Pas humbjeve të rënda në zgjedhjet e nëntorit 2026, Partia Republikane përballet me pyetje për të ardhmen e saj. Një prej tyre është sa do të ndikojë presidenti Donald Trump në garën presidenciale të vitit 2028.
Trump nuk do të kërkojë një mandat tjetër, por mbështetja e tij e ulët mund të rëndojë mbi kandidatin republikan që do të garojë për Shtëpinë e Bardhë. Shtëpia e Bardhë dhe republikanët në Kongres, megjithatë, duket se nuk po i kushtojnë rrezikut vëmendjen e duhur.
Të lidhura
None found
Precedentët në politikën amerikane nuk janë inkurajues për partitë e presidentëve që largohen nga detyra mes pakënaqësisë së gjerë. Që prej fillimit të shekullit XX, në çdo rast të tillë, partia e presidentit në largim ka humbur zgjedhjet presidenciale që kanë pasuar.
Kjo ka ndodhur pas presidencave të Woodrow Wilson në vitin 1920, Harry Truman në vitin 1952, Lyndon Johnson në vitin 1968 dhe George W. Bush në vitin 2008. Joe Biden u tërhoq nga gara presidenciale e vitit 2024 në një periudhë pakënaqësie të lartë publike; më pas, kandidatja demokrate Kamala Harris humbi përballë Trump.
Rezultati i nëntorit 2026 shihet si një paralajmërim i ngjashëm. Sondazhet e votuesve të kryera nga SSRS për CNN dhe media të tjera treguan se 86% e atyre që nuk e miratonin punën e Trump votuan për demokratët në votimin kombëtar për Dhomën e Përfaqësuesve. Në garat kryesore për Senatin, pjesa e tyre ishte 85-89%.
Mosmiratimi i presidentit shtrihej në pjesën më të madhe të vendit. Nga 45 shtetet me të dhëna të disponueshme, vetëm në pesë prej tyre shumica e votuesve e mbështeste performancën e Trump: Arkansas, Idaho, Dakota e Jugut, Virxhinia Perëndimore dhe Uajoming. Të pesë janë shtete me popullsi relativisht të vogël dhe prirje të fortë republikane.
Në shtetet ku demokratët siguruan poste guvernatorësh ose vende në Senat, votuesit kundër Trump përbënin një pjesë të rëndësishme të koalicionit fitues. Në Teksas, 96% e votave të marra nga kandidati demokrat për Senat, James Talarico, erdhën nga persona që nuk e miratonin punën e presidentit.
Sidoqoftë, humbja e thellë në zgjedhjet e mesmandatit nuk e përcakton domosdoshmërisht rezultatin e garës presidenciale për partinë në pushtet. Presidentë të tjerë e kanë rifituar mbështetjen pas rezultateve të dobëta, qoftë duke ndryshuar drejtimin politik, qoftë falë përmirësimit të ekonomisë.
Harry Truman pas zgjedhjeve të vitit 1946 dhe Bill Clinton pas atyre të vitit 1994 janë shembuj të një rikuperimi të tillë. Ronald Reagan, nga ana tjetër, përfitoi nga rimëkëmbja ekonomike që pasoi humbjet e republikanëve në vitin 1982.
Për Trump, rrethanat duken të tjera. Pasojat politike të luftës me Iranin vazhdojnë ta shoqërojnë, ndërsa ai nuk ka sinjalizuar ndonjë kthesë të rëndësishme në kursin e tij. Emërimi i Stephen Miller si shef i kabinetit të Shtëpisë së Bardhë dhe përzgjedhja e Jim Jordan si drejtuesi i ri i republikanëve në Dhomën e Përfaqësuesve janë parë, përkundrazi, si tregues të vazhdimësisë së së njëjtës linjë.
Strategu republikan Steve Schmidt, i njohur si kritik i Trump, vlerëson se presidenti dhe partia mund t’i thellojnë pikërisht politikat dhe mënyrën e veprimit që kanë larguar disa votues. Sipas tij, republikanët rrezikojnë t’u përgjigjen humbjeve me qëndrime edhe më të ngurta, në vend që të nxjerrin mësime prej tyre.
Gara presidenciale e vitit 2008 ilustron vështirësinë që mund t’i krijojë pasardhësit një president jopopullor. Republikani John McCain u përpoq të mbante distancë nga George W. Bush, i cili e mbylli presidencën me 71% mosmiratim, në një kohë pakënaqësie për luftën në Irak dhe krizën financiare.
Megjithëse kishte pasur përplasje politike me Bushin, McCain mori vetëm 30% të votave nga ata që nuk e miratonin presidentin në largim. Barack Obama fitoi me epërsi të konsiderueshme dhe siguroi edhe nëntë shtete që në vitin 2004 kishin votuar për Bushin.
Një president me mbështetje të lartë nuk ia siguron fitoren kandidatit që vjen pas tij. Por përvoja historike tregon se një president me pak mbështetje mund të kthehet në barrë të rëndë për partinë e vet.
Për republikanët, prova e vitit 2028 mund të jetë distancimi nga trashëgimia politike e Trump. Nëse pakënaqësia ndaj tij mbetet e lartë, kandidati i tyre për Shtëpinë e Bardhë do të përballet njëkohësisht me rivalin demokrat dhe me pakënaqësinë e votuesve ndaj administratës aktuale.
