Ndeshja gjysmëfinale e Kupës së Botës mes Spanjës dhe Francës premtonte një spektakël të vërtetë futbolli, por e marta mbrëma tregoi një histori krejt tjetër, me një skuadër që ushtroi kontroll të plotë mbi takimin.
La Roja, një makineri e saktë pasimesh që kishte pësuar vetëm një gol në të gjithë turneun, u përball me formacionin e njohur francez, i cili në vijën e parë kishte fituesin aktual të Topit të Artë, Ousmane Dembele, së bashku me Kylian Mbappe, fituesin e “Këpucës së Artë” të këtij kompeticioni, dhe talentin e jashtëzakonshëm Michael Olise.
Të lidhura
None found
Të dy skuadrat kishin pësuar gjithsej vetëm tre gola deri në këtë fazë të Kupës së Botës, një statistikë që linte të kuptohej për një përballje të ekuilibruar. Takimi i fundit mes tyre, gjysmëfinalja e Ligës së Kombeve një vit më parë, kishte prodhuar nëntë gola emocionues, dhe meqë Spanja kishte eliminuar gjithashtu Les Bleus në gjysmëfinalen e Euro 2024, kjo ishte mundësia për ekipin e Luis de la Fuentes për të kompletuar një tripletë historike fitoresh ndaj rivalëve.
Didier Deschamps, i cili vendosi një rekord të ri për ndeshjet e drejtuara në Kupat e Botës sapo filloi kjo sfidë, kishte para vetes edhe mundësinë për t’u bërë trajneri me më shumë fitore në këtë turne, nëse Franca arrinte të kualifikohej në finale.
Skuadra franceze mbërrinte në këtë takim me një bilanc perfekt prej gjashtë fitoresh, 16 golash të shënuar dhe vetëm dy të pësuar, ndërsa spanjollët kishin fituar pesë ndeshje dhe barazuar një, duke shënuar 11 herë dhe duke pësuar vetëm një herë, në fitoren kundër Belgjikës. De la Fuente nuk bëri asnjë ndryshim në formacion, teksa Deschamps zgjodhi të aktivizonte Aurelien Tchouameni dhe Bradley Barcola në vend të Manu Kone dhe Desire Doue.
Ritmi i takimit u përcaktua që në minutat e para. Spanja u vendos shpejt në fushë, duke diktuar tempin me seri pasimesh të shpejta dhe të sakta. Edhe pse francezët nuk po vraponin pas topit kot, ishin qartësisht në disavantazh në duelet për topin, dhe kartoni i verdhë i Adrien Rabiot për një ndërhyrje të vonuar ishte një pasojë logjike e presionit që po pësonin.
Rodri ishte një mur mbrojtës përpara katërshes së prapme, dhe shpërndarja e tij e saktë (86.6% gjatë 90 minutave) së bashku me 16 duele një kundër një, 11 prej të cilave të fituara — më shumë se kushdo në fushë — ishin kyçe në neutralizimin e lojtarëve si Mbappe, Olise dhe Barcola. Në krahun tjetër, Lamine Yamal po mbahej jashtë loje nga një mbrojtje e disiplinuar franceze, por në minutën e 20-të, Lucas Digne humbi përqendrimin dhe e lejoi 18-vjeçarin të depërtonte në anën e tij të verbër.
Para se të kuptonte rrezikun, ndërhyrja e tij e gabuar e rrëzoi Yamalin në zonë, duke i dhënë Mikel Oyarzabal mundësinë për të shënuar golin e pestë personal në këtë turne. Sulmuesi spanjoll nuk u trem dhe e shndërroi penalltinë në gol me një goditje të fuqishme që la të shtangur Mike Maignan. Pavarësisht se kjo ishte gjuajtja e tij e vetme drejt portës dhe prekja e vetme në zonën kundërshtare gjatë gjithë ndeshjes, shtatë duelet e tentuara dhe tre të fituara treguan përkushtimin e tij të madh për ekipin.
Franca dukej e humbur për periudha të tëra dhe aspak si formacioni që kishte shkatërruar kundërshtarët deri në këtë pikë të turneut. Rreth minutës së 30-të, William Saliba, i vetmi lojtar në fushë me 100% pasime të sakta, u detyrua të largohej për shkak të një dëmtimi që dukej serioz. Zëvendësuesi i tij, Maxence Lacroix, nuk arriti të ndihmonte ekipin në më shumë se 60 minutat që qëndroi në lojë, pa mundur as të provonte një ndërhyrje, e lëre më ta fitonte një të tillë.
E njëjta pamundësi u vu re edhe në repartin ofensiv francez, ku vetëm Olise fitoi një nga tre duelet e tij. Barcola, Dembele dhe Mbappe e mbyllën ndeshjen pa asnjë tentativë për të fituar duele dhe pa asnjë goditje në portë deri në fundin e pjesës së parë. Shpresat se Les Bleus do të përmirësoheshin në fraksionin e dytë ishin të natyrshme, por realiteti mbeti po ai.
Me Aymeric Laporte dhe Pau Cubarsi që shkëlqenin në qendër të mbrojtjes spanjolle, të dy duke kompletuar çdo pasim në të tretën e fundit të fushës, Pedro Porro dhe Marc Cucurella patën lirinë të sulmonin, duke bllokuar njëkohësisht çdo përparim francez. Pak para minutës së 60-të, një inkursion i shpejtë i Porros nuk u ndalua dhe një asistim i përkryer nga Dani Olmo e la lojtarin e Tottenhamit vetëm për të dyfishuar epërsinë spanjolle.
Me një Francë të paaftë në fazën sulmuese, ishte e qartë se ndeshja kishte marrë fund që në atë moment. Disa tentativa të vona dhe jashtë portës nga francezët nuk ndryshuan asgjë, edhe pse në fund të takimit ata barazuan totalin e 11 gjuajtjeve të Spanjës dhe kishin më shumë goditje në kuadrat (tre kundrejt dy). Të gjitha këto përpjekje që gjetën portën erdhën vetëm pas minutës së 81-të, dhe statistikat nuk e tregojnë dot historinë e vërtetë të ndeshjes.
Një takim ku Franca u mposht në çdo aspekt dhe nuk pati fare kontroll të lojës, diçka që padyshim do ta shqetësojë thellë Deschamps dhe stafin e tij. Lamine Yamal madje mund ta kishte bërë edhe më të dhimbshme humbjen nëse goli i tij në fund nuk do të ishte anuluar për pozicion jashtë loje, ndërsa kartoni i verdhë i marrë nga Mbappe për një ndërhyrje të kotë mbi Unai Simon tregoi gjithë frustrimin e tij dhe të ekipit francez. Spanja regjistroi ndeshjen e gjashtë pa pësuar gol në shtatë takime dhe ka fituar gjashtë ndeshjet e fundit në Kupën e Botës — seria më e gjatë e fitoreve që barazon ekipin triumfues të vitit 2010 — duke sinjalizuar se kushdo që do të jetë kundërshtari në finalen e së dielës do të ketë një detyrë jashtëzakonisht të vështirë për të ngritur trofeun.
