Rruga drejt një ndeshjeje futsalli në Prishtinë, këtë herë, nuk ishte aspak e zakonshme.
Të lidhura
None found
Pallati i Rinisë ndodhej vetëm disa minuta larg zyrës, në një distancë prej pak më shumë se 500 metrash. Megjithatë, ajo hapësirë e vogël dukej sikur lidhte dy realitete krejt të kundërta.
Për të mbërritur në sallë, kalova nëpër sheshin e Prishtinës, ku vijonin protestat kundër ligjit të miratuar në lexim të parë, që lidhet me Dhomat e Specializuara të Kosovës. Sheshi ishte mbuluar nga tymi, ndërsa turma lëvizte mes gazit lotsjellës. Disa njerëz largoheshin me lot në sy dhe me vështirësi në frymëmarrje.
Edhe pse rruga ishte e shkurtër, në ato kushte ajo dukej shumë më e gjatë.
Kur hyra në Pallatin e Rinisë, efektet e protestës nuk ishin zhdukur ende. Sytë më ishin skuqur, lotët kishin dalë dhe fyti ishte irrituar. Por vetëm pak hapa brenda sallës mjaftuan që atmosfera të ndryshonte tërësisht.
Brenda tre minutash, gjithçka dukej sikur i përkiste një bote tjetër.
Mbi 300 tifozë kishin ardhur për të ndjekur futsallin. Thirrjet, duartrokitjet, lëvizja e topit në parket dhe emocionet e lojës krijonin përshtypjen se jashtë nuk po ndodhte asgjë.
Tymi, protestat dhe gazi lotsjellës dukej sikur ndodheshin në një qytet tjetër.
Por realisht ishin vetëm rreth 500 metra larg.
Prishtina po përjetonte njëkohësisht dy botë paralele, të vendosura pothuajse pranë njëra-tjetrës.
Në këtë atmosferë nisi edhe një përballje që, nisur nga rivaliteti mes dy skuadrave, pritej të ishte shumë më e luftuar se sa rezultoi.
FC Prishtina 01 dhe FC Drenica nuk ishin thjesht kundërshtare të kampionatit. Një vit më parë, ato ishin takuar në finalen e madhe të play-off-it për titullin kampion. Drenica kishte bërë histori, duke fituar për herë të parë kampionatin dhe duke ia marrë kurorën pikërisht Prishtinës 01.
Skuadra nga kryeqyteti kishte triumfuar tri herë radhazi si kampione.
Drenica ishte ajo që i dha fund kësaj serie.
Për këtë arsye, ndeshja kishte në sfond historinë e sezonit të kaluar, rivalitetin mes ekipeve dhe dëshirën e kampionëve të mëparshëm për të treguar se humbja e titullit nuk ishte harruar.
Megjithatë, ajo që ndodhi në parket nuk i ngjante aspak një përballjeje të barabartë.
Prishtina 01 e mori kontrollin e lojës dhe e mbajti epërsinë pothuajse në çdo drejtim. Vendasit u shfaqën më të organizuar, më agresivë dhe më të saktë në aksionet sulmuese, ndërsa Drenica nuk arriti të gjente ritmin e duhur.
Pas përfundimit të pjesës së parë, rezultati ishte 3-1.
Për vendasit shënuan Jakup Ramadani dhe Ramadan Alaj, ndërsa Prishtina 01 shkoi në pushim me një avantazh të rëndësishëm.
Pas rikthimit në parket, ndeshja nuk mori formën e një përpjekjeje për përmbysje. Prishtina 01 e thelloi dominimin.
Drilon Maxharraj ishte ndër lojtarët kryesorë të mbrëmjes, me tri gola të shënuar. Fitim Kransiqi realizoi dy herë, ndërsa Ramadan Alaj shtoi edhe dy gola të tjerë.
Bilanci përfundimtar ishte i qartë:
Prishtina 01 – Drenica 7-1.
Një diferencë e thellë për një sfidë që, duke parë historinë e përplasjes së fundit mes tyre, pritej të prodhonte më shumë rivalitet.
Por në futboll dhe futsall, e kaluara mund të rrisë pritshmëritë, ndërsa rivaliteti mund ta bëjë një takim më të veçantë. Rezultatin, megjithatë, e vendos loja në parket.
Dhe në këtë mbrëmje, Prishtina 01 ishte bindshëm superiore.
Jashtë sallës, disa qindra metra më tej, protestuesit përballeshin me tym, tension dhe gaz lotsjellës.
Brenda saj, mbi 300 tifozë reagonin ndaj golave me brohoritje dhe duartrokitje.
Një pjesë e qytetit përjetonte zhurmën, pasigurinë dhe lotët e protestës.
Pjesa tjetër festonte një fitore sportive dhe shtatë gola.
Mes këtyre dy realiteteve ishin vetëm disa minuta ecje.
Vetëm rreth 500 metra.
Në të njëjtin qytet, dy botë krejt të ndryshme vazhduan të bashkëjetonin paralelisht gjatë gjithë asaj mbrëmjeje.
