Ekipi i Milanit i sezonit 2004/05 kishte përbërjen e duhur për t’u renditur mes skuadrave më të mëdha të futbollit. Megjithatë, në fund të atij sezoni nuk fitoi asnjë trofe madhor.
Nën drejtimin e Carlo Ancelottit, kuqezinjtë kishin në radhët e tyre futbollistë si Paolo Maldini, Andrea Pirlo, Kaka, Andriy Shevchenko, Hernan Crespo, Cafu, Alessandro Nesta dhe Clarence Seedorf. Përkundër këtij grupi yjesh, humbja në finalen e Ligës së Kampionëve kundër Liverpoolit në Stamboll u bë një nga momentet më të rënda në historinë e klubit. Mediumi prestigjioz GOAL e kujton atë Milan si një ndër ekipet më të mira që nuk e fitoi këtë garë.
Të lidhura
None found
Milani mbërriti në atë sezon pas shpalljes kampion të Serie A-së në vitin 2003/04, kur e mbylli kampionatin 11 pikë përpara Romës. Në verën e vitit 2004, skuadra u përforcua me mbrojtësin Jaap Stam, i ardhur nga Lazio, dhe me sulmuesin argjentinas Hernan Crespo, të huazuar nga Chelsea.
Dida mbronte portën, ndërsa në vijën e pasme luanin Cafu, Stam, Nesta dhe Maldini. Andrea Pirlo, Gennaro Gattuso e Seedorf përbënin mesfushën, kurse Kaka krijonte pas dy sulmuesve, Shevchenkos dhe Crespos. Përvoja, aftësia teknike, fuqia fizike dhe kreativiteti ishin të pranishme në çdo repart, duke e bërë Milanin të dukej i përgatitur për të sunduar futbollin evropian.
Sezoni nisi me pritshmëri të larta, por ekipi nuk kaloi pa pengesa. Në Serie A humbi pikë në disa përballje që konsideroheshin të kapshme dhe garoi për titull me Juventusin e Fabio Capellos.
Në fund të prillit 2005, Milani kryesonte kampionatin dhe kishte mposhtur PSV Eindhovenin 2-0 në ndeshjen e parë gjysmëfinale të Ligës së Kampionëve. Ndeshja e kthimit në Holandë rezultoi shumë më e vështirë: Milani u mund 3-1, por goli i Massimo Ambrosinit në minutën e 91-të i dha kualifikimin falë rregullit të golave si mysafirë.
Kualifikimi u sigurua më 4 maj. Katër ditë më pas, skuadra e Ancelottit pësoi humbje 1-0 në shtëpi nga Juventusi, në një ndeshje kyçe të garës për titull. Pas barazimeve radhazi me Leccen dhe Palermon, Juventusi u shpall kampion pesë ditë përpara finales së Ligës së Kampionëve. Kështu, Milani nuk arriti të fitonte Serie A-në dhe u përqendrua te sfida evropiane.
Finalja u zhvillua më 25 maj 2005 në Stamboll, ku kundërshtar ishte Liverpooli. Skuadra angleze e kishte përfunduar Premier League-n në vendin e pestë, 37 pikë pas kampionit Chelsea.
Milani e tregoi epërsinë që në fillim. Pas më pak se një minute, Maldini shënoi me volej nga një goditje dënimi. Crespo shtoi edhe dy gola dhe rezultati shkoi në 3-0 para pushimit. Goli i dytë i argjentinasit erdhi pas një pasimi të shkëlqyer të Kakas nga gjysma e fushës, të cilin Crespo e ktheu në gol me një finalizim elegant përballë Jerzy Dudekut.
Por ndeshja mori një drejtim tjetër pas pushimit. Steven Gerrard, Vladimir Smicer dhe Xabi Alonso shënuan brenda një periudhe të shkurtër, duke e çuar rezultatin në 3-3 dhe finalen në vazhdime.
Milani u përpoq të rikthehej pas barazimit dhe krijoi mundësi për gol, por Dudek bëri ndërhyrje vendimtare. Mes tyre ishte edhe pritja ndaj goditjes së Shevchenkos në fund të kohës shtesë.
Vendimi u mor nga pika e bardhë: Liverpooli fitoi 3-2, pasi Milani humbi tri nga pesë penalltitë. Njëra prej tyre ishte goditja e Shevchenkos, i cili dy vjet më herët kishte realizuar penalltinë vendimtare në finalen e fituar kundër Juventusit në Manchester.
Humbja la gjurmë te Maldini dhe shokët e tij të skuadrës. Kapiteni legjendar ka rrëfyer se iu desh një vit përpara se të mund ta shihte sërish ndeshjen. “Dominuam për rreth 110 nga 120 minutat”, kishte thënë ai për GOAL, duke kujtuar vështirësinë për të pranuar përfundimin e asaj finaleje.
Crespo e kishte krahasuar atmosferën pas ndeshjes me atë të një funerali. Zhgënjimi ishte i thellë për një ekip që kishte qenë kaq pranë triumfit.
Në vitin 2007, Milani u hakmor ndaj Liverpoolit duke fituar finalen e Athinës me rezultat 2-1. Sipas GOAL, megjithatë, skuadra e vitit 2005 kishte më shumë cilësi individuale. Disa prej lojtarëve të saj ishin ende pjesë e ekipit dy vjet më vonë, por Shevchenko, Stam dhe Crespo ishin larguar, ndërsa Cafu nuk ishte më titullar.
Milani i vitit 2005 mbetet një dëshmi se sa e pamëshirshme mund të jetë futbolli: pavarësisht legjendave në përbërje dhe dominimit për pjesën më të madhe të finales, skuadra u largua nga Stambolli pa trofeun më të rëndësishëm evropian.
