Në heshtje shpresojmë të mbërrijë një mesazh që e anulon takimin, por përsëri e pranojmë ftesën. Pas kësaj sjelljeje rraskapitëse qëndron një ndjenjë shumë më e fuqishme nga sa mund të mendojmë.
Të lidhura
None found
Ndoshta edhe ju jeni ndier në siklet për ta shtyrë ose anuluar një takim, duke e ditur se personi tjetër e pret me padurim. Situata bëhet edhe më e vështirë kur mendoni se, përveç planit me ju, ai nuk ka ndonjë marrëveshje tjetër.
Pikërisht sepse e dimë sa i rëndësishëm është ky takim për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe deri në momentin e fundit presim që njoftimi për anulimin të vijë prej tij.
Kur takohemi, temat e përbashkëta gjenden me vështirësi. Biseda përfundon te historitë rreth disa personave që i njohim nga rrethet e njëjta shoqërore ose nga një etapë e kaluar e jetës. Pikëpamjet tona nuk përputhen, përvojat i kemi të ndryshme dhe shpesh peshojmë çdo fjalë, për të shmangur një debat ose për të mos e lënduar bashkëbiseduesin.
Pavarësisht gjithë kësaj, detyrimi që ndiejmë na bën të planifikojmë një tjetër kafe apo drekë.
Kjo marrëdhënie, të cilën e përjetojnë shumë njerëz dhe që shoqërohet me faj e rëndesë, tashmë njihet me termin “guilt-lunch syndrome”, që do të thotë sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Përse vazhdojmë një shoqëri nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur e mbajmë gjallë kontaktin me një person për motive të gabuara. Prania e tij nuk na fal më gëzim apo kënaqësi dhe as nuk na frymëzon ose pasuron në aspektin emocional. E vetmja arsye pse marrëdhënia vazhdon është faji që do të përjetonim nëse do ta nxirrnim atë nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë. Për ne, ai është vetëm një i njohur ose një mik i hershëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Sidoqoftë, rrethanat e tij jetësore mund të na shkaktojnë keqardhje, sidomos kur ai i përmend vazhdimisht. Mund të ketë mbetur pa punë, të përballet me probleme në vendin e punës, të tradhtohet nga partneri ose të jetë duke kaluar një krizë martesore.
Pa e kuptuar qartë si përfunduam në atë pozitë, shndërrohemi në një lloj shpëtimi dhe në krahun ku ai mund të qajë. Për pasojë, krijohet përshtypja se jemi të detyruar t’i japim një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se personi përballë mund t’i japë kësaj marrëdhënieje një peshë shumë më të madhe. Ndërkohë, faji na mban të lidhur me njerëz me të cilët, po të ishim njohur në rrethana të tjera, ndoshta nuk do të kishim krijuar kurrë miqësi.
Durimi mund të sprovohet seriozisht kur kemi përballë një person që di ta nxisë dhe ta forcojë me mjeshtëri fajin tonë për interesin e vet. Shpesh tregohemi tepër të sjellshëm për ta shprehur të vërtetën, ndërsa herë të tjera thjesht na mungon forca për ta refuzuar ftesën.
Si mund ta refuzojmë një ftesë me mirësjellje?
Që në fëmijëri na mësohet të gjendemi pranë njerëzve të tjerë dhe t’ua dëgjojmë me durim shqetësimet. Megjithatë, shpesh nuk na shpjegohet se kjo nuk na detyron të veprojmë në dëm të vetes dhe t’i japim vetes gjithmonë vendin e fundit.
Të tregosh një masë të shëndetshme egoizmi nuk përbën cen në karakter. Përkundrazi, kjo ndihmon në ruajtjen e kohës, energjisë dhe qetësisë sonë.
Kur nuk duam ta takojmë dikë, kemi plotësisht të drejtë ta refuzojmë ftesën, edhe nëse vendimi na krijon parehati. Në disa raste, zgjidhja më e mirë është të veprojmë njësoj si kur heqim një leukoplast: pa vonesë dhe në mënyrë të prerë.
Kjo, natyrisht, nuk nënkupton se duhet t’i themi hapur çdo personi se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Shpesh mjafton një përgjigje e sjellshme dhe e qartë, e cila nuk krijon mundësi për këmbëngulje të mëtejshme.
Nuk ka nevojë të sajojmë histori ose të ndërtojmë shpjegime të ndërlikuara, në të cilat më pas mund të ngatërrohemi edhe vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se data e propozuar nuk na përshtatet ose se në këtë periudhë na duhet pak hapësirë për veten.
Një mesazh i formuluar thjesht lë më pak mundësi për t’u kuptuar gabimisht.
Po aq e nevojshme është të heqim dorë nga roli i njeriut që duhet të sillet gjithmonë mirë dhe të jetë në çdo çast i gatshëm e i arritshëm për të gjithë.
Nuk jemi të detyruar të shërbejmë si krah për të qarë në çdo orë dhe as të zgjidhim vështirësitë e të tjerëve vetëm sepse këtë rol e kemi përmbushur deri më sot.
Është krejt e pranueshme të kuptojmë se me disa njerëz nuk përshtatemi dhe të vendosim të mos ua japim më kohën tonë të lirë e të çmuar, e cila gjithsesi është e kufizuar.
