Besa përfaqëson një nga shtyllat më të çmuara të trashëgimisë shqiptare. Ajo nuk mund të reduktohet në një pakt politik apo një thirrje të momenteve të vështira.
Është ajo lidhje besimi që farkëtohet përmes integritetit, sinqeritetit dhe harmonisë së plotë midis asaj që thuhet dhe asaj që bëhet. Besa nuk imponohet; ajo meritohet.
Të lidhura
None found
Kur një qeveri e kërkon besën pasi ka shteruar çdo rezervë besimi, krijohet një kontradiktë e thellë. Arsyeja është se besa nuk ka fuqinë të restaurojë atë që është gërryer nga një histori e gjatë dyshimi. Ajo nuk shërben si arratisje politike, por si një verdikt etik mbi mënyrën e qeverisjes.
Kur retorika, shprehja artistike, simbolet dhe estetika vihen në funksion të imazhit të sundimtarit, edhe konceptet më të larta rrezikojnë të zbrazen nga domethënia. Besa nuk është thjesht një zbukurim fjalimesh; ajo është vija ndarëse mes realitetit dhe mashtrimit.
Mu për këtë, Flamingot nuk janë në gjendje ta ofrojnë këtë besë. Jo ngaqë flasin për vete, por sepse ata janë bartës të besimit të atyre qytetarëve që vënë përgjegjshmërinë para pajtimit dhe besimin para çdo lloj marrëveshjeje.
Të kthesh besën në një monedhë shkëmbimi politik do të thotë ta boshatisësh atë dhe të tradhëtosh ata që aspirojnë një formë krejt tjetër të veprimit politik.
Flamingot nuk u shfaqën për të bërë pazare për mbijetesën e një pushteti. Ata dolën për të ruajtur dinjitetin e individit, rëndësinë e premtimit të mbajtur dhe të drejtën për t’i shpëtuar manipulimit, edhe atëherë kur ai maskohet pas shprehjeve më të shenjta.
Sepse besa nuk është një strehimore për pushtetin. Ajo është nderi më i madh që një popull ia rezervon vetëm atij që e ka fituar me vepra.
