Deri në fillim të viteve ’90, fenerët me ndriçim të verdhë ishin pothuajse një shenjë dalluese e çdo veture franceze, një detaj që adhuruesit e automobilizmit e kujtojnë ende.
Të lidhura
None found
Origjina e kësaj zgjedhjeje lidhej me frikën e francezëve për shpërthimin e një tjetër lufte të madhe. Në vitin 1936, u miratua një rregullore që urdhëronte përdorimin e dritave të verdha në të gjitha automjetet. Meqë makinat gjermane kishin fenerë tradicionalë të bardhë, kjo do të ndihmonte në identifikimin në rrugë të atyre që konsideroheshin armikë dhe atyre “tanëve”.
Rregulli francez vazhdoi të zbatohej deri më 1993. Në atë vit, Franca duhej të harmonizonte normat e saj me standardet e Bashkimit Evropian, ndaj automjetet e reja nisën të pajiseshin me drita të bardha, si ato që përdoren sot. Përjashtim mbetën vetëm automjetet klasike, ose oldtimerët, të cilat mund t’i ruajnë fenerët e verdhë kur këta kanë qenë pjesë origjinale e pajisjeve të montuara në fabrikë.
Dritat e verdha dallohen për gjatësinë më të madhe të valës në krahasim me ndriçimin në tonalitete blu apo vjollcë. Kjo i bën ato më efikase kur errësira shoqërohet me mjegull, reshje shiu ose borë, pasi drita përshkon më mirë ambientin dhe krijon më pak reflektime nga rruga.
Për këtë arsye, disa prodhues vazhdojnë ta përdorin ndriçimin e verdhë te dritat e mjegullës. Për një periudhë të gjatë është thënë gjithashtu se ky lloj ndriçimi është më i lehtë për sytë e drejtuesve të automjeteve që vijnë nga kahu i kundërt, megjithëse kjo teori nuk është konfirmuar plotësisht.
Rënia e fenerëve të verdhë nisi me përdorimin e llambave halogjene. Këto llamba kërkonin filtra të posaçëm për të prodhuar dritën e verdhë, ndërsa filtrat e ulnin efikasitetin e tyre deri në 25 për qind gjatë natës.
Fenerët bashkëkohorë sigurojnë një ndriçim më të fortë dhe më të pastër se dritat e verdha. Si pasojë, dritat e reja “të bardha” janë kthyer sot në standardin e industrisë së automobilave.
