonesë dhe me qartësi.
Kjo sigurisht nuk do të thotë se duhet t’i deklarojmë hapur çdo personi se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Shpesh mjafton një përgjigje e sjellshme, por e prerë, e cila nuk krijon mundësi për këmbëngulje të mëtejshme.
Nuk ka nevojë të ndërtojmë justifikime të komplikuara apo histori të trilluara, ku në fund mund të ngatërrohemi edhe vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se dita e propozuar nuk na përshtatet ose se për momentin na duhet pak hapësirë personale.
Një mesazh i thjeshtë lë më pak mundësi për t’u kuptuar gabimisht.
Po aq e rëndësishme është të heqim dorë nga roli i atij që duhet të jetë në çdo çast i mirë, i gatshëm dhe i arritshëm për të gjithë.
Nuk jemi të detyruar të shërbejmë si krah ku mund të qajë dikush në çdo orë të ditës. Po kështu, nuk na takon t’ua zgjidhim problemet të tjerëve vetëm sepse këtë rol e kemi marrë përsipër deri më sot.
Është tërësisht e pranueshme të kuptojmë se me disa njerëz thjesht nuk përshtatemi. Gjithashtu, kemi të drejtë të vendosim që të mos ua japim më kohën tonë të çmuar të lirë, e cila edhe kështu është e kufizuar.
